Geduld.

je kan op 2 manieren naar het leven kijken

of je gelooft dat er geen wonderen zijn......

of je gelooft dat alles een wonder is...........


MAAR

één van de grootste wonderen,
dat ben jij,

MOEDER!

Deze karakterthriller zou ik willen samenvatten met een paar woorden:

MS - euthanasie - het verlangen naar onsterfelijkheid. Psychologisch geslaagd en ook een actuele denkoefening.

Anne den Hartogh staat niet te popelen om een week naar Florence te gaan. Haar ouders wonen in de Toscaanse hoofdstad, omdat haar vader er baanbrekend onderzoek doet naar de ziekte multiple sclerose. Anne is er met haar oudere zus uitgenodigd om vaders vijfenzestigste verjaardag te vieren. Ze houdt van de historische cultuurstad en ook wel van een feestje, maar ze verlangt absoluut niet naar het gezelschap van haar zus en om een heel andere reden ziet ze er als een berg tegenop haar moeder weer te zien.

Tijdens haar vaders feest in een luxe kasteel in de bergen van Rufina krijgt Anne de schrik van haar leven als ze met een dode wordt geconfronteerd. Vreemd genoeg meent iedereen met wie ze haar schokkende ontdekking wil delen dat ze zich moet vergissen. Voor Anne volgt een eenzame zoektocht naar de waarheid. Een zoektocht die haar niet alleen in levensgevaar brengt, maar ook de beangstigende vraag opwerpt: wat doe je als de werkelijkheid een nachtmerrie wordt?

de aarde heeft genoeg  voor ieder zijn behoefte.

de aarde heeft nooit genoeg voor ieders hebzucht.

Mensen, waar zijn we mee bezig?! Betogingen omdat coffeeshops worden gesloten voor mensen die geen wietpas hebben. Het woord alleen al! Heb altijd geweten dat coffee stond voor de plaats waar je een lekker kopje koffie kon gaan verbruiken, al dan niet in vele variaties. Natuurlijk weet ik ook wel dat het hier om een een verfraaid woordgebruik gaat om alle vormen van drugs te benoemen. Maar hoe hypocriet zijn mensen geworden! Terwijl op alle mogelijke manieren grootscheeps en internationaal de druk en de jacht wordt opgevoerd tegen de drugsbendes, waarvan velen het slachtoffer worden, komen mensen hier en nu op straat omdat ze niet aan hun drug meer geraken als ze niet over een pasje beschikken. Hoe ver is het kunnen komen dat men zelfs pasjes kan uitdelen die dus vrije toegang geven tot gebruik van drugs. Het geeft iets weg van vrij condoomgebruik ....

Ik heb helaas al meer dan één persoon over de vloer gehad die in aanraking geweest met drugs, en dat niet voor even. Ik heb nog nooit van één van die gasten gehoord dat het hem gelukkig heeft gemaakt, integendeel. Eén van hen heeft een strafblad van hier tot in Leuven; een ander werd doodziek en zal nooit meer werken. ... De meesten van hen moeten nu een beroep doen op de voedselbank of op het ocmw, daar ze alles zijn kwijt gespeeld.

Hoe kan het dan toch dat zelfs die beelden op tv getoond worden van (meestal) jongen die luid protesteren tegen de sluiting van de 'coffeeshops'?!

Een tijd terug schreef ik dat ik vlug een ander werk zou gaan zoeken van John Hart. En het heeft me zeker niet gespeten. Alhhoewel in totaal andere omgeving raken de gebeurtenissen je heel diep. Ontdek het zelf maar!


John Hart was de winnaar van een Amerikaanse Edgar Award in 2008. Met het boek Onschuld is hij genomineerd voor dezelfde prijs in 2010. Dit alles schept hoge verwachtingen die John Hart in dit boek 100% waarmaakt.

