Berichten van 1 januari 2008 tot 31 december 2008

Je denkt even terug
Het lijkt zo lang geleden
Wat gaat het vlug in dit Leven...

Sommige wensen en beloften waren uitgekomen
Ook heel veel dingen zijn je dit jaar ontnomen...

Met liefde terug denken aan hen die je heb verloren
Dankbaar dat ze in je leven horen...

Maar juist in deze dagen is het zo'n gemis
Als je denkt aan iets of iemand die er niet meer is...

Even weer het niet snappen
' Waarom en Waarvoor '
Even boos mogen zijn
FF uithuilen
Het leven gaat door...

Het jaar overdenkend,
Wat heeft het je gebracht
Is het geworden wat je ervan
hoopte en verwacht...

De dingen waarvan je spijt hebt
Laat het maar gaan
Gebeurd is gebeurd
Het kan niet over worden gedaan...

Hopend dat je van je fouten leert
Geen andere mensen mee hebt bezeert
Alles goed doen is een heel mooi streven
Er is niemand volmaakt in dit leven...

Denken ook aan de dingen
Waar je geen vat op had
Je kan ze niet meer veranderen
Ze kwamen gewoon op je pad.

Een nieuw jaar is aangebroken
Je vraagt je soms af
Hoe het verder zal gaan
Wat het gaat brengen aan lief en aan leed

Is niet allemaal makkelijk
Dat is wat je nu al weet...

Koestert wat je nog heb
Wees zuinig op je vrienden
Kijk niet om
Een nieuwe jaar
'Een nieuw begin '
Schouders eronder

'Geven en Ontvangen '
Moeten er zijn
Dromen en wensen
Bovenaan in wenslijsje
Staat er één en dat is Klaar...

Wens U veel liefde, geluk en vooral gezondheid in het Nieuwe Jaar.!!!!

Wandelend door blogland, zoekend naar de eerste intense contacten van ondertussen drie jaar terug, vond ik deze mooie mijmering van Nicole (blog Nida1952) die me toestemming gaf deze mijmering op mijn eigen blog te plaatsen waarvoor dank! We vonden elkaar van meetaf aan  en ik herken me nog steeds in haar woorden als mens en vriendin!

Vriend,
het is een woord
wat zoveel betekenen zou.

Vriend,
niet zomaar een woord,
maar een woord waarin verborgen zit
het geheim van begrijpen,
van weten wat de ander zeggen wil.

Vriend,
waaruit besta jij
als een vriend je omarmt
jou komt te zeggen
ik heb je lief?

Geen omhulsel,
geen zichtbaar wezen,
maar dat wat diep vanbinnen
weggestoken zit.

Dat is wat vriend
zeggen wilt,
het zichtbare omleiden
naar het onzichtbare
om zo te kunnen houden van
dat wat ook wel eens lelijk is,
wat ook wel eens tegendraads is.

Dat wat niet steeds op dezelfde frequentie
is afgesteld, wat niet altijd zal zeggen wat
vriend in jouw ogen betekent.
 
Want 'vriend'
wil eveneens zeggen
houden van het mindere schone,
wanneer het mooie voor jou eens verborgen zit.
Onthouden dat ieder mens anders is,
dus ook jij verschillend bent met
jouw vriend.


Deze woorden bereikten me heel onverwacht van een bloglezer, neergeschreven vanuit een zoekend hart die enkel nog met letters kan zeggen wat zijn eenvoudige ziel te zeggen heeft. Een doodgewone man die op deze manier misschien onverwacht een aanspreekpunt kan zijn voor velen die zo graag tot iemand zouden zeggen 'Ik hou van jou' maar het niet mogen, niet kunnen. De man mag dan geen grote dichter zijn, maar ik wil hem wel steunen, want de woorden zijn echt uit zijn leven (lijden?) gegrepen.

Ik mocht, neen, moest zelfs zijn naam doorgeven.
Danke Eddy Hautekeete!

De Stal . . . . vertelt . . .

Ik ben de stal die onder die bomen staat en
nog altijd blijf ik . . .. van dat wonder dromen .  
Ik was al oud, geen cent gaf men nog voor mij.
Zo een lelijk ding, men liep mij gewoon voorbij.
Ik was vol gaten en spleten.
Ik was alleen door de dieren niet vergeten.
Een  oude ezel en een zieke os
kwamen binnen, de deur stond toch los.








