Archief

Eergisteren of in de loop van de week
stond een aflevering van Last Man Standing op
en omdat ik een fan ben van lachvitaminen
volgde ik met een half oor.

Er zijn drie opgroeiende dochters in het gezin.
Over elk vriendje dat aan de deur komt
om met iemand van zijn meisjes uit te gaan
maakt de Pa zich over-beschermend nerveus.
Het kennismakend babbeltje is een regelrechte ondervraging:
of zijn moeder werkt,
welk werk zijn vader doet,
óf zijn vader wel werk heeft …

Daarmee brengt hij telkens de rest van het gezin in verlegenheid
en hij maakt daardoor ook zijn dochters het sociaal leven onmogelijk.

Hij laat de achtergrond van eventuele schoonzoons
en het gezin waartoe ze horen zelfs natrekken op zijn werk!

En vooraleer dochter+jongen kunnen vertrekken voor een avondje,
zou hij eerst nog een gesprek willen met de vader van de jongen ook.

In deze aflevering verloor de Ma haar geduld : 

- De meisjes hebben de leeftijd om jongens te leren kennen, Mike.
  Gelijk gij bezig zijt hé, zal nog een van onze dochters in het klooster eindigen.
  Daar zit ze dan x aantal jaren te … te novicen en dan eindigt ze als de bruid van Jezus!
  Moet het zo eindigen? Is het dat wat ge wilt? Een bruid van Jezus?

- … (binnensmonds) …

- Wat zegt ge? Wat staat ge daar te mompelen?

- Dan zou ik tóch nóg eerst
  een gesprekje willen met Zijn Vader.

m
EZW-07/2014– HiH10/2014

Half September 2012

Sinds iets meer dan een maand weet ik
dat de vrije kip in het plantsoen hier rechtover
geen hen is maar een haan.
Toen ik hem op een ochtend hoorde kraaien
heette hij op slag niet meer Hendrika Hen maar Hendrik Haan.

Eigenlijk was ik opgelucht:
er zouden geen eieren komen, dus ook geen gegadigden die
door het struikgewas zouden stampen op zoek naar een gratis ei.

Zijn nieuwe naam bleef me door het hoofd spoken, Hendrik Haan.
Het kwam me bekend voor, maar ik wist niet van waar of hoe.
Daarstraks schoot het me te binnen. Na meer dan een maand …
Het is de titel van een liedje uit de TV-serie
Ja Zuster, nee Zuster (’66-’68).
Het liedje gaat over ene meneer Hendrik Haan
en wordt gezongen door roddeltantes op de stoep.

Hier volgen tekst + filmpje (flutfilmpje)
klank aanzetten, eventueel beeld uit, tekst volgen
http://www.youtube.com/watch?v=mSITEhEtsWc
01min44 ~ het origineel, maar onvolledig !#”!!ù

Dag mevrouw Vervoort,
Hebt u 't al gehoord
Hendrik Haan uit Koog Aan De Zaan
Heeft de kraan open laten staan
Uren, uren stond 'ie open
Heel de keuken is onder gelopen
Denkt u toch eens even
't Zeil was net gewreven

Dag mevrouw Van Dore
Moet u toch 'ns hore
Hendrik Haan uit Koog Aan De Zaan
Heeft de kraan open laten staan
Zeven dagen stond 'ie open
Heel het huis is onder gelopen
Denkt u toch eens even
Alle meubels dreven

Dag mevrouw Van Wal
Weet u 't nieuwtje al
Hendrik Haan uit Koog Aan De Zaan
Heeft de kraan open laten staan
Zeven weken stond 'ie open
Heel de straat is onder gelopen
Denkt u toch eens even
Alle auto's dreven

Dag mevrouw Van Kamp
Weet u 't van de ramp
Hendrik Haan uit Koog Aan De Zaan
Heeft de kraan open laten staan
Zeven maanden stond 'ie open
Heel de stad is onder gelopen
Denkt u toch eens even
Niemand meer in leven (Allemaal verzopen)

Kijk, wie komt daar aan?
Hendrik Haan uit Koog Aan De Zaan
Hendrik, hoe is 't gegaan?
Had je de kraan open laten staan?
"O", zei Hendrik, " 't Was maar even
't Hele verhaal is overdreven
De keukenmat een tikkie nat,
Onverwijld opgedweild
Zo gebeurd, zo gedaan"
Zei Hendrik Haan

Alle dames gingen vlug
Teleurgesteld naar huis terug

Annie M.G. Schmidt
-----------------------
Natuurlijk, van wie anders hé …

*
morgen vervolg Hendrik Haan
EZW-09/2012

Een paar jaar geleden kon ik eens niet slapen
-toen was dat nog een zeldzaamheid- en ik vond
dat ik me beter nuttig kon bezig houden
tot ik moe werd of vaak & slaap kreeg.
Beter dat dan te liggen woelen in bed.

