Berichten van 1 januari 2015 tot 31 december 2015

gebed maakt je minder wrokkig ...

afscheidswoorden van een terminale vriend met kanker  op chat; zijn naam Joeri.

Ik weet niet hoe het komt dat ik dit gesprek heb opgeslagen. We hadden afgesproken samen iets te gaan eten. Hij begon aarzelend en met veel verontschuldigingen dat het etentje niet zou kunnen doorgaan, maar ik wist niet hoe terminaal hij was. Hij had de ziekte nooit echt benoemd. En dan dit intens chatgesprek, het laatste, vooral die laatste regels; niet gelovend dat we elkaar niet meer zouden spreken.

Gebed maakt je minder wrokkig zij dan ook zijn woorden, en dat in zijn diepste ellende. Na vele jaren wil ik dit met jullie delen.

Joeri zegt: gebed maakt je minder wrokkig

martin zegt:  maar we doen het helaas te weinig, ok toch

Joeri zegt: maar mijn eerste gebed zat vol wrok en haat

Joeri zegt: ook al komen er geen rustgevende antwoorden

Joeri zegt: je gebed mildert de pijn, wraak en haat

Joeri zegt: en zet die negatieve energie om in positieve meer helende, genzende kracht

Joeri zegt: en 't kan nog

martin zegt: blij dat van jou te horen in de stilte van deze aond

martin zegt: en ik kan het enkel maar beamen

Joeri zegt: iets in mij doet me niet opgeven en dat iest dat moet Hij zijn

martin zegt: want ook ik weet niet waar ik morgen kom, en toch ... alhoewel helemaal niet vergelijkbaar met uw situatie

martin zegt: ja, zoals in het lied IK ZAL ER ZIJN VOOR U

Joeri zegt: uiteindelijk krijgt ieder zijn deel

Joeri zegt: en ieder pakt het anders aan

martin zegt: heeft Hij ons dan toch niet aan elkaar gegeven, beste, zelfs voor deze korte tijd

Joeri zegt: ik ga je laten martin
Joeri zegt: hou je kloek, en 't gaje goed

martin zegt: om dan nog precies over onze Vader bezig te zijn!

Joeri zegt: wiens wegen ondoorgrondelijk zijn

martin zegt: laten we voor en met elkaar bidden

martin zegt: wel te rusten

Joeri zegt: slaap lekker

martin zegt: en tot ...

Joeri zegt: ooit nog eens....

EN DAN WAS HIJ WEG.....

"... Als je zo oud zult zijn, dan geniet je van een goed glas wijn en goed eten, en van kleine erfenissen. Dat is de seksualiteit van de ouderdom. Gedachten laten je niet los, maar de hormonen ...." Voor jullie gelezen.

Al vraag ik me bij deze af of dit enkel geldt voor priesters die een leven lang celibatair leefden. Zo velen gaan gebukt onder dit leed omdat ze door een of ander reden, al dan niet vrijwillig, zo door het leven moeten en/of moesten.

Om de vrede tussen de religies te waarborgen gaat de paus in op een geheime goudhandel met de islamitische wereld. Wanneer dit gerucht in het Vaticaan begint rond te zingen, komen duistere tegenkrachten in actie.

Met alle middelen probeert de pauselijke nuntius, kardinaal Albertini, het leven van de Heilige Vader te beschermen. Maar het goud van het Vaticaan is van oudsher in handen van de maffia, die niet bepaald zachtzinnig is als het om het verdedigen van zijn macht gaat. En Albertini heeft er nog geen idee van dat hij hard op weg is een eeuwenoud geheim te onthullen dat het geloof op zijn grondvesten zal doen trillen.

Wie niet stevig in zijn geloofsschoenen staat, zou nu wel meteen in de afgrond vallen... Ik heb de boek zeer graag gelezen, historisch onderbouwd, en ik zal alvast gaan zoeken welke werken ik nog kan vinden van deze auteur, vier sterren waardig!

Het boek is plots brandend actueel! Leg het boek dus maar onder de kerstboom.

