De geschiedenis van Sint Nicolaas.

De anders zo rustige woonplaats van Clara Benning wordt opgeschrikt door een slangenplaag. Als dierenarts is zij de aangewezen persoon om de huizen van de dieren te ontdoen en het mysterie van de plaag op te lossen. Als Clara 's nachts in haar huis wordt aangevallen door een man wiens handen slijmerig aanvoelen, denkt ze hem te herkennen als een oude dorpsbewoner. Maar die man was toch dood?
Bij een bezoek aan zijn vervallen en leegstaande familiehuis lijkt het alsof er nog iemand woont. Dan komt ze erachter dat de gebeurtenissen in het dorp te maken moeten hebben met een vreselijke gebeurtenis van vijftig jaar geleden…

Het onderwerp dat Sharon Bolton in Bezwering gekozen heeft is origineel. Want slangen komen in thrillers niet veel voor. Dit, gecombineerd met het mysterieuze en bijgelovige beeld dat van het platteland van Engeland bestaat, maakt dat het boek intrigeert.

SLANGEN SYMBOLIEK GELOOF EN SEKTEN, EENS ZONDER REVOLVERGEWELD ZORGDE ERVOOR DAT IK BLEEF LEZEN, OOK AL VIEL HET DUISTER IN EN WAS DE KOFFIE AL LANG KOUD. EEN KADOTIP!

Lang leve de liefde!

Vader, heel oprecht en gemeend: bedankt! Voor dat wondere geschenk van de liefde. Zij maakt het leven de moeite waard, doet mensen leven. Alleen de liefde maakt mogelijk de eigen kleinheid te aanvaarden en te groeien in harmonie. De liefde is de bron die mensen in verbondenheid doet leven, ook over de grenzen van de dood heen.

... Over de grenzen van de dood heen ... Vandaag zou mijn broer zestig jaar geworden zijn, maar heeft ons reeds in 2014 verlaten, en toch blijft de liefde, sterker dan ooit. Dus ben ik dankbaar, kijkend naar zijn foto...

De liefde wordt het nooit moe

het goede te doen.

Die pioniers van het onderwijs hadden ten volle het werk van barmhartigheid begrepen en er een levensstijl van gemaakt die de samenleving heeft veranderd. Door middel van eenvoudige arbeid en weinig structuren zijn ze er in geslaagd aan vele mensen hun waardigheid terug te bezorgen. Het onderwijs dat ze verzorgden was vaak gericht op de arbeid. We denken aan de heilige Jan Bosco die de straatjeugd voorbereidde op het werk, eerst met het oratorio en later met de scholen, de vakscholen. Op die wijze is een grote verscheidenheid van beroepsscholen gegroeid, die voorbereiden op het werk en tegelijk opvoeden tot menselijke en christelijke waarden. Onderwijs is daarom echt een bijzondere vorm van evangelisatie.

Paus Francicus

Altijd aangenaam te lezen als oud-leerling van Don Bosco!

Ik zoek het licht in het donker;
ik zoek voorzichtig mijn juiste pad,
en ik zoek nu een stuk serieuzer,
omdat ik vroeger altijd mezelf vergat.

Ik hoop dat licht te vinden nu we de eerste adventzondag zijn binnengetreden, een weg die ons naar het ware licht van Kerstmis moet brengen!

"Als een bank bankroet gaat, wordt er schandalig veel geld bovengehaald om de bank te redden.
Maar wanneer de mensheid bankroet gaat, is er nog geen duizendste van dat geld beschikbaar om lijdende mensen te redden."

Paus Franciscus over de vluchtelingencrisis

Zeer beklemmende, originele thriller waarin de fascinatie van een jonge politieagente voor Jack the Ripper haar duur komt te staan…

Ondanks haar fascinatie voor de negentiende-eeuwse seriemoordenaar Jack the Ripper heeft de jonge Londense politieagente Lacey Flint nog nooit aan een moordonderzoek gewerkt. Totdat er op een avond een vrouw hevig bloedend door messteken over Laceys auto leunt, in haar armen valt en sterft. Als getuige moet Lacey een gepaste afstand tot de moordzaak houden, maar wanneer ze via een journaliste een brief ontvangt waarin een verwijzing naar Jack the Ripper en naar Lacey staat, blijkt dat onmogelijk. Is er een copycat killer aan het werk? Lacey weet als geen ander dat er volgens het patroon van de negentiende-eeuwse moorden nog meer slachtoffers gaan vallen. En zij kan weleens de volgende zijn…

Geen standaard thriller. Springt ver uit boven het gemiddelde. Met heel veel plezier gelezen. Origineel.

Uit de Verklaring van Langemark:

“Wij verdragen niet langer dat te veel politici in België en Europa het egoïsme en de angst aanwakkeren, door muren op te trekken rond onze welvaart en de vreemde nieuwkomer niet op de eerste plaats als medemens in de ogen te kijken. Wij dagen alle beleidsmakers uit om moediger te zijn en hun medeburgers te betrekken in daden van gastvrijheid, integratie en solidariteit. Wij vragen meer inspanningen om de oorzaken van gedwongen migratie in de landen van herkomst weg te werken. … Wij roepen alle krachten in onze samenleving op om werk te maken van een cultuur van ontmoeting, omdat wij geloven dat elke waarachtige ontmoeting met een nieuwkomer de samenleving verrijkt en versterkt.”

Het is elf november en  mooi weer. Voor mijn feestdag krijg ik als verrassing een etentje aangeboden in het Franse LENS. Het is zalig rijden bij dit weer tot we plots sterk moeten vertragen. Dan bedenken we dat er aan de Fransse grens nog steeds politiecontrole s zijn. We zijn rond Moeskroen en zien dan inderdaadd een meute politiemensen en douanepersoneel. Maar ze staan erbij en kijken ernaar, en laten iedereen doorrijden.

Het blijft mooi weer, genietend van de herfstkleuren en het mooie zicht ondanks het vele verkeer aan de overkant, tot plots mijn vriend zegt dat hij in zijn achteruitspiegel ziet dat we gevolgd worden door een politiewagen, en dat reeds tientallen km nadat we de douane waren gepasseerd.  Ik krijg even schrik, maar mijn vriend zegt kalm en rustig te blijven.

Maar we worden inderdaad gevolgd; men begint naast ons te rijden en doet teken uiterst rechts te gaan rijden. Wij volgen want wat kan je anders doen? Dan gaat de wagen voor ons rijden en zien we boven hun dienstauto in rode letters : SUIVEZ verschijnen. We worden afgeleid naar een parkeerplaats en moeten stoppen. Vier mannen stappen uit. Eén van hen vraagt mijn viend uit te stappen. Ik hoor hen praten maar kan niets verstaan. Plots gaan ze naar de koffer en vragen die te openen. Mijn vriend moet op een afstand blijven staan, en ik zit daar maar.

Dan komt toch iemand even binnenkijken en vraagt welke relatie ik heb met de chauffeur. Ik antwoord:'ami'. En hij loopt terug weg van me. Ondertusssen hebben ze mijn vriend gevraagd of we geld vervoeren en waarom we naar Frankrijk rijden. Gelukkig in dit geval kan Kurt zijn smartphone tonen en  de plaats waar we van plan zijn te gaan eten. We beloven nog dezelfde dag terug naar België terug te reizen. Heeft hen dat overtuigd? In elk geval doet mijn vriend zijn uiterste best heel gewoon te doen en hen nog een aangename dag te wensen.

We zullen te laat aankomen in LENS, maar gelukkig hadden we gereserveerd. Maar controle, welke controle? Normaal, wanneer je aan de kant wordt gezet, is het eerste wat gevraagd wordt de identiteitskaart, daarna rijbewijs en boordpapieren. Niets van dat alles. Niet eens onze namen gevraagd of wat dan ook.

Is het dan niet te verwonderen dat de terroristen over en weer het land binnen en buiten konden rijden? Wij konden ook drugs of geld meegehad hebben, want niet gefouilleerd noch de auto doorzocht.

We zijn er dus met de schrik van afgekomen en hebben daarna lekker gegeten en genoten van de prachtige omgeving die LENS te bieden heeft.

Bezoek zeker het museum!

Waren we dan toch geseind gezien men al vele kilometers ons volgde, precies vanaf Moeskroen, of hadden ze het gemunt op een mooie Mercedes? lol