Maar op een nacht,
werd ik met een wonder bedacht.
Ik werd een huis, dat koesteren mocht. 
Ik stond in het licht van duizend sterren.
Kreeg bezoek van heinde en verre.
Hoorde liederen van lof en prijzen.

Ik, die stal onder die bomen, was uitverkoren.
Ik zag het wonder naar mij toekomen.

"Het kindje" werd hier geboren,
En zou ieder nu bekoren.
Die nacht was de stal zo vol licht en pracht.

De schoonheid van een kinderlach  . . . .

Maar nu zie ik er weer uit als vroeger. 
Een oude stal in ‘t hoge gras. 
Maar steeds zal ik blijven dromen
Van die heilige nacht  onder die hoge bomen . . . 


met dank aan mijn eerbiedwaardige bompa en blogvriend van het eerste uur!

Voor vandaag even een fotoboodschap!

Maar naast deze boodschap moet de schrijver toch met lede ogen aanzien dat het ook voor hem zwarte dagen zijn en dat hij dat blijkbaar terug enkel en alleen te danken heeft, zoals vorige jaren, wanneer hij in voorbereiding op Kerstmis en ook op andere kerkelijke feesten op een uitdrukkelijke wijze datgene probeert te verkondigen waar het over Kerstmis, zeg maar over geloven echt om gaat, en dus in de cijfers bijzonder zwaar wordt aangepakt , dermate zelfs dat hij zich de vraag stelt of het bloggen nog wel zin heeft.

Wie het allemaal bevreemdend kan overkomen, wél ter verduidelijking: je zal maar ineens de top 100 verlaten om in enkele dagen jouw naam haast niet meer terug te vinden.
Gelukkig zijn er pecies in deze periode mensen die even tijd konden nemen en zo wél ingingen op mijn "dagboek en bedenkingen" en dit deden via mail.

Heel jammer ook te moeten vaststellen dat er binnen dit mooie land wat SeniorenNet toch was er zich verschillende strekkingen beginnen af te tekenenen die hun eigen grenzen én voorwaarden tot zelfs 'huisreegels' stellen. Was SeniorenNet niet voor iedereen om gemakkelijk toegang te bieden tot senioren die minder tot niet omkunnen met het internet?! Inloggen en wegwwezen! Of wordt wegwezen vanaf nu letterlijk genomen?
Ik denk het laatste want zelf heb ik moeten vaststellen dat je enkel tijdens de nacht actief kan zijn om letterlijk in de prijzen te vallen en die niet enkel en alleen cifermatig.

Vrede op aarde is inderdaad nog veraf als je zelfs hier deze dingen moet ervaren en ondergaan. Ja, het zijn dan ook echt zwarte dagen! 

Geen tijd hebben voor bezinning, is geen tijd hebben om te kijken waar we heen gaan omdat we het te druk hebben met er te komen.

A. D. Sertillanges

Vooral nu lijkt niemand tijd te hebben, want er moet nog zoveel aangekocht worden, eindejaarslijstjes afwerken, kerstshoppen van Roeslare tot Brugge, van Antwerpen over Parijs tot in Keulen of Londen. Hoe kunnen wij dan nog, gepakt en gezakt, denken aan de oorsprong van deze KERSTtijd?! 

Overal horen we al lang voor Kerstmis via de radio dat voor vele mensen zowel Kerstmis als Oudejaarsavond voor velen dagen van eenzaamheid zijn. MAAR ZIJN WIJ HET DAN NIET DIE VAN DE ANDER EEN EENZAME MAKEN, ZELF EENZAAM 'GEMAAKT' WORDEN door het maar op alle manieren te benadrukken, tot mensen het nog gaan geloven ook?! De televisie is inderdaad een machtig medium dat beelden laat zien van overvolle winkelcentra, goedgedekte tafels en duur aangeklede tv-personalities die zich bewegen in glamour en glitter, maar die zo ver weg staat van het echte leven. Naar deze beelden te moeten kijken, en voor sommigen weten dat er naast de deur een feestmaal wordt aangericht, kan ergens pijn doen. Maar hoe komt het dat een zelfde feestmaal bij die zelfde buren u tijdens het jaar helemaal niet stoort?