Mooi zijn ze allen de moeders der wereld
dag in, dag uit, wakend over hun kind.
Zij zijn het evenbeeld van een Madonna
die zonder voorkeur ons allen bemint.
Teer is de liefde van al onze moeders
maar zij staat sterk tegen dreigende macht.
Zo innig goed zijn zij, al onze moeders
dat zij zich opoff’ren zonder een klacht.

Het leven eist zijn prijs, de kind’ren worden wijs,
de moeders worden grijs,
maar wat ook verdwijnt, hun schoonheid die blijft.
Mooi zijn ze allen, de moeders der wereld
de grootste schatten van goedheid en trouw.
En op die vrouwen, op al onze moeders,
daar heeft de mensheid haar hoop op gebouwd.

Moeders, Moeders, hoe veel zorg
heeft liefde u meegebracht.
‘t Leven is voor moeders één berusten.
Geen enk’le klacht komt er over uw lippen
als uw kind’ren eens gaan,
één voor één u ontglippen,
naar een eigen bestaan.

Mooi zijn ze allen de moeders der wereld
dag in, dag uit, wakend over hun kind.
Zij zijn het evenbeeld van een Madonna
die zonder voorkeur ons allen bemint.
Teer is de liefde van al onze moeders
maar zij staat sterk tegen dreigende macht.
Zo innig goed zijn zij, al onze moeders
dat zij zich opoff’ren zonder een klacht.

Het leven eist zijn prijs, de kind’ren worden wijs,
de moeders worden grijs,
maar wat ook verdwijnt, hun schoonheid die blijft.
Mooi zijn ze allen, de moeders der wereld,
maar boven allen, de mooiste ben jij,
jij die mij ‘t best van jezelf hebt gegeven,
mijn grootste geluk ben jij, moedertje mijn.

Dit lied niet zomaar gepost maar heel bijzonder in deze dagen voor Kerzstmis,

alle moedes ter ere, een evenbeeld van een Madonna, de Madonna die wij MARIA noemen.

Wat doe je als je een envelop met geld vindt? En wat doe je als je weet dat iemand een envelop met geld heeft gevonden en jij kunt dat geld goed gebruiken?

Eugene Wren, een welgestelde kunsthandelaar van vijftig jaar, staat op het punt om met de mooie arts Ella te trouwen. Hij heeft het roken en drinken inmiddels onder controle, maar krijgt er een onschuldige verslaving voor terug die nog grote gevolgen zal hebben. Op een dag vindt hij een envelop met geld, een behoorlijk bedrag. Hij besluit niet naar de politie te gaan, maar een briefje met de vondst en zijn telefoonnummer op een lantaarnpaal op te hangen. Dit briefje zorgt ervoor dat de levens van verschillende mensen, met al hun obsessies, dromen en problemen bij elkaar komen: de kruimeldief Lance die gechanteerd wordt en het geld goed kan gebruiken, zijn ex-vriendin Gemma, en de depressieve eigenaar van het geld, Joel, die patiënt wordt van Ella. Al deze mensen verlangen eigenlijk alleen maar eerlijkheid, maar moeten daarvoor wel eerst hun donkere kant onder ogen zien.

Nog nooit zo een grappige fantasierijke thriller gelezen! Vier sterren waard!

zijn velen blij een échte kerstkaart in de bus te krijgen, wat betekent dat men intens aan je heeft gedacht, want men heeft er de nodige tijd voor uitgetrokken, de juiste kaart gekocht en op de post gedaan. Een kaart soms om te koesteren voor jaren lang! Zelf ontvang ik ze ook graag en schrijf ze misschien nog liever, voor ieder een persoonlijke boordschap in zijn of haar situatie. Ja, schrijven en bloggen is een hobby van me. Ik zie wel dat de laatste tijd mijn handschrift sterk verslecht is.

 Wie dus al eerder dacht een kaart te schrijven t.g.v. mijn verjaardag, kan dit nu goed maken met zijn kerstwensen. Je stuurt maar een mailtje en dan geef ik je mijn adres.

