Berichten van 1 januari 2016 tot 31 december 2016

We hadden geboekt voor een gastronomisch weekend ergens in de Ardennen, en het smaakt nu nog na, maar blijkbaar niet voor een ander koppel dat ook van de partij was. Ik hoor de man het woord 'anniversaire' uitspreken tegen de ober. Wij kijken naar elkaar en zeggen stilletjes: We worden nog getuige van een verjaardagsfeest. Bij het tafelen merkt mijn vriend op dat er geen woord gewisseld wordt door het koppel, mijn vriend zat nl. met zijn gezicht naar hen gericht.  Af en toe heb ik me stiekem omgedraaid, en inderdaad, men at en dronk in stilte verder. Tot drie maal toe heeft de dame  het salon verlaten om naar buiten te gaan, de gsm in de aanslag, en niet voor even. Natuurlijk ging onze aandacht niet voortdurend naar dat paar, want het eten was te lekker, tot ... Ja, de ober vanuit de keuken binnenkwam met een speciaal gebak met een brandende toorts erop, "Anniversaire", weet je nog, of de verjaardag voor zijn vrouw. Mijn vriend wou zelfs een lied inzetten, maar beiden voelden aan dat we dat beter niet konden doen. Mijn vriend die dus alles zag, wist me te vertellen dat ze elkaar niet eens hebben gekust of wat dan ook. In stilte hebben ze het dessert verorberd en zijn dan vertrokken. Was dit het laatste avondmaal? Wilde de man iets goed maken? Is de relatie uitgeblust, of blijven ze in eenzaamheid toch maar samen. Ik weet het niet en hoef het ook niet te weten. Als ik dit relaas neerschrijf denk ik wel aan medebloggers die zo hun levensweg verder gaan ... samen in eenzaamheid...

Rome, 51 na Chr. Vespasianus keert terug naar Rome met de grootste vijand van het rijk. Na acht jaar weerstand te hebben geboden, is de Britse strijder Caratacus gevangen genomen. Maar zelfs deze overwinning van Vespasianus is niet voldoende om de net aangewezen consul, en zijn eigen aartsvijand, uit de Romeinse politiek te weren: Agrippina, de vrouw van keizer Claudius verleent Caratacus gratie.

Claudius is een dronken gek en Narcissus en Pallas, zijn vrijmannen, strijden om hem op de troon te houden. Tegelijkertijd besluiten ze Vespasianus naar het oosten te sturen om in Armenië de belangen van Rome te verdedigen. Maar er staat meer op het spel dan een bevriend koninkrijk. Er gaan geruchten dat Agrippina betrokken is bij een complot om het Oosten te destabiliseren, en Vespasianus moet een manier zien te vinden om twee meesters te dienen: Narcissus is erop gebrand Agrippina omver te werpen, terwijl Pallas haar wil beschermen.

Ondertussen wordt het in het oosten almaar onrustiger. Er is een nieuwe Joodse cultus die aan populariteit wint en waarvan de aanhangers weigeren om trouw aan de keizer te zweren. Maar als hij in Armenië komt, wordt Vespasianus gevangen genomen. Ingesloten in de oudste stad op aarde, hoe kan hij er ooit uit ontsnappen? En is een Rome dat door een vrouw wordt geregeerd die hem haat veiliger dan een gevangeniscel?

Onderweg

Een man en een vrouw gaan langs de wegen,
de lucht is koud, de wind zit tegen.
Geen Dickens-sfeer, geen welbehagen
en af en toe hoor je haar vragen
met zachte stem:
'Is het nog ver naar Bethlehem?'
'Ja, het is nog ver naar Bethlehem.'

Opnieuw een jaar van vluchtelingen
die schamel langs de wegen gingen.
Opnieuw een jaar van oorlogsrampen
van hongersnoden en van kampen
en requiem.
'Is het nog ver naar Bethlehem?'
'Ja, het is nog ver naar Bethlehem.'

Van de verloren Hof van Eden
naar de onmogelijke vrede.
Zo trekt de mens over de wegen
met haar en hem.
'Is het nog ver naar Bethlehem?'
'Ja, ja het is nog heel ver naar Bethlehem.'

Ivo de Wijs

..gelden nog deze woorden uit de Bijbel; voorwaar een mooie adventsgeedachte zo dicht bij Kerstmis.

U zegt: ‘Alles is toegestaan.’ Zeker, maar niet alles is goed. Alles is toegestaan, maar niet alles is opbouwend.