O, nog dit, waarom kan diezelfde TV er niet voor zorgen dat precies op deze Kerstavond wél tijd kan gemaakt worden voor de zin en zingeving, zeg maar BEZINNING rond de geboorte van Jezus. Is dit niet het uitgelezen moment bij uitstek, zeker wanneer men hoort dat velen het liefst Kerst vierin in de huiskring?
Inderdaad nog vele vragen die om een antwoord wachten.
Advent is wachten tot op laatste moment!
Enkel wat stilte en aandacht kan kan een poging zijn tot ...

Dan is STILLE NACHT inderdaad wél degelijk op zijn plaats!

Bond Zonder Naam (maar ook andre organisaties) heeft ontelbare spreuken en doordenkers bedacht en uitgebracht. Maar wellicht niet één is zo in ieders geheugen gegrift en heeft alle tijden doorstaan als volgende:

NODIG EENS EEN EENZAME UIT.

Toen deze boodschap decennia terug gelanceerd werd klonk hij zowel in het praatcafé als vanop de kansel, en iedereen voelde zich heel even ten diepste van binnen aangesproken, zeker in de kersttijd.
Voor velen onder ons, gelovig of niet, was het een uitnodiging er ook daadwerkelijk iets mee te doen, al dan niet een stoel bij te zetten of zélf naar die eenzame toe te gaan, de alleenstaande, de hoogbejaarde, de dakloze.

Wat is er ondertussen veranderd in onze maatschappij, in onze rijke Nederlanden, zodat je die spreuk amper niet langer meer hoort klinken? Een terechte bedenking zeker wanneer je merkt hoe we ondanks alle multimedia we niet langer hoeven alleen, eenzaam en verlaten te zijn? En toch, is de razendsnelle groei van 'vriendensites' als Netlog en Féacebook niet één van tekenen hoe velen op vandaag vereenzamen?! Ja, ook op dit eigenste SenionenNet klinkt vaak een roep om aandacht, om  gehoord worden, ja, zelfs uitgenodigd te worden.

Maar het verschil met toen is dat er op vandaag wél gelezen wordt maar er niet langer meer naar gehandeld  Er wordt geen stoel meer bijgeplaatst, ook al zijn de meeste huizen groter geworden en vele kamers vrij zijn voor een gast. Straks worden de tafels feestelijk aangekleed, maakt u zich misschien zelf op om er een feestavond van te maken.

Heb jij die andere uitgenodigd of zit je zelf zwijgend voor je uit te staren tussen een gals wijn en een brokje kaas, naar de tevebeelden kijkend, en wachtend tot het middernacht is. Zwartgallig? Neen, helemaal niet, want ik denk zelfs dat we zelf het antwoord geven als we horen: "Ik zal blij zijn dat deze dagen voorbij zijn".
"Prettig" en "Vrolijk" zijn dan woorden die helemaal niet op hun plaats zijn, tenzij we elkaar mogen uitnodigen. We hebben nog even de tijd om "een eenzame uit te nodigen", maar die eenzame hoopt ook op onze aanwezigheid na de jaarwende.

“och ja, voor de rest. wens iedereen veel geluk toe voor het nieuwe jaar, gezondheid en van die zever da je altijd moet aanhoren van anderen”.

Blogvrienden, ik was daarnet getroffen bij het lezen van een voortijdige nieuwjaarswens die ik las op een forum en die ik hierboven weergeef.  Ik heb er als volgt spontaan op gereageerd.

”Gezondheid en van die zever”. Wil ik even op reageren want inderdaad het wordt heel gauw uitgesproken: Gelukkig Nieuwjaar en een goede gezondheid, (alsof met dat ‘en’ er bij moet, maar men zelf op dat moment eigenlijk niet gelooft in wat men de ander oprecht toewenst), maar weet dat alles begint met een goede gezondheid waarop de rest volgt. Wie ooit zelf voor korte of lange tijd is ziek geweest, psychisch of lichamelijk, zal weten wat zo een wens betekent.

Toen ik een afscheidsbrief kreeg van een vriend die wist dat hij aan kanker zou sterven, en dat heel kort voor het eindejaar, en hij daarin schreef: “voor mij zo spoedig mogelijk de eeuwige rust, maar voor u een goede gezondheid”, wel mensen, ik kan u verzekeren dat deze wens voor een goede gezondheid me sterk heeft aangegrepen. Hij wenste me niets anders dan enkel dit: een goede gezondheid!  …. ‘en van die zever’ is misschien het resultaat omdat wij denken dat ziekte enkel maar anderen overkomt!