Barmhartigheid betekent voor mij in de complexiteit van het samenleven en in ons eigen leven steeds zoeken om het hart, het positieve en zinvolle durven te zien en te beleven.. Begrip opbrengen, vergeven, opnieuiw beginnen met anderen en met jezelf. Dat vraagt vaak heel veel innerlijke kracht en soms is het een lange en lastige weg. Ons vertrouwen  in een barmhartige Vader, zoals Jezus ons leerde, is gelukkig een steun. Barmhartigheid maak je in de praktijk door zoveel als kan met jouw hart naar mensen te luisteren,en door in de liturgie Gods liefde, Gods glimlach en vergeving aan te brengen.

Barmhartigheid is een thuis en een plek met een hart aanbieden.

Naar André Monstrey, rector van de basiliek Onze-Lieve-Vrouw Onbevlekt Ontvangen, Dadizele.

lok ons weer

naar 't stalleke, heer

we staan hier in de kou te wenen

we voelen ons zo eenzaam, heer

in onze harten liggen stenen

raak ons weer

met uw boodschap, heer

en help onze tranen drogen

dan wordt het weer zoals weleer

toen we als kind de knieën bogen 

we kunnen niet meer lachen, heer

we dragen angst in 't hart

we horen het engelengezang niet meer

en werden voor elkaar zo hard

we kunnen niet meer knielen, heer

we reizen naar de maan

we zien de sterre niet meer staan

we staan met lege handen heer

met vuisten vol geweld

er is geen plaats voor 't kribbeke meer

we ruilen vrede voor geweld

Veertig jaar geleden reeds, en lang voor alle tops ronnd het klimaat, waarschuwde Louis Neefs ons reeds voor de gevaren die we onszelf aandoen. Daarom toepasselijk dit lied tijdens de klimaatconferentie.

Dit is een lied voor de mensen die zorgen,
dat morgen de mensen al dood zullen zijn,
dit is een lied voor de doden van morgen,
begraven gekist in een stenen woestijn

Laat ons een bloem en wat gras dat nog groen is, laat ons een boom en het zicht op de zee
vergeet voor één keer hoeveel geld een miljoen is, de wereld die moet nog een eeuwigheid mee

Je preekt en je hakt en je boort door de bergen, je maakt elke heuvel gelijk met de grond, de reuzen van nu lijken morgen maar dwergen, vooruitgang vernieuwd wat er gisteren nog stond

Laat ons een bloem en wat gras dat nog groen is, laat ons een boom en het zicht op de zee
vergeet voor één keer hoeveel geld een miljoen is, de wereld die moet nog een eeuwigheid mee

De vis in de zeeën vergiftigd gestorven,
het zand op de stranden vervuild door mazout,
en jij door je tankers en chequeboek bedorven, je weet zelfs niet meer waar de meeuw heeft gebroed

Laat ons een bloem en wat gras dat nog groen is, laat ons een boom en het zicht op de zee
vergeet voor één keer hoeveel geld een miljoen is, de wereld die moet nog een eeuwigheid mee

En zo zal dan morgen het leven verdwijnen,
verslagen door staal en gewapend beton,
de maan zal dan koud op je nachtmerries schijnen, geen mens die nog weet hoe het einde begon

Laat ons een bloem en wat gras dat nog groen is, laat ons een boom en het zicht op de zee
vergeet voor één keer hoeveel geld een miljoen is, de wereld die moet nog een eeuwigheid mee

Vier wandpanelen, geheel uit amber gehouwen en schitterend bewerkt, vormen samen de Amberzaal. In 1941 zijn de panelen door de Duitsers gestolen uit het Catharinapaleis in Sint Petersburg en vervoerd naar Koningsberg. Vanaf aprik 1945 zijn de panelen spoorloos verdwenen en nooit meer teruggevonden. Het rustige en prettige leven van rechter Rachel Cutler wordt danig verstoord wanneer haar vader, die de verschrikkingen van de Tweede Weredoorlog heeft overleefd, onder verdachte omstandigheden overlijdt. Hij laat cryptische aanwijzingen achter over een levenslang bewaard geheim, over iets wat de Amberzaal heet. Rachel vertrekt samen met haar ex-man Paul naar Europa om de waarheid rond haar vaders leven en dood te achterhalen. En daar raken ze al snel verwikkeld in een verraderlijk spel met als inzet... de Amberzaal.