Wees niet op uzelf gericht, maar op de ander.

Vriendschap is aandacht hebben.

Tijd en activiteit zijn onbelangrijk, alleen het bij elkaar zijn telt. Het is genieten van elkaars aanwezigheid. Spreken en zwijgen onderstrepen dat belangeloze gebeuren. Vriendschap is elkaars kwetsbaarheid kennen en er de nodige zorg aan besteden.

Vriendschap is omzien naar elkaar.
Het is me om de ander te doen, om haar of zijn geluk, om de weg die zij of hij moet vinden. Daarbij is niets me teveel omdat die ander nooit van me profiteren zal. Wie probeert te profiteren maakt de vriendschap kapot omdat daarbij degene die me in haar hart heeft gesloten, tot een instrument voor eigen voordeel wordt.

Vriendschap is - van beide kanten - belangeloos en drijft op de waardering die je geheel gratis voor elkaar opbrengt.
Waarom mensen vrienden worden van elkaar is uiteindelijk niet uit te leggen.

Eigenlijk is er steeds maar één reden:
Omdat de ander is wie hij of zij is en ik ben wie ik ben,
daarom zijn we vrienden van elkaar.

Heer God, bewaar ons wanneer uw Naam verbleekt door onze twijfels, en wanhoop ons verblindt; bewaar ons als de nacht ons verstomt en angst aanjaagt; bewaar uw schepping voor het duistere dreigen van een blijvende nacht; bewaar ons voor elkaar, voor onze vrienden, voor hen die van ons houden, voor hen met wie wij het leven delen; bewaar ons in alle dagen en nachten, tot in uw eeuwigheid.

Wat gebeurt er op  de wereld met al die oorlogen? Het is niet te begrijpen; we wonen op een ei, zo dun is de aardkorst. Een eischaal die elk moment kan barsten en ons elk moment kan verbranden en opslokken, want binnen in de aarde zit een vuurbol die bij het minste kan ontploffen. Iedereen denkt de baas van de wereld te moeten zijn. Dreigen en dreigen en nog eens dreigen, terwijl we op een tijdbom leven dag in dag uit. ... Een bedenking,meegekregen van een medeblogger, na de verkiezing van Trump, die het behoud van de natuur en het klimaat maar niets vindt.

Sinds begin december, en soms vroeger, lees ik op meerdere blogs het woord 'prettige feesten'. Ik kan me daar echt aan storen. En ja, zoek maar eens wenskaarten met de tekst ZALIG KERSTFEEST.

Misschien kijkt men nu even weg, maar zoals ik al eerder weergaf in gastenboeken: WEG met die 'prettige' feesten, hou het bij de kern en schrijf 'ZALIG'!
Wat is daar trouwens 'prettig' aan, het woord alleen al?!!! Al eens stilgestaan bij dat woord?

Bij het paasfeest lees ik iets gelijkaardigs.
'Vrolijk', een trweede maal wordt ZALIG afgezwakt tot een nietszeggende inhoudloos woord, onze christelijke waarden  tenietgedaan.

Zo, ik moest dit even kwijt ...

Lutje is mijn zus. Ze had een diep verstandelijke beperking. Ze kon niet veel, eigenlijk kon ze niets. En daardoor alles. Ze leerde me dat ik niets speciaals moest doen, dat ik er gewoon mocht zijn. En dat dat genoeg is. Op die manier leerde ze me alles over het leven en God.

slotwoord tijdens je bisschopswijding Lode Aerts bisdom Brugge.

De anders zo rustige woonplaats van Clara Benning wordt opgeschrikt door een slangenplaag. Als dierenarts is zij de aangewezen persoon om de huizen van de dieren te ontdoen en het mysterie van de plaag op te lossen. Als Clara 's nachts in haar huis wordt aangevallen door een man wiens handen slijmerig aanvoelen, denkt ze hem te herkennen als een oude dorpsbewoner. Maar die man was toch dood?
Bij een bezoek aan zijn vervallen en leegstaande familiehuis lijkt het alsof er nog iemand woont. Dan komt ze erachter dat de gebeurtenissen in het dorp te maken moeten hebben met een vreselijke gebeurtenis van vijftig jaar geleden…

Het onderwerp dat Sharon Bolton in Bezwering gekozen heeft is origineel. Want slangen komen in thrillers niet veel voor. Dit, gecombineerd met het mysterieuze en bijgelovige beeld dat van het platteland van Engeland bestaat, maakt dat het boek intrigeert.