Dus vandaar aan u en uw geliefden wens ik dat je 2009 gezond mag doorkomen, dan komt het geluk mee op je pad! Dit is mijn vroege kerstwens!

Maarten

Onze Vader

Hoe zou ik je ooit kunnen beliegen?
Hoe zou ik je ooit kunnen bedriegen?
Jij die mij zogoed kent.
Hoe zou ik ooit kunnen van jou weglopen?
Hoe zou ik ooit bij een ander liefde kopen?
Jij die mij steeds vergezelt,
waarheen ik ook zal lopen.

Gij die alles ziet,
die steeds waakt.
Gij die geen slaap benut,
die nooit leeft in een fantasiewereld.
Alleen jij weet hoe het ware leven
in elkaar steekt.

Jij kent elke slag,
elke stoot.
Jij hebt weet van
ieder zijn wens en droom.
Alleen jij leeft zonder één enkele zonde.

Want jij kent de weg naar het ware licht.
Jij kent de weg naar het eeuwig leven.
Alleen jij weet, “hoe klein ook”
elke daad van menselijk falen te doorgronden.

Jij zal er zijn,
alleen jij zal de deur wagenwijd openen
in het laatste uur van ons bestaan,
om ons zo naar binnen te laten lopen;
al heb jij weet van elke zonde
die we begingen,
of nog zullen begaan.

Want wanneer ons lichaam achterblijven zal,
onze geest zal dwalen,
en onze ziel rusten,
zullen wij toch nog steeds naar het aardse
blijven verlangen.

Acht jaar lang, in een auto met twee sturen.....
Als je verliefd bent, maakt de weg niet uit.
Maar als die tijd voorbij is,
Wil je zelf gaan sturen, in een auto met twee sturen,
Samen op die zelfde weg...




Na verloop van tijd wil je soms een andere richting,
Jij wilt links en zij wil rechts...
Maar je houdt toch van elkaar,
Dus soms eens links en dan eens rechts....

Tot de tijd komt dat jouw wil de wet is,
Je geeft niets toe en gaat nooit rechts.
Beide denk je er zo over,
Samen trek je aan twee sturen,
Samen op die lange weg....

Dan begint het autootje te scheuren,
Het kan niet links en meteen rechts...
Samen zie je het gebeuren,
Slingerend op dezelfde weg....
In de spiegel zie je de kinderen,
zittend op de achterbank.....

En al dat over blijft zijn twee sturen...
Eindelijk kan jij links en zij naar rechts.
Ieder kiest zijn eigen route,
maar in het midden van de weg,
is dat niet maf....
Rijdt alleen nog maar een bankje,
Met alles waar je ooit om gaf...
Je ziet je dochters zwaaien,
Een naar links en een naar rechts...
Dus samen stuur je naar het midden,
Deze weg was toch eens recht?

Recht gaat nu de auto met twee sturen,
samen op dezelfde weg...
Maar geen van beide laat het stuur los,
Niemand haalt zijn voet van het gas..
Op de bank hoor je je dochters,
Maar voor je loert een addertje in 't gras..

Het autootje is niet onder controle,
Toch begaat het steeds de weg...
Met twee voeten op het gas nu....
Raast het reeds de toekomst in....
Hup het nieuwe jaar in samen,
Maar het doel is nu verdwenen,
ook al gaat de auto recht...

Goed beschouwd is het een wrak geworden,
Met een gezinnetje erin...
Niemand dacht aan repareren,
Want ieder doet zijn eigen zin...
Kuilen zie je in de weg nu,
Maar niemand stuurt er meer omheen...

In de auto is het koud nu,
Want de wind waait er recht doorheen...
Niemand weet wat er moet gebeuren,
niemand weet meer echt waarheen...
Kunnen we niet naar de dealer,
Voor ieder een autootje alleen......
Of is ie toch te repareren,
Willen we toch niet alleen...

Maar een auto met twee sturen,
is een te groot probleem,
Als we het nog gaan proberen,
Kunnen we er niet meer omheen...

2 jaar trekken aan die sturen eist zijn tol,
Beiden moesten beter weten,
Mensen, maak toch samen lol..
Stap toch samen uit die auto,
Ren verliefd het gras weer in....
En vernietig die twee sturen,
Ga maar lekker achterin..

Met dank aan Ctjeuh voor de overwegingen nu hij achteruitkijkt bij dit jaareinde.