Alyssa Merrimon wordt ontvoerd. Ze heeft een tweelingbroer Johnny van 13 jaar en ze lijken op elkaar. Door haar verdwijning stort het gezin in elkaar. De vader vertrekt, hij kan het schuldgevoel niet meer aan. De moeder zoekt vergetelheid in drank en drugs. Ze is de mooiste vrouw van het stadje en een rijke stadsgenoot maakt misbruik van haar kwetsbaarheid. Johnny staat alleen op de wereld, hij moet zichzelf redden en verzorgen. Hij weigert de zoektocht naar zijn zusje te staken en grijpt alle middelen aan. Zijn overtuiging is dat ze nog leeft en dat hij haar kan vinden.

Onschuld doet een appel op meerdere emoties. Het boek ontroert, is schokkend en spannend. Sommige passages zijn schrijnend door de beschrijving van de kwetsbaarheid van personages. Het tempo is bijzonder hoog en de verhaallijn is moeiteloos te volgen. Het boek heeft daarnaast kenmerken van een avonturenroman.

Tot het laatste moment is de lezer benieuwd naar de plot, het verloop van de gebeurtenissen en het lot van de hoofdrolspelers. John Hart weet voordurend te verrassen en de lezer wil alleen maar verder lezen. Eind goed, al goed is overigens niet van toepassing op dit boek, hierdoor neemt de geloofwaardigheid toe. 

Vrienden,

1 Mei is voor velen van jullie een vrije dag, beter gekend als 'Feest van de Arbeid'; misschien nog meer dé dag van de socialistische partij. Wie zich in laatste helemaal niet herkent is het noch min noch meer een vrije dag die een verlengd weekend mogelijk maakt.

Wie echter, zoals ondergetekende, geboren is onder de toren van een bedevaartsplaats - in mijn geval DADIZELE - en sinds kindsbeen af van heel vroeg in de morgen de biddende bedevaarders hoorde passeren, die soms van kilometers ver te voet kwamen, ervaart deze eerste mei als een zondag. Het was de dag waar je famile en bekenden kon ontmoeten en dat de dag door. Toen ik zestien jaar was werd gevraagd me in te schakelen als lector. Ik kan je verzekeren dat het een hele eer was daar voor een bomvolle basiliek de lezingen te mogen verzorgen, en dit een maand lang  'Eer' is hier misschien misplaatst als woord, maar mensen die overal te lande leven en betrokken zijn in een bedevaartsoord zullen kunnen bevestigen dat daar een bijzondere sfeer hangt. Er gebeurt niets bijzonders ... of juist wel. Je ziet er de tientallen noveenkaarsen, de velen die een kaars laten branden voor een of andere intentie. Je hoort de vele mooie Marialiederen weergalmen terwijl de wierook in de gebouwen blijft hangen na zovele misvieringen. Ja, het zijn  allemaal doodgewone mensen, maar die het de moeite vinden de meimaand te openen op die eerste dag van mei. Ja, zo ver weg van 'de dag van de arbeid', Maria ter ere!

Mogen wij deze vrije dag benutten elkaar te ontmoeten in samenhorigheid. Ik wens het jullie allen van harte!

Toen ik het gisteren had over tijd nemen voor een ander, en dat heel gemeend met je hele zelf, moest ik ook denken aan een mail van enkele dagen terug. Er werden geen bijzondere dingen geschreven in die mail, en toch kreeg ik een lang tegenbericht dat eindigde met volgende woorden:'dat laatste woord heeft het gedaan!

Ik moest terugkijken naar mijn verstuurde mail om te weten over welk woord het ging.
Daar stond gewoonweg, zonder dat ik er verder over had nagedacht, : "liefs".

Dat éne woord was, veel meer dan de tekst , blijkbaar bijzonder overgekomen bij die persoon.

We kunnen niet genoeg aandacht hebben voor een ander, en soms met heel kleine dingen zoals dat ene woord, zingever mogen zijn.