Recent nog in het nieuws want twee mensen zouden de wagons vol kostbare eigendommen, goud? - gevonden hebben...

“Er zullen lichtjes zijn, feestjes, prachtig versierde bomen en dito kerststalletjes... En dat terwijl de hele wereld oorlog blijft voeren.” Door alle gebeurtenissen van de voorbije weken ziet paus Franciscus de feestdagen maar somber in. “Kerstmis wordt een schijnvertoning.”

Een mooie vlinder fladderde rond

op een donkere avond.

Opeens zag hij een klein lichtje in de verte.

Hij zag een vlammetje

dat zachtjes heen en weer bewoog.

De vlinder vond het prachtig.

Maar... hij wilde meer dan alleen maar be­wonderen.

Hij wilde erin doordringen, zoals in een bloem,

er helemaal in opgaan.

Hij vloog er rakelings over en...

viel verdoofd neer.

Hij had zijn pootjes verbrand.

Maar zodra hij weer bijkwam,

vloog hij er opnieuw naartoe,

want die drang was te sterk in hem.

Hij ging er helemaal op in...

in de vlammen.

Verschroeid viel hij in de olie,

die het vlammetje voedde.

Stervend schreeuwde de vlinder:

"Vreselijk licht, ik dacht bij jou het geluk te vinden,

maar ik vond er slechts de dood.

Het was een dwaas verlangen.

Je bent gevaarlijk, maar nu is het te la­at."

Maar het licht antwoordde:

"Arme vlinder. Ik ben niet de zon, zoals jij dacht,

ik ben slechts een vlam."

Leonardo Da Vinci

“Meester, is het goed om veel te praten?” vroeg een leerling.

Als antwoord kreeg hij te horen:

“Denk aan de kikkers en de haan.

Kikkers kwaken dag en nacht,

daarom luistert niemand naar hen.

De haan kraait enkel ’s morgens,

iedereen hoort hem

en weet dat een nieuwe dag zich aanmeldt.”

De leerling begreep, knikte en … zweeg.

... naar mensen die ik even een thuis geef, dan voel ik vaak aan dat velen van hen geen liefde hebben gekend, dat ze geen echte vrienden hebben; velen van hen zijn op heel jonge leeftijd van huis gegaan. Als ze daarbij nog tsjolen in Brussel zoals ik één van die gasten heb gekend, is de stap vlug gezet ook 'iemand te zijn' en zich aan te sluiten bij zo een groeperingen.  Ik vrees zelfs dat ik een gast ken die naar Syrië is getrokken, hij had niets te verliezen en had al vaker de gevangenissen vanbinnen gezien....

Meer dan een gastenboekbericht. 

Het geheel draait om het feit dat Columbus in 1492 een bijzondere schat zou hebben meegenomen, die hij zou hebben verborgen op Jamaica. De schat is van bijzonder belang voor het jodendom. De zoektocht naar de schat en de motieven daarvoor vormen het hoofdgegeven van deze roman. Doordat er ook van oudsher al daartoe aangewezen beschermers actief zijn, ontstaat er een felle strijd, die heel wat slachtoffers kost. We reizen de halve wereld over, worden uitvoerig geïnformeerd over het mysterie, maar Berry neemt er wel ruim de tijd voor. Natuurlijk wil de lezer weten hoe het allemaal afloopt...

Hiervoor moeten wij de leugen ontrafelen die wij Christoffel Columbus noemen...