Voor wie dit leest,
wil ik mooie woorden verzinnen.
Voor wie dit leest,
wil ik mijn gedachten in tweeën splijten,
want ik schrijf voor hem en voor haar
elk woord vol liefde neer.
Geen letter, geen woord, geen enkele zin
zal ooit minder waarde of oprechtheid
uitzaaien.
Voor wie dit leest
zal ik dagen en nachten nieuwe woorden
ontdekken.
Want woorden zijn vaker dan een pleister
de remedie tegen een bloedend hart.


Ja, een woord bracht je tot mij, vriend,
en het werd veel méér dan een remedie.
Je vroeg iets te doen met je dichtwerk.
Ik breng het graag naar anderen!

Maarten

HET HART VAN EEN VROUW
 IS ZO DIEP ALS DE ZEE

even aanklikken, een bezinning voor deze dag!

Als onze wereld donker wordt,
als twijfel ons verbittert en verscheurt,
als wij geen vrede vinden in onszelf,
als verzoening ons onmogelijk lijkt,
Maria, bid vooor ons.

Als wij wachter op het licht,
als wij danken om de schepping,
als wij een stap naar vrede zetten,
als wij ons met onszelf verzoenen,
Maria, sta ons bij.






Als wij niet trouw zijn aan uw Zoon,
als wij ons sluiten voor de liefde,
als wij niet groeien in geloof,
als wij kleinmoedig zijn in de hoop,
Maria, bid voor ons.

Als wij trouw zijn in het kleine,
als wij leven in de liefde,
als wij de weg gaan van geloof,
als wij ondanks alles hopen,
Maria, sta ons bij.


tekst: Caritas Van Houdt
plaatje met dank aan Elouise.

doe je met je ogen die willen ZIEN.

Naar binnen zien om te ervaren hoe MARIA in het leven stond nu we op vandaag een bijzoner feest vieren.

8 december: Maria onbevlekt ontvangen.

Wanneer mensen nog steeds vragen waarom het blauwe kleur is bewaard op de blog is dit omdat de figuur van Maria de rode draad blijft in mijn 'verhaallijn'.
Maria, die zo sterk aanwezig is in deze voorbereidingstijd naar Kerstmis toe!

Laat ons dan vooral niet indommelen bij de eerste kerstmuziek maar vooral WAAKZAAM worden en blijven zoals een moeder die luistert bij het stille schreien van een pas geboren baby; de baby die ze daarnet nog slapend in het wiegje legde, en pas de deur tegenaan gedaan, hoort ze hoe de baby zijn stemmetje verheft
.
Kinderen vragen en zoeken van in de moederschoot geborgenhied, warmte en
AANDACHT! Jonge mensen en ouderen vragen nog altijd diezelfde geborgenheid die ze tenslotte doorheen de mensen bij Maria en God  vinden.

Mogen wij zo naar elk-ander omZIEN in deze adventstijd, deze tijd van welzijnszorg, bereid om zoals Maria te ONTVANGEN wie er dan ook  aan onze deur klopt, zelfs op een ongepast uur, want misschien zie je misschien wél Jezus die even jouw aandacht, jouw oor te lenen vraagt in doodgewone dingen. Want 'wat je voor de minsten van de Mijnen hebt gedaan heb je ook aan Mij gedaan'.

Het kunnen inderdaad ook de woorden van Maria zijn die wij vandaag vieren!

Het leven mag dan niet elke dag een feest , neen zelfs soms een lijdensweg, maar laat ons telkens kijkne met de ogen van Maria en zo naar Jezus, hoe zwak en zondig we ons ook voelen.
 

Succes, Gezondheid,

Liefde, Genegenheid

zijn slechts enkele

van een hele reeks

sleutelwoorden die

vele deuren openen!

Laat mij je strohalmpje zijn....

dat is mijn levenstaak....

lief zijn voor anderen

en af en toe voor mezelf......

Een mooi liefdesverhaal.

Een jongen heeft kanker en heeft nog maar slechts één maand te leven.

Hij werd in stilte verliefd op het meisje aan de kassa in een cd-winkel.

Helaas kon en durfde hij niets vertellen over zijn liefde jegens haar.

Elke dag ging hij naar deze cd-winkel en kocht er een cd, enkel en alleen

om even met haar te kunnen praten.

Na die maand kwam de jongen inderdaad te overlijden.

Op een dag ging het meisje naar zijn huis en vroeg naar hem.

Zijn moeder vertelde haar dat hij gestorven was en bracht haar naar zijn kamer.