In mijn nachtelijke ijver ging ik in de keuken
de kastjes onder de spoelbakken uitkuisen.
Toen ik ze opentrok viel mijn cent
dat ik dat jobke beter bij daglicht zou doen.
Wat kon ik dan wel doen?
De koelkast eens opruimen! Ja!
Daar zouden we ‘s anderendaags dan weer blij mee zijn,
dat de frigo zijn beurt gehad had.

Toen hij uitgewassen en opgeruimd was
hield ik twee bosjes peterselie in de hand.
Die bosjes mochten eigenlijk fijngehakt worden en ingevroren.

Ik spoel-&-zwier de peterselie,
’k vries de steeltjes in
en ’k zou aan de blaadjes beginnen.

Toen ik de kruidenmixer uit de kast haalde
dacht ik er ineens aan dat het ding een hoog krijsend geluid maakt,
en dat kunnen we ’s nachts niet hebben, zo’n lawaai.

’k Was een beetje fier op mezelf dat ik daaraan gedacht had,
aan de nachtrust van de echtgenoot,
van de buren, van de medemens in het algemeen.
Daarop nam ik de grote plank en
begon de peterselie met het mes te hakken.

Iets later stond LM achter mij.

Dat moeten ze vooral doen zie, me laten schrikken 
wanneer ik een mes in de hand heb!
‘k Had hem bijna naar Spoed geholpen.

- Weet ge hoe laat het is, zottemie ? vroeg hij
en hij liet mijn pols los, het mes weg van zijn navel.
- Nee, waarom?
- Omdat ge hier staat te hakken in het putteke van de nacht,
  heel het gebouw is wakker.

Ook dat nog.
’s Anderendaags dierf ik me niet vertonen
in de gemeenschappelijke delen van het gebouw.
Hoe kon ik zo idioot-gek zijn om te denken dat
peterselie hakken met het mes,
minder lawaai maakt dan
peterselie malen met het machientje!

Eigenlijk was het niet echt gek,
het was gewoon dom.
Maar dat blijft onder ons.

m
EZW-03/2013 / HiH-10/2014

Eind Augustus 2012

Vandaag ben ik heel fier op hem. Hendrik Haan woont
in de perken van het plantsoen hier rechtover sinds 29 juli,
gisteren was dat een maand.
Hij is ondertussen duidelijk een haan:
zijn kam is volgroeid en zijn staartveren staan er.
Het kraaien klinkt nu helder,
het zijn niet meer de schorre pogingen van drie weken geleden.

Vandaag was de plantsoendienst er weer.
Wanneer die mensen het gras komen maaien,
houdt Hendrik zich eventjes schuil in het struikgewas.
Elk perk heeft vooraan een grasveldje met achterin struikgewas
en daar achterin gaat Hendrik het tijdelijk ongemak uitzitten.
De dame die het gras afrijdt doet dat snel & wel.
Op een groot machien rijdt zij in enkele manoeuvres elk grasveldje kort
en iedereen is alweer van het lawaai vanaf.
Iets later komt Hendrik dan uit de struiken gestapt, maakt iet of wat entree,
waarschijnlijk weet hij al niet meer dat er lawaai geweest is.

Maar vandaag waren het de mensen met de snoei- & trimmachines voor boom en struik.
Die dingen zien er uit als oorlogsmateriaal en het geluid dat ze maken is navenant.
Ze zijn met vier of vijf man en
zij bewerken de struiken en de bomen van de verschillende perkjes tegelijkertijd.
Mogelijk is dat om de geluidsoverlast voor de buurt zo kort mogelijk te houden.
Dat is dan zeer lovenswaardig, maar
waar moet Hendrik naartoe wanneer aan elk struikebosje
het verschuilen onmogelijk gemaakt wordt door het geloei van het gesnoei?

Af en toe stopte het lawaai bij een van de bosjes,
en dan hoopte ik maar dat daar Hendrik zat,
dan kon hij het lawaai efkes vergeten.
Kippen onthouden toch niet langer dan twee tellen, schijnt het.
Maar ik zag hem nergens uit de struiken tevoorschijn komen.
Deze voormiddag was ik voor het eerst een beetje ongerust voor Hendrik.
Hoeveel stress kan een kippenhartje hebben?

