HET COLUMBUS MYSTERIE - Steve Berry

Laten we doen wat we kunnen doen. Laten we zeker stellen dat de terroristen die dit hebben gedaan niet winnen. Want het is niet het geweld, de gewonden en de doden waar ze op uit zijn. Nee, het is angst. Angst zaaien is waarom ze dit doen. Angst om ons uit elkaar te drijven. Angst om ons tegen elkaar op te zetten. Angst om onszelf te vergeten en een pad op te gaan waar de terroristen ons op willen.

Laten we dus met zijn allen het tegenovergestelde doen. Laten we elkaar vasthouden. Laten we elkaar beloven dat wat er ook gebeurt, we elkaar niet loslaten. Wat er ook gebeurt, we zijn er voor elkaar. Wat er ook gebeurt, we laten angst niet een splijtzwam worden.

Want als we dat voor mekaar krijgen, dan weten we dat hoe pijnlijk dit ook is, we zullen het overleven en overwinnen. Samen kunnen we de angst overwinnen.........

Jezus, jij verwierp het geweld, je hield van iedereen, je beoefende de geweldloosheid, je belichaamde vrede, bood weerstand aan het onrecht en gaf je leven uit liefde voor de mensheid. God van vrede, ontferm U over ons.

“God van vrede, ontferm U over ons.”

Van zo iemand had ik het echt niet verwacht ... En jij wellicht ook niet wanneer je dit boek leest.

De Britse forensisch antropoloog David Hunter (opgeleid op de Amerikaanse 'Body Farm') heeft zich na een persoonlijke tragedie teruggetrokken als huisarts in een dorpje in Norfolk. Maar als twee jongens uit het dorp een al in verregaande staat van ontbinding verkerend lijk vinden, ontdekt de politie zijn expertise en roept zijn hulp in. Het slachtoffer is een jonge vrouw en als er een tweede vrouw verdwijnt, begint voor Hunter en de politie een race tegen de klok om de dader te vinden. In het dorp is iedereen in rep en roer en iedereen verdenkt iedereen. Goed gecomponeerd, heel spannend misdaadverhaal vol forensische details, mooie Engelse dorpssfeer, een goed plot, overtuigend neergezette hoofdpersonen en een verrassend einde.

Ik kan maar niet geloven dat ik jou nooit meer zal zien
Ooit aan de overkant, misschien
Mijn god, het ging allemaal veel te snel

Teveel herinneringen waar ik jou dankbaar voor ben
Zo fijn dat ik je heb gekend
En toch zeg ik nog geen vaarwel

Want in m’n hart daar brandt een kaarsje
Het vult de leegte in de tijd
Als je eens zin hebt in een praatje
Is hier een lichtje dat jou leidt
Ja, in m’n hart brandt er een kaarsje
Jij bent veraf maar ook dichtbij
Ik geef het daar altijd een plaatsje
Jouw lichtje in oneindigheid

Jouw vuur, je warmte en je lach
Zijn meer dan een souvenir
In mijn gedachten nog steeds hier
Echt afscheid nemen doe ik niet


De Romeo's.

Dat stond op de voorzijde van de uitnodiging voor het feest van de 60-jarigen uit de lagere scholen van Dadizele, zowel meisjes als jongens. 45 mensen zijn op deze uitnodiging ingegaan. Het werd een feestelijke namiddag en avond. We schrijven 17 oktober. De gewoonte werd meteen doorbroken om deze bijeenkomst enkel 's avonds te houden. Het gaf iedereen dan ook ruimschoots de kans met de ander een praatje te slaan, ook met de meegekomen partners.

We verzamelden om 14.30 u bij het beeld van de Pompeschitter waar ons onmiddellijk een glaasje jenever werd aangeoden, een ideaal idee want zo was meteen het ijs gebroken!

Nadien werden we gegidst om de kerktoren van de basiliek te beklimmen via een kronkelende, soms steile trap, metaal, hout, een stuk ladder. Hoe lastig ook, het uitzicht was bijzonder. Pas toen beseften we hoe groen de omgeving nog is. We vernamen dat die groene cirkel nog zou worden uitgebreid en beschermd. Eens bijna boven waren we versteld van hoeveel plaats er was op de verdiepingen. Je kon de werking van de drie klokken zien, en precies dan luidden die klokken om 15.00 u. Om direct doof te worden. Nog even van het uitzicht genieten op de wandeling rond de toren, juist onder het uurwerk. En toen kwamen de eerste herinneringen naar boven, zeker omdat we zicht hadden op de meisjesschool waar allen eigenlijk ook hun kleutertijd hadden doorgebracht.