Het meisje zag alle cd’s liggen …ongeopend.

Het meisje begon onophoudelijk te huilen …. En stierf in haar tranen.

Weet je waarom zij zo heeft gehuild?

Omdat zij zelf al haar liefdesbrieven in deze cd-doosjes had bewaard.

Ja, ook zij hield heel veel van hem.

Moraal van het verhaal:

Wanneer je écht van iemand houdt, zeg het hem/haar dan direct,

En wacht niet tot het lot er anders over beschikt.

Generatie op generatie draaien mensen verder vast. En ze realiseren zich niet eens, dat ze elke dag opnieuw een beetje verder afsterven. Dus gaan de dagen sneller. Omdat ze niet meer intens leven. Omdat ze zichzelf zijn kwijtgeraakt.

Maier heeft meer bereikt dan de meeste mensen.
Hij is getrouwd, heeft een geslaagde carrière, een vrijstaand huis.
Hij heeft alles.
Maar soms is alles niet goed genoeg.

‘Een geslaagd zakenman breekt uit het verstikkende keurslijf van de maatschappelijke conformiteit. Hij durft het aan de vitalistische droom te verwezenlijken die in menig hoofd sluimert. Daarbij wordt hij verregaand en genadeloos geconfronteerd met zichzelf. Op zijn manier is hij een strijder voor rechtvaardigheid, maar dan wel een nietzscheaanse held die volgens een eigen morele code handelt.’ – Juryrapport Diamanten Kogel 2005

Weet je nog, Sacha, hoe we waren op school
Leerden en speelden en jij was m'n idool
Weet je nog, Sacha, ik was altijd bij jou
Onze ouders zagen ons al getrouwd

Weet je nog, Sacha, die geruchten rond jou
Die me verwarden, die 'k niet aannemen wou
Tot op die dag en m'n wereld ging stuk
Je kwam met je vriend en ik zag jouw geluk

Sacha, je bent niet als al de anderen
Maar mijn gevoel voor jou zal nooit veranderen
Sacha, leef jij nu maar je leven
De wereld duurt maar even

Weet je nog, Sacha, ik heb jou zo gemist
Je warme woorden, alles wat ik niet wist
Je roze dromen, alles wat je niet zei
Een teder gebaar en je maakte me blij

Leven is moeilijk en gelukkig te zijn
Is niet eenvoudig, gaat gepaard met veel pijn
Ik blijf van je houden, daarin ken je m'n trouw
M'n enige vriend, ik sta steeds achter jou

Sacha, je bent niet als al de anderen
Maar mijn gevoel voor jou zal nooit veranderen
Sacha, leef jij nu maar je leven
De wereld duurt maar even

Sacha, je bent niet als al de anderen
Maar mijn gevoel voor jou zal nooit veranderen
Sacha, leef jij nu maar je leven
De wereld duurt maar even.

Liliane Saint-Pierre.

“Beter een goede buur,
dan een verre vriend”

Deze volkswijsheid viel me te binnen toen ik een paar dagen terug op een eerder pijnlijke manier moest ervaren dat je niet altijd op je familie kan terugvallen. Op zich geen alleenstaand feit, maar toen bedacht ik me dat familiebanden blijkbaar zo broos zijn dat men zelfs in spreuken niet terug grijpt, naar zeg maar een "goede broer of "lieve zus".

Zegt dit niet heel veel?
Vrienden of buren die boven eigen familie gaan?!

Er is ook nog een afwijkende variant op de intro zoals op plaatje, maar ook daar evenmin plaats voor naaste familie.

Toch een doordenker vond ik op deze zondag,
eerste zondag van de advent.

En toch kan enkel het Christelijke geloof mét daden
ervoor zorgen dat, ondanks alles, we elkaar terug de hand mogen reiken als broer en zus!

Een VREDEVOLLE tijd toegewenst!

bij de bron

en dan volledig openklikken
misschien vind je terug wat levensenergie
alvast voor deze dag

INDIEN HET LEVEN EEN EXAMEN IS
DAN HEB IK WELLICHT VERGETEN TE STUDEREN.

Vrede?

Heel eenzaam en verlaten
Zittend op een overgebleven steen
Starend voor zich uit
Want nu is ze voor altijd alleen

Vragende ogen, met een trieste blik
Tranen rollend over haar wang
Al de mannen in het groen
Heel de omgeving maakt haar bang

Papa, mama, broer en zus
Waar is iedereen gebleven?
Zitten jullie soms verstopt onder het puin?
Moet ik hier in mijn eentje leven?