SLANGEN SYMBOLIEK GELOOF EN SEKTEN, EENS ZONDER REVOLVERGEWELD ZORGDE ERVOOR DAT IK BLEEF LEZEN, OOK AL VIEL HET DUISTER IN EN WAS DE KOFFIE AL LANG KOUD. EEN KADOTIP!

Lang leve de liefde!

Vader, heel oprecht en gemeend: bedankt! Voor dat wondere geschenk van de liefde. Zij maakt het leven de moeite waard, doet mensen leven. Alleen de liefde maakt mogelijk de eigen kleinheid te aanvaarden en te groeien in harmonie. De liefde is de bron die mensen in verbondenheid doet leven, ook over de grenzen van de dood heen.

... Over de grenzen van de dood heen ... Vandaag zou mijn broer zestig jaar geworden zijn, maar heeft ons reeds in 2014 verlaten, en toch blijft de liefde, sterker dan ooit. Dus ben ik dankbaar, kijkend naar zijn foto...

De liefde wordt het nooit moe

het goede te doen.

Die pioniers van het onderwijs hadden ten volle het werk van barmhartigheid begrepen en er een levensstijl van gemaakt die de samenleving heeft veranderd. Door middel van eenvoudige arbeid en weinig structuren zijn ze er in geslaagd aan vele mensen hun waardigheid terug te bezorgen. Het onderwijs dat ze verzorgden was vaak gericht op de arbeid. We denken aan de heilige Jan Bosco die de straatjeugd voorbereidde op het werk, eerst met het oratorio en later met de scholen, de vakscholen. Op die wijze is een grote verscheidenheid van beroepsscholen gegroeid, die voorbereiden op het werk en tegelijk opvoeden tot menselijke en christelijke waarden. Onderwijs is daarom echt een bijzondere vorm van evangelisatie.

Paus Francicus

Altijd aangenaam te lezen als oud-leerling van Don Bosco!

Ik zoek het licht in het donker;
ik zoek voorzichtig mijn juiste pad,
en ik zoek nu een stuk serieuzer,
omdat ik vroeger altijd mezelf vergat.

Ik hoop dat licht te vinden nu we de eerste adventzondag zijn binnengetreden, een weg die ons naar het ware licht van Kerstmis moet brengen!

"Als een bank bankroet gaat, wordt er schandalig veel geld bovengehaald om de bank te redden.
Maar wanneer de mensheid bankroet gaat, is er nog geen duizendste van dat geld beschikbaar om lijdende mensen te redden."

Paus Franciscus over de vluchtelingencrisis

Zeer beklemmende, originele thriller waarin de fascinatie van een jonge politieagente voor Jack the Ripper haar duur komt te staan…

Ondanks haar fascinatie voor de negentiende-eeuwse seriemoordenaar Jack the Ripper heeft de jonge Londense politieagente Lacey Flint nog nooit aan een moordonderzoek gewerkt. Totdat er op een avond een vrouw hevig bloedend door messteken over Laceys auto leunt, in haar armen valt en sterft. Als getuige moet Lacey een gepaste afstand tot de moordzaak houden, maar wanneer ze via een journaliste een brief ontvangt waarin een verwijzing naar Jack the Ripper en naar Lacey staat, blijkt dat onmogelijk. Is er een copycat killer aan het werk? Lacey weet als geen ander dat er volgens het patroon van de negentiende-eeuwse moorden nog meer slachtoffers gaan vallen. En zij kan weleens de volgende zijn…

Geen standaard thriller. Springt ver uit boven het gemiddelde. Met heel veel plezier gelezen. Origineel.

Uit de Verklaring van Langemark:

“Wij verdragen niet langer dat te veel politici in België en Europa het egoïsme en de angst aanwakkeren, door muren op te trekken rond onze welvaart en de vreemde nieuwkomer niet op de eerste plaats als medemens in de ogen te kijken. Wij dagen alle beleidsmakers uit om moediger te zijn en hun medeburgers te betrekken in daden van gastvrijheid, integratie en solidariteit. Wij vragen meer inspanningen om de oorzaken van gedwongen migratie in de landen van herkomst weg te werken. … Wij roepen alle krachten in onze samenleving op om werk te maken van een cultuur van ontmoeting, omdat wij geloven dat elke waarachtige ontmoeting met een nieuwkomer de samenleving verrijkt en versterkt.”

Het is elf november en  mooi weer. Voor mijn feestdag krijg ik als verrassing een etentje aangeboden in het Franse LENS. Het is zalig rijden bij dit weer tot we plots sterk moeten vertragen. Dan bedenken we dat er aan de Fransse grens nog steeds politiecontrole s zijn. We zijn rond Moeskroen en zien dan inderdaadd een meute politiemensen en douanepersoneel. Maar ze staan erbij en kijken ernaar, en laten iedereen doorrijden.

Het blijft mooi weer, genietend van de herfstkleuren en het mooie zicht ondanks het vele verkeer aan de overkant, tot plots mijn vriend zegt dat hij in zijn achteruitspiegel ziet dat we gevolgd worden door een politiewagen, en dat reeds tientallen km nadat we de douane waren gepasseerd.  Ik krijg even schrik, maar mijn vriend zegt kalm en rustig te blijven.

Maar we worden inderdaad gevolgd; men begint naast ons te rijden en doet teken uiterst rechts te gaan rijden. Wij volgen want wat kan je anders doen? Dan gaat de wagen voor ons rijden en zien we boven hun dienstauto in rode letters : SUIVEZ verschijnen. We worden afgeleid naar een parkeerplaats en moeten stoppen. Vier mannen stappen uit. Eén van hen vraagt mijn viend uit te stappen. Ik hoor hen praten maar kan niets verstaan. Plots gaan ze naar de koffer en vragen die te openen. Mijn vriend moet op een afstand blijven staan, en ik zit daar maar.

Dan komt toch iemand even binnenkijken en vraagt welke relatie ik heb met de chauffeur. Ik antwoord:'ami'. En hij loopt terug weg van me. Ondertusssen hebben ze mijn vriend gevraagd of we geld vervoeren en waarom we naar Frankrijk rijden. Gelukkig in dit geval kan Kurt zijn smartphone tonen en  de plaats waar we van plan zijn te gaan eten. We beloven nog dezelfde dag terug naar België terug te reizen. Heeft hen dat overtuigd? In elk geval doet mijn vriend zijn uiterste best heel gewoon te doen en hen nog een aangename dag te wensen.

We zullen te laat aankomen in LENS, maar gelukkig hadden we gereserveerd. Maar controle, welke controle? Normaal, wanneer je aan de kant wordt gezet, is het eerste wat gevraagd wordt de identiteitskaart, daarna rijbewijs en boordpapieren. Niets van dat alles. Niet eens onze namen gevraagd of wat dan ook.

Is het dan niet te verwonderen dat de terroristen over en weer het land binnen en buiten konden rijden? Wij konden ook drugs of geld meegehad hebben, want niet gefouilleerd noch de auto doorzocht.

We zijn er dus met de schrik van afgekomen en hebben daarna lekker gegeten en genoten van de prachtige omgeving die LENS te bieden heeft.

Bezoek zeker het museum!

Waren we dan toch geseind gezien men al vele kilometers ons volgde, precies vanaf Moeskroen, of hadden ze het gemunt op een mooie Mercedes? lol

Waarom gaf Maarten niet zijn hele mantel? Wat is dat voor een gift, een halve mantel? Een mantel was een rijk bezit, waar je een half leven mee deed. Kleding werd eindeloos versteld en als je nagaat dat de soldaten hun hele uitrusting inclusief paard zelf van hun soldij moesten betalen, geen vetpot, dan kun je wel nagaan dat die mantel een zeer kostbaar bezit was, die ook nog eens als deken diende.

Maar er schuilt nog een diepere betekenis in het schenken van de halve mantel. Dit feest gaat over delen. Maarten was een verstandig man, hij deelde de mantel, hij hield ook nog wat voor zichzelf. Als bedelaar krijg je een halve mantel, die van buitenaf naar je toe kan komen, de andere helft zul je zelf door eigen innerlijke activiteit moeten laten ontstaan.

Een ander kan jou niet geheel omhullen, je zult er zelf ook aan moeten bijdragen. Dat geldt zelfs voor een baby. Anderszijds moet de schenker niet onverstandig zijn. Het is goed te delen, maar niet zo, dat je zelf bevriest.

Roofbouw op jezelf plegen door je helemaal weg te schenken maakt je uiteindelijk tot een bedelaar. De omhulling die wij iemand schenken moet niet verstikkend zijn, maar de ander in zijn waarde laten en hem/haar innerlijke kracht geven om door te gaan en uiteindelijk zelf weer het heft in handen te nemen.