Na voorzichtig de afdaling te hebben ingezet wat geen sinecure was, wandelden we naar de lagere meisjesschool waar de huidige directeur ons verwekomde. Op zich waren de lokalen maar weinig veranderd. De speelplaast deed terugdenken aan hoe we tijdens een pauze destijds melk mochten/moesten drinken.. Ook een paar beelden van zusters doken ook op.

Eens binnen de klas viel ons op dat er van een klassiek bord geen sprake meer is, maar er staat daar een flatscreen dat gebruikt wordt, ook voor het opgeven van taken. Die taken kunnen voor elk kind anders zijn, afzonderlijk van zijn mogelijkheden. De kindjes hebben dan ook een soort tablet voor zich.

Na deze uitleg stapten we naar de jongensschool die toch ver van de meisjesschool gelegen is. Het weer was niet echt goed, maar goed genoeg om het met elkaar te hebben over toen, maar ook over familie, overlijdens .. Het is in elk geval veel beter dan in de avond samen te komen en waar je de ganse tijd met zelfden samen zit.

Na het bezoek aan de jongensschool, en om de tussentijd te overbruggen voor het feestmaal, bezochten we samen het plaatselijke, doch zeer uitgebreide oorlogsmuseum. Eindelijk tijd voor een koffie of een biertje. En gezien één van ons familie had die een plaatselijk café uitbaat, zijn we daar ook maar eens binnen gegaan. Het moment om mailadressen uit te wisselen.

Tegen dan werd het de hoogste tijd om onze voeten onder tafel te schuiven voor een lekker maal. Tijdens en tussen de gangen werden we vergast op een paar optredens van flamingodanseressen in typische klederdracht. Noem het gerust een Spaanse avond.

Al dachten we op voorhand dat het wel een zeer lange dag zou kunnen worden, de tijd vloog en we hebben bijna samen twaalf uur rondgemaakt. Natuurli!jk kon een groepsfoto niet ontbreken. En bij leven en welzijn gaan we misschien met zijn allen naar Duitsland waar een klasgenoot woont.

Cotton Malone ontvangt een anonieme brief met daarin een link naar een website. Op die site ziet hij dat een onbekende man een vrouw martelt. Zijn eis aan Malone: 'Bezorg mij het kunstwerk dat ze bij je in bewaring heeft gegeven.' Dit roept grote vragen op, want Malone heeft geen idee waar hij het over heeft. Op zoek naar antwoorden stuit Malone op een meedogenloze broederschap en speurt hij tot in China, waar het terracottaleger al 2200 jaar een gesloten tombe bewaakt. En juist daarin lijkt de oplossing te liggen...

Cotton Malone was geheim agent voor de Amerikaanse regering en is nu antiquaar in Kopenhagen. Als Cassiopeia Vitt, een oude vriendin, gevangen wordt gehouden, gaat hij op onderzoek uit. Zij moet een oude Chinese lamp terugbrengen naar het land van herkomst om een klein jongetje te redden. Op zoek naar Vitt komt Malone zijn oude baas tegen en dan wordt duidelijk dat het gaat om de inhoud van de lamp, namelijk olie. Er staan namelijk enorme oliebelangen op het spel. Malone en Vitt gaan illegaal de Chinese grens over op weg naar de graftombe van Qin Shi waarin zich nog een lamp moet bevinden. In de tombe komt het tot een confrontatie tussen twee potentiële heersers van China. Onderhoudende roman waarin de lezer wordt meegenomen in de eeuwenoude geschiedenis van een machtig land.

Een pageturner die de lezer zoals ik niet alleen vermaakt, maar bovendien nog wat leert. Weer eens sterk aanbevolen.

Ben en Sarah zijn pas een paar jaar bij elkaar als zij sterft. Na de begrafenis doet Ben een vervelende ontdekking: de zesjarige Jacob, voor wie hij als een vader zorgt, is niet Sarahs eigen zoontje. Hij besluit Jacobs biologische ouders te gaan zoeken.

De echte vader blijkt een schofterige ex-militair die handelt in autowrakken en klaarstaat om iedereen naar de strot te vliegen. Deze John Cole neemt Jacob meteen bij zich in huis, houdt er vreselijke opvoedmethoden op na en weigert Ben toegang.

Het loopt uit op een gevecht tussen de vaders. Een gevecht dat op een verschrikkelijke manier uit de hand loopt?

Dit boek is zo anders dan de vorige van deze auteur die ik u heb voorgesteld; het staat los van die andere thrillers en behelst een thema dat hedendaags kan zijn. Spannend plot!