Waarom is de grond zo rood?
En waar zijn de huizen die er oren te staan?
Waarom zit ik hier zo verlaten?
Hoe komt het dat het zo is gegaan?

Bang en onzeker
Haar leven en hart leeg geroofd
Geen reden om nog te blijven leven
Met zoveel vragen in haar hoofd

Een kind doelloos en verlaten
Leeft nu in haar eentje voort
Gevoelig, beschadigd en verwaarloosd
En heeft nog nooit van Vrede gehoord

Nog steeds zittend op de steen
Denkend hoe ze nu verder moet gaan
Zoveel onbeantwoorde vragen in haar hoofd
Starend naar de plek waar ooit haar huis heeft gestaan.

Ratio en gevoel, twee zo van elkaar verschillende abstracte begrippen die een verwoestende tweedeling (kunnen) zaaien.

IMS

Goeie vrienden, dit letterwoord staat niet voor een zoveelste ziekte maar het is de afkorting van Indian Missionary Society. De religieuze gemeenschap van Indische inlandse missionarissen waar ik af en toe naar verwijs of waardoor ik deze wereld en zo de wereld van de armen – of misschien juist de rijken van hart en geest – mocht leren kennen.

Misschien is het wel goed eens kort samen te vatten wat deze Congregatie beoogt. De Congregatie werd opgericht in 1941 in Varanasi nabij de Ganges  om een bijzondere nood te lenigen in de katholieke Kerk in het noorden van India. Er trekken dan ook vele jonge mannen vanuit het diepe Zuiden, al dan niet als leek naar Noord-India. Zo mocht ik er een jonge man ontmoeten die voor maanden vrouw en kind verliet omdat hij niet kon slapen tot allen gehoord hadden over Christus.

 En zo komen we bij de doelstelling, noch recent in een brief verwoord. IMS is een religieuze gemeenschap van priesters en leken die begaan zijn met zowel het pastoraal werk als de menselijke dienstbaarheid, en dat op zo een indrukwekkende wijze dat ondertussen al duizenden, zowel vanuit het platteland of de grootsteden, volgelingen geworden zijn van de Heer.  Onze hoofdbedoeling blijft dan ook het Woord van God te verkondigen en de Bijbel te verspreiden, en dit vooral aan niet-christenen. Duizenden – en ik ben daar ooit zelf getuige van geweest – komen naar onze centra (van heinde en ver, te voet en per fiets n.v.d. ) om te luisteren naar het woord van God en om te ondervinden welk een vrede en geluk er daarvan uitgaat tijdens deze bijeenkomsten, vooral dan op zondag, want enige vrije dag. 

Naast het pastorale dienstwerk wordt heel veel energie gestoken in de socio-economische ontwikkeling van het volk. Men probeert vooral de vergeten bevolking te bereiken (via landwegjes waar je enkel kan meefietsen als je achterop zit en u de bestuurder goed vast houdt) om zo van hut naar hut mensen te bezoeken  om hen zo een menswaardiger leven te bieden. Zo is men in een bepaald dorp nu bezig 350 kinderen te helpen in hun ovoeding en onderwijs, medische en dagelijkse zorg. 

Waar hier het priestertekort hier altijd maar afneemt, kon deze congregatie, alléén al in voorbije jaar, zich verheugen op 27 jonge mensen die zich hebben aangesloten bij de Missiecongregatie, en dat vanuit alle delen uit India om missionaris te worden. In totaal zijn er 115 studenten in opleiding of stage waarvan er binnenkort negen van hen tot priester zullen worden gewijd. We spreken hier dus uitsluitend over de IMS! 

De brief sluit echter met een trieste mededeling. “ De authenticiteit van ons werk wordt echter gestoord en gedwarsboomd door de vervolgingen en de kruisen die ons triest en ongelukkig maken, een ervaring gelijkend op deze van de Heer in Gethsemane”.

Equinox:

De dag waarop vijf planeten in één lijn staan en de dag en de nacht even lang duren.
Maar ook de dag waarop de eeuwenlange speurtocht naar het levenselixer eindelijk tot een climax komt.
Oxford 2006. Een jonge vrouw wordt wreed vermoord. Haar hart is verwijderd en op die plek ligt nu een oude gouden munt. Vierentwintig uur later wordt het volgende slachtoffer gevonden. Haar hersenen ontbreken en een zilveren munt schittert in de lege schedel...
De politie staat voor een raadsel maar als politiefotograaf Philip Bainbridge en zijn ex-vriendin Laura Niven betrokken raken bij deze zaken, ontdekken zij dat deze gruwelijke, rituele moorden een connectie in het verleden hebben. Heden en verleden komen bij elkaar in deze pageturner als de link wordt gelegd naar het 17de-eeuwse Oxford van Isaac Newton en zijn verbeten speurtocht naar het eeuwige leven...

De Australische auteur Michael White kent als geen ander de feiten en achtergronden van de geniale Britse wetenschapper Isaac Newton waarover hij de bekroonde biografie - Sir Isaac Newton, the Last Sorcerer - schreef. Op verzoek van de Nederlandse uitgever schreef White een uitgebreide addendum, dat als geïllustreerde bijlage in het boek wordt opgenomen. White heeft meer dan twintig non-fictie boeken op zijn naam staan. EQUINOX is zijn thrillerdebuut waarvoor hij inspiratie opdeed in Oxford.

Als ik niet had gedaan wat ik heb gedaan.
Als ik niet had gezegd wat ik zei.
Zou ik me nu dan voelen zoals ik me voel?
Zou ik dan nu denken wat ik denk?

Maar stel,

Dat ik de dingen niet zo had gedaan zoals ik ze deed.
Dat ik de dingen niet zo had gezegd zoals ik ze zei.
Waar zou ik dan nu staan?
Wat voor persoon zou ik nu dan zijn?

Iedereen maakt fouten, vergist zich.
In mensen, vrienden, jongens of zichzelf.
Stelt soms teleur en kwetst ieder.
Fouten maken is menselijk.

Uiteindelijk,

Gaat het er niet om hoe erg de fouten die je maak.
Gaat het er niet om hoeveel fouten je maakt.
Maar gaat het erom wat je met je fouten doet!

Je moet van je fouten leren.
En dat doe je niet door er ellenlang over in de rats te zitten.
En dan wanneer het je genoeg is.
Het maar achter slot en grendel te stoppen.

Dat doe je door het los te laten!
Door over je fouten heen te groeien.
Het verleden achter je te laten.
En te leven voor de toekomst.

Je kunt het verleden niet veranderen.
Het verleden is over, is uit!
En hoe hard je het ook probeert.
Hoeveel energie je er ook in stopt.
Het blijft zoals het is.
Wat gebeurd is, is gebeurd.

Het enige wat je kunt beïnvloeden.
Is de tijd die nog voor je ligt.
Is wat je zult doen, is wat je zult zeggen.

Stop je energie niet in het verleden.
Maar groei over je fouten heen.
Leef voor de toekomst.

Geloof is niet zien
en toch vertrouwen.
Hoop is vol verlangen
de hoeksteen waarop je kunt bouwen.

Liefde is geven
en betekent verdragen.
Geloof, hoop en liefde, de drie-eenheid
waardevol tot in lengte van dagen!


Enkele jaren terug vroeg een vriend of ik kon zorgen voor een symbooltje om aan een ketting om zijn hals te hangen met de bekende symbooltjes: het kruisje voor het geloof, het ankertje voor de hoop en het hartje voor de liefde.
Meteen kocht ik zelfde voor mij. Nu, jaren later, zie ik plots op de grond het kruisje, symbool van mijn geloof. Hoe het er af geraakt is blijft een raadsel want nergens een opening in de sluitingen. Enfin, ik heb het dan maar een plaatsje gegeven.
Verleden week ben ik aan het opruimen en plots valt mijn oog op iets van goudkleur. Ik buk me voorover, kijk naar de grond en daar ligt mijn teken van hoop; ook deze keer zonder dat noch het ene noch het andere haakje zijn geopend.
Even dacht ik bijna als bijgeloof of ik nu de hoop had verloren, want zopas een minder goede week achter de rug.

Maar wat overblijft is de LIEFDE!
En ja, dat tot in lengte van dagen!

maarten

Een boer die allerlei roddelpraat over iedereen vertelde kreeg spijt en vroeg aan de rabbi hoe hij boete kon doen.Verzamel een zak vol kippenveren, ga daarmee het hele dorp door en leg op ieder erf bij elke deur een veer. De boer deed wat hