PRETTIGE FEESTEN

en het worden er van jaar tot jaar helaas telkens meer ...

Vandaar nu al mijn wens voor een ZORGZAME TIJD!

Helaas, met Trump lijkt het maar erger te worden...

Op weg naar de wijsheid is de eerste stap: stilte;

de tweede:luisteren;

de derde: onthouden;

de vierde: oefenen;

de vijfde: onderwijzen aan anderen.

Maandag
is Kalmpjes-aan-dag.

Dinsdag
is Kom-ik-begin-‘s-dag.

Woensdag
is Zou-ik-het-wel-doen-dag,

Donderdag
is Dit-is-een-bijzondere-dag,

want Vrijdag
is Morgen-weer-vrij-dag

en Zaterdag
is ’s Avonds-wordt-het-later-dag

en Zondag
is Eet-je-buikje-rond-dag,

dus Maandag,
tja Maandag,
dat is weer Kalmpjes-aan-dag.

Kunnen we het aan om waar het normaal niet normaal is toch gewoon te doen? De tegenstelling tussen wilde dieren en gecivilizeerde mensen overhoop halen door hen te laten samenleven. Dat is een nieuwe schepping. Dat is onze roeping. Waar de tegenstelling niet vanzelfsprekend is, die toch wat "vangodsprekend" maken.

OP DE FEESTDIS ....

Opa? Vierden jullie vroeger ook Sint en Piet?
- Ja jongen, alleen waren het toen Sint en Zwarte Piet.
Piet was zwart?
- Tot 2016 wel. Toen mocht het niet meer en werd hij wit.
Waarom?
- Een groepje mensen vond het discriminatie en racisme, zo'n zwarte Piet.
Maar Piet is toch heel slim en vrolijk, speelt met kinderen en deelt cadeautjes uit? Hij is toch geen rotzak?
- Nee, maar die mensen vonden dat Piet een slaaf was.
Een slaaf? Van Sinterklaas? Deed die dan lelijk tegen Piet? Gaf hij Piet straf, of sloeg hij hem?
- Nee, dat niet. Ze zongen samen en deelden samen snoep uit.
Dus Sint en Piet waren goede vrienden.
- Ja, net zoals Sint en Piet nu.
Maar nu is Piet niet meer zwart.
- Nee, want dat mag niet.
Opa?
- Ja?
Er zitten vier kinderen in mijn klas, die zijn zwart.
- Oh ja?
Ja. En hun pappa's willen nu gaan klagen bij de VN.
- Waarom dan, jongen?
Omdat ze het discriminatie en racisme vinden dat al die lieve, gulle Pieten blank zijn. Alsof zwarte mensen niet goed genoeg zijn om Piet te worden. Ze vinden dat er ook zwarte Pieten moeten komen.

St. Nicolaas is op latere leeftijd gevlucht naar Spanje, oorspronkelijk is hij een bisschop van Turkse origine en nationaliteit! Uit een Turkse havenplaats van destijds aanzienlijk belang. Hier is hij internationaal beroemd geworden omdat hij destijds zeer onorthodox (zwarte, Afrikaanse) kindslaven bevrijdde van de slavenschepen die de haven aandiende en ze als knecht in dienst nam.

De betaalde baan "knecht" gaf deze kindslaven een onafhankelijke, zelfstandige status.

Het is hierdoor dat St. Nicolaas als kindervriend door het leven gaat en zijn zwarte knechten zijn oorspronkelijk bedoeld als symbool TEGEN slavernij en onderdrukking. Een beter symbool tegen racisme dan Sinterklaas is er dus eigenlijk niet.

"Steun de daklozen", lees ik langs de weg.
Het is een grote kledingzaak, een soort supermarkt voor de net geklede dame en heer.
Ik zit achter het autostuur bij het rode licht en lees de metershoge reclame.
"Steun de daklozen, lever je oude kleding in en ontvang vijftien procent korting op de nieuwe."
Het licht slaat weer op groen, maar ik loop ondertussen rood aan.
Het wordt weer Klaas en Kerstmis, tijd om de daklozen te steunen...
Nee! Tijd om via hun miserie de dakhébbenden nog rijker te maken.
Achter mij beveelt een nijdige claxon mij op te hoepelen. Geen denktijd toegestaan!

uit: Karel Staes, 'Niet om uit te spreken', Welzijnszorg 2006, blz. 29

You don't drive a car looking into the rear view mirror.

Why do you live your life looking into the past?

De ene mens leeft maar een jaar of zeven.
De ander honderd en geen centje pijn,
Soms denk ik als ik nadenk over leven,
ik had ook die van zeven kunnen zijn.

Toon

Liefhebben, dat is leren te luisteren naar het verschill van de ander. Liefde, dat is datgene wat je gehoord hebt bij jezelf laten weerklinken. Pas dan sta je open voor de gift van de ander, voor zijn andere manier van liefhebben.

Een deken, met zijn pastoors op recollectie, maakt met hen een middagwandelingetje. Bij een mooie zonnebloem zegt hij geïnspireerd: “Ik wou dat het geloof van mijn parochianen was zoals deze zonnebloem, altijd gericht naar God.”

Bij een tarweveld zegt een pastoor: “Ik wou dat het geloof van mijn parochianen was als een tarweveld, altijd buigzaam naar de wil van God.”

Een niet zo gevatte pastoor piekert en piekert om op zijn beurt iets zinnigs te zeggen, maar er schiet hem niets te binnen. Ziet hij dan een cactus achter een raam en zegt: “Ik wou dat het geloof van mijn mensen was als die cactus.” “Als die cactus?”
“Ja, dan zouden ze er hun voeten niet zo aan vegen!”