Laten we doen wat we kunnen doen. Laten we zeker stellen dat de terroristen die dit hebben gedaan niet winnen. Want het is niet het geweld, de gewonden en de doden waar ze op uit zijn. Nee, het is angst. Angst zaaien is waarom ze dit doen. Angst om ons uit elkaar te drijven. Angst om ons tegen elkaar op te zetten. Angst om onszelf te vergeten en een pad op te gaan waar de terroristen ons op willen.

Laten we dus met zijn allen het tegenovergestelde doen. Laten we elkaar vasthouden. Laten we elkaar beloven dat wat er ook gebeurt, we elkaar niet loslaten. Wat er ook gebeurt, we zijn er voor elkaar. Wat er ook gebeurt, we laten angst niet een splijtzwam worden.

Want als we dat voor mekaar krijgen, dan weten we dat hoe pijnlijk dit ook is, we zullen het overleven en overwinnen. Samen kunnen we de angst overwinnen.........

Jezus, jij verwierp het geweld, je hield van iedereen, je beoefende de geweldloosheid, je belichaamde vrede, bood weerstand aan het onrecht en gaf je leven uit liefde voor de mensheid. God van vrede, ontferm U over ons.

“God van vrede, ontferm U over ons.”

Van zo iemand had ik het echt niet verwacht ... En jij wellicht ook niet wanneer je dit boek leest.

De Britse forensisch antropoloog David Hunter (opgeleid op de Amerikaanse 'Body Farm') heeft zich na een persoonlijke tragedie teruggetrokken als huisarts in een dorpje in Norfolk. Maar als twee jongens uit het dorp een al in verregaande staat van ontbinding verkerend lijk vinden, ontdekt de politie zijn expertise en roept zijn hulp in. Het slachtoffer is een jonge vrouw en als er een tweede vrouw verdwijnt, begint voor Hunter en de politie een race tegen de klok om de dader te vinden. In het dorp is iedereen in rep en roer en iedereen verdenkt iedereen. Goed gecomponeerd, heel spannend misdaadverhaal vol forensische details, mooie Engelse dorpssfeer, een goed plot, overtuigend neergezette hoofdpersonen en een verrassend einde.

Ik kan maar niet geloven dat ik jou nooit meer zal zien
Ooit aan de overkant, misschien
Mijn god, het ging allemaal veel te snel

Teveel herinneringen waar ik jou dankbaar voor ben
Zo fijn dat ik je heb gekend
En toch zeg ik nog geen vaarwel

Want in m’n hart daar brandt een kaarsje
Het vult de leegte in de tijd
Als je eens zin hebt in een praatje
Is hier een lichtje dat jou leidt
Ja, in m’n hart brandt er een kaarsje
Jij bent veraf maar ook dichtbij
Ik geef het daar altijd een plaatsje
Jouw lichtje in oneindigheid

Jouw vuur, je warmte en je lach
Zijn meer dan een souvenir
In mijn gedachten nog steeds hier
Echt afscheid nemen doe ik niet


De Romeo's.

Dat stond op de voorzijde van de uitnodiging voor het feest van de 60-jarigen uit de lagere scholen van Dadizele, zowel meisjes als jongens. 45 mensen zijn op deze uitnodiging ingegaan. Het werd een feestelijke namiddag en avond. We schrijven 17 oktober. De gewoonte werd meteen doorbroken om deze bijeenkomst enkel 's avonds te houden. Het gaf iedereen dan ook ruimschoots de kans met de ander een praatje te slaan, ook met de meegekomen partners.

We verzamelden om 14.30 u bij het beeld van de Pompeschitter waar ons onmiddellijk een glaasje jenever werd aangeoden, een ideaal idee want zo was meteen het ijs gebroken!

Nadien werden we gegidst om de kerktoren van de basiliek te beklimmen via een kronkelende, soms steile trap, metaal, hout, een stuk ladder. Hoe lastig ook, het uitzicht was bijzonder. Pas toen beseften we hoe groen de omgeving nog is. We vernamen dat die groene cirkel nog zou worden uitgebreid en beschermd. Eens bijna boven waren we versteld van hoeveel plaats er was op de verdiepingen. Je kon de werking van de drie klokken zien, en precies dan luidden die klokken om 15.00 u. Om direct doof te worden. Nog even van het uitzicht genieten op de wandeling rond de toren, juist onder het uurwerk. En toen kwamen de eerste herinneringen naar boven, zeker omdat we zicht hadden op de meisjesschool waar allen eigenlijk ook hun kleutertijd hadden doorgebracht.

Na voorzichtig de afdaling te hebben ingezet wat geen sinecure was, wandelden we naar de lagere meisjesschool waar de huidige directeur ons verwekomde. Op zich waren de lokalen maar weinig veranderd. De speelplaast deed terugdenken aan hoe we tijdens een pauze destijds melk mochten/moesten drinken.. Ook een paar beelden van zusters doken ook op.

Eens binnen de klas viel ons op dat er van een klassiek bord geen sprake meer is, maar er staat daar een flatscreen dat gebruikt wordt, ook voor het opgeven van taken. Die taken kunnen voor elk kind anders zijn, afzonderlijk van zijn mogelijkheden. De kindjes hebben dan ook een soort tablet voor zich.

Na deze uitleg stapten we naar de jongensschool die toch ver van de meisjesschool gelegen is. Het weer was niet echt goed, maar goed genoeg om het met elkaar te hebben over toen, maar ook over familie, overlijdens .. Het is in elk geval veel beter dan in de avond samen te komen en waar je de ganse tijd met zelfden samen zit.

Na het bezoek aan de jongensschool, en om de tussentijd te overbruggen voor het feestmaal, bezochten we samen het plaatselijke, doch zeer uitgebreide oorlogsmuseum. Eindelijk tijd voor een koffie of een biertje. En gezien één van ons familie had die een plaatselijk café uitbaat, zijn we daar ook maar eens binnen gegaan. Het moment om mailadressen uit te wisselen.

Tegen dan werd het de hoogste tijd om onze voeten onder tafel te schuiven voor een lekker maal. Tijdens en tussen de gangen werden we vergast op een paar optredens van flamingodanseressen in typische klederdracht. Noem het gerust een Spaanse avond.

Al dachten we op voorhand dat het wel een zeer lange dag zou kunnen worden, de tijd vloog en we hebben bijna samen twaalf uur rondgemaakt. Natuurli!jk kon een groepsfoto niet ontbreken. En bij leven en welzijn gaan we misschien met zijn allen naar Duitsland waar een klasgenoot woont.

Cotton Malone ontvangt een anonieme brief met daarin een link naar een website. Op die site ziet hij dat een onbekende man een vrouw martelt. Zijn eis aan Malone: 'Bezorg mij het kunstwerk dat ze bij je in bewaring heeft gegeven.' Dit roept grote vragen op, want Malone heeft geen idee waar hij het over heeft. Op zoek naar antwoorden stuit Malone op een meedogenloze broederschap en speurt hij tot in China, waar het terracottaleger al 2200 jaar een gesloten tombe bewaakt. En juist daarin lijkt de oplossing te liggen...

Cotton Malone was geheim agent voor de Amerikaanse regering en is nu antiquaar in Kopenhagen. Als Cassiopeia Vitt, een oude vriendin, gevangen wordt gehouden, gaat hij op onderzoek uit. Zij moet een oude Chinese lamp terugbrengen naar het land van herkomst om een klein jongetje te redden. Op zoek naar Vitt komt Malone zijn oude baas tegen en dan wordt duidelijk dat het gaat om de inhoud van de lamp, namelijk olie. Er staan namelijk enorme oliebelangen op het spel. Malone en Vitt gaan illegaal de Chinese grens over op weg naar de graftombe van Qin Shi waarin zich nog een lamp moet bevinden. In de tombe komt het tot een confrontatie tussen twee potentiële heersers van China. Onderhoudende roman waarin de lezer wordt meegenomen in de eeuwenoude geschiedenis van een machtig land.

Een pageturner die de lezer zoals ik niet alleen vermaakt, maar bovendien nog wat leert. Weer eens sterk aanbevolen.