Na de middag verdwenen de mannen, met medeneming van alle snoeisel
en de perken liggen er voor een tijdje weer parkachtig bij.
Eigenlijk vind ik het wild uitzicht mooier,
maar om waarschijnlijk veiligheidsredenen laten ze het geen brousse worden.

Hendrik bleef zolang weg … 

Was deze invasie teveel geweest?
Was hij verder getrokken? Definitief naar de
plantsoenen van de Leo Baekelandstraat?
En toen kwam hij uit de coulissen gestapt,
hij hield eventjes halt om eventueel
gejuich en applaus in ontvangst te nemen
en ging dan zijn terreinen inspecteren.

Hendrik is er nog!
Hij heeft gelijk een echte de snoei-orkaan doorstaan.
Vandaag ben ik heel fier op hem.

m
morgen vervolg Hendrik Haan
EZW-08/2012

Nadenken, dat gaat zo : 

Tot 2008 stak ik een sigaret op, inhaleerde eens diep
en dan wist ik het meestal weer.
Dan ademde ik uit en typte verder.
De sigaret lag op te roken.

Wanneer ik wil nadenken dan loop ik liefst rond.
Nu zonder sigaret.
Eigenlijk moét ik rondlopen.
Het is niet iets waarover ik beslis.
Mijn hoofd dicteert mijn voeten : ‘stappen’
Ikzelf kom er eigenlijk niet aan te pas.

Mijn voeten doen hun werk en mijn hoofd wacht af.
Wat zich tussen hoofd en voeten bevindt
is efkes onbestaand of ballast,
helaas is het geen lucht.
Zo had ik eens aan het slot van een openstaande tussendeur
mijn linker voorarm geschramd en het bloed lekte er uit.
Niks gevoeld, 'k was 'bezig'.
Gelukkig is dat binnenshuis gebeurd. 'k Was aan het ijsberen.

In het terugkomen van de balkondeur vooraan zag ik
een lijn kleine ronde donkere plasjes liggen in de woonkamer.
Iets gemorst, dacht ik en 'k stapte erlangs.
"Seffes opkuisen. Straks, want ik  ben bezig".

Toen ik achteraan bij de terrasdeur keerde en
op mijn stappen terug kwam
zag ik in de slaapkamer óók van die ronde dingen liggen,
maar groter & duidelijker & blinkend rood. Bloed. 't Mijne.
En ik wist nergens van.

Al goed dat ik toen niet buiten het blokje rond aan het stappen was
of ik was zonder bloed weer thuisgekomen.

De ultieme luxe, qua nadenken, zou zijn dat ik in mijn eentje
40 dagen in de woestijn mocht rondsleffen.
In stilte.
Enkel het geschuifel van mijn sandalen zou te horen zijn.
En schorpioenen en slangen ook natuurlijk.
Ook schuifelgeluidjes.

Twee mensen hebben dat al eens gedaan.
Lang geleden.
En dat heeft toen geholpen.

Gelukkig kan ik niet tegen de zon,
dus moet ik dat niet proberen,
een woestijn met haar beesten.
Maar 't zou toch rustig zijn,
veertig dagen.
't Zou nog beter zijn dan een
oversteek op zee,
want stiller. Denk ik.

Maar 't hoeft niet telkens stappen te zijn.
Als men ergens niet aan uit kan
is het -naar ik las- soms voldoende dat men zich
enigszins verwijdert van het probleem.

Toen ik met andermans naaimachine
knoopsgaten aan het uittesten was
begon plots het ene na het andere te mislukken.

Om me enigszins te verwijderen van het probleem
had ik toen willen emigreren naar Canada.

Zonder de gebruiksaanwijzing en weg van de tafel
efkes op de sofa gaan zitten bleek voldoende.
Aan iets anders denken.
Na nóg een efkes wist ik wat ik verkeerd deed
en alles is in orde gekomen.
Zelfs de gezamelijke bloeddruk.

Het hoeft niet elke keer stappen of marcheren te zijn.
Zich verwijderen van het probleem kan vanalles zijn.
Efkes aan het raam gaan staan,
of eenvoudiger,
efkes van uit de stoel uit het raam kijken.
Bij gebrek aan raam is het plafond ook goed. Staren.

Efkes rechtstaan, of efkes gewoon de rug rechten.
Achteruit leunen, weg van het scherm.
Alles maar efkes.

Veelal volstaat dat,
maar niet elke keer.

Ooit, om het verschil neer te zetten tussen 'vastberaden' en 'vastbesloten'
heb ik toch tot aan de keukendeur moeten banjeren.
En dat was dan weer ver, voor een nuance.

m
EZW-10/2011 – HiH-10/2014

Augustus 2012

Nee, ik heb nog geen foto's van Hendrik.
Misschien zou ik daar eens werk moeten van maken.
Maar hij trekt niet verder hoor.
Hij heeft hier voldoende voedsel en ook geschikte slaapplaats.

'k Heb opgezocht wat een hoen eigenlijk eet.
Van nature, bedoel ik.
Het zijn alleseters.
Dus niet enkel granen en andere zaden, ook groen en pierekes en mierekes.
Gelijk wij dus:
granen & zaden = koolhydraten,
groen & gras = vezels, vitaminen en mineralen
pierekes & mierekes = proteïnen en vetten

Awel, de grasveldjes en de struikenbosjes hier rechtover voldoen aan de vereisten,
dat terrein kan leveren wat een hoen nodig heeft.
Er wordt op 't Net zelfs gewaarschuwd voor bijvoederen met granen.

Vocht krijgt hij waarschijnlijk via het groen en de ochtenddauw.

Hij zal niet verder trekken.
Er is rondom rond de plantsoenen niks aantrekkelijks,
noch qua beschutting, noch qua voeding.

Hij blijft ook weg van voetpad en rijweg.
Dus wat zou hij verder trekken.
Als ik hem zo behoedzaam bezig zie vind ik het al een mirakel
dat hij zonder ongelukken van de straat hierachter
helemaal tot in het plantsoen hier rechtover geraakt is.

Waarschijnlijk was hij dringend op zoek naar
terrein met meer beschutting en met nachtverblijf.
En dat heeft hij dus gevonden hé.

't Is een zeer rustige overbuur.
Hij is de hele dag bezig met zijn eigen zaakjes,
ik met de mijne.

m
morgen vervolg Hendrik Haan
EZW-08/2012

Vrij jong las ik al mee uit de boekenkasten van mijn ouders en
tijdens een acrobatie om bij de bovenste plank te geraken,
bij de B van Buddingh, trok ik een woordenboek naar beneden.

Dat viel pal met de punt op mijn hersenpan,
ik tuimelde achterover sloeg met mijn hoofd
tegen de rand van een houten voetbankje.

Mijn Ma was er niet over te spreken.
Door mijn klim naar Buddingh
had ik een hersenschudding kunnen oplopen, meende ze.

Laura, mijn jongste zus, ving iets op over schudding & Buddingh
en vertelde aan wie het wou horen dat ik een hersenpudding had.

Nu ik nogal verstrooid en ook vergeetachtig begin te worden,
heeft ze uiteindelijk misschien gelijk, over die pudding.

En misschien dateert van toen de neiging naar kolder,
sinds dat reiken naar Buddingh.

m - HiH-10/2014 - https://nl.wikipedia.org/wiki/C._Buddingh%27

Augustus 2012, na valavond 

‘k Ben zeer blij dat het halfronde plantsoen een vaste bewoner heeft.
Ik ben ondertussen fan van Hendrik, met verwondering over
hoe het hoen zich daar zo vlot weet te redden,
een en al instinct en reflexen. Grandioos.
In dat plantsoen met zijvelden is hij geen dakloze die beschutting zoekt,
hij stapt er rond met de slimme stappen van een pionier die weet
wat een rechtmatige claim is:
hij was eerst, dus hij zal  blijven.

Maar vanavond zag ik hem iets doms doen.
En is dom doen niet een beetje gevaarlijk voor een dier dat in vrijheid leeft?
Ik hou mijn hart vast.

Grondvogels vliegen bij valavond naar een stok, weg van de grond want
na valavond komen de roofdieren in actie.
Dat hier in de randstad weinig of geen roofdieren leven weet Hendrik niet.
Hij volgt gewoon zijn instinct en fladdert bij valavond naar zijn vaste stok.
Keuze genoeg in de houtkant hier rechtover.
Hij zit op ongeveer 2,5m van de grond, van hieruit gezien.
Morgen zal ik bij die struik eens gaan kijken of mijn schatting ongeveer klopt.

Hendrik is een witte kippehaan en wat doet die uil?
Op zijn tak kiest hij vandaag een plek aan de rand van het gebladerte.
Daar zit hij nu al uren zichtbaar wit te wezen tegen al dat groen.
Waarom hij vandaag niet IN het struikgewas een stok kiest,
zoals alle vorige dagen, ik weet het niet.

Een foute fladder-berekening misschien?
‘k Ben nog eens gaan kijken.
Ja, hij zit daar voor de rest van de nacht.
Een klad wit, duidelijk zichtbaar tegen het groen gebladerte.

Waarom vandaag ineens zo dom,
er lopen na valavond nog mensen rond Hendrik!

m
morgen vervolg Hendrik Haan
EZW-08/2012

Zelf hebben wij geen kinderen, noch LM, noch ik,
zo heeft geen van ons beiden ooit zelf
mogelijke kandidaten moeten taxeren of inschatten.

Maar mijn ouders wel.
Achteraf bekeken heb ik die mensen wat doen lijden.
Maar zij waren ook jaren en jaren te vroeg op hun hoede !
In een huis met drie dochters liepen de mogelijke toekomstigen al vroeg de deur plat.

Kameraden - Vriendjes - Lieven
Iedereen bracht ik mee naar huis als een vondst, en met het enthousiasme
van een jonge hond : kijk eens welke schat ik nu gevonden heb! 
Want ze hadden allemaal iets om speciaal te zijn.
De ene kon goed tekenen, de andere had een rode fiets, …
en die kregen allemaal een plaats in mijn hart (de lieven)
of op zijn minst in mijn achting (de kameraden).

Sommigen bleven langer dan anderen.
Die hadden dan alle promoties gemaakt, van Kameraad naar Vriendje naar Lief.
Er waren ook demoties natuurlijk, de omgekeerde volgorde.
En er was AF.
Dat was zo geen ramp want er was altijd ook AAN.

Zo kon het terug aan geraken met bvb iemand
die pas terug was van een vakantie in Griekenland.
Dan was het terug aan omdat ik alle verhalen wou horen,
want ik had weer iets om verliefd op te zijn.
Op de verhalen en op Griekenland.

Mijn hart had veel verdiepingen en vele kamers.
Mijn hart hield zeer precies bij, wie zich waar bevond in het klassement.
Voor mijn ouders was het een chaos, terwijl ik vond
dat het gewoon een plicht was zoveel mogelijk mensen graag te zien.

Toen het met een van de lieven menens werd
en de zoentjes kussen geworden waren,
verdween de rest van de hofhouding naar andere horizonten
en werd ik thuis veel minder mededeelzaam over mogelijke schoonzoons.

Voor mijn ouders was het een verademing
dat het betrekkelijk rustig werd op dat front.

Tot mijn zus Tina er aan begon, voor een jaar of zes.
En later Laura, ook voor een jaar of zes. 
De overlappingen meegerekend heeft die periode in het gezin ruim 13 jaar geduurd.

Drie pubers, drie liefdesleven met al wat er komt bij kijken. 
In die jaren is het begrip Vlaamse Soap ontstaan.
Bij ons thuis.

m
EZW-07/2014 – HiH-10/2014

Augustus 2012

Over dat eieren leggen moet ik me geen zorgen meer maken.

Vanmorgen zeer vroeg ging ik het keukenvuilbakje leegmaken in de grote bak achteraan en
toen ik buiten kwam hoorde ik uit de struiken rechtover gekraai komen.
Hennen kraaien niet hé. Hennen kakelen. En dit was gekraai.
Hendrika is dus een Hendrik, een haan.
‘k Had een jong haantje voor een hennetje aanzien. Gender-diffuus, dat beestje.

Hij heeft nog maar weinig kam en staartveren, mijn Hendrik Haan.
Hij ziet er nog helemaal uit als een hen.
Helemaal als een hen, maar hij zit 's ochtends wel luidkeels uit te kraaien waar hij woont!
En ik maar proberen zijn adres stil te houden.

Gelukkig liggen de slaapkamers van deze gebouwen aan de achterkant.
Behalve in één gelijkvloers, zij hebben de slaapkamer vooraan.
In deze straat slaapt maar 1 koppel aan de voorzijde en
tijdens de zomermaanden wonen die mensen op hunnen buiten.
Dus Hendrik mag kraaien, hij is ongeveer veilig voor de zomerperiode.
Hoe het moet wanneer de dagen korten en hij later kraait, dat zien we dan wel.

Op ’t Kiel is er eens gedoe geweest over overlast door hanengekraai.
Maar dat waren toen veel hanen. Een hele klad.
Hendrik kraait solo.

m

morgen vervolg Hendrik Haan
EZW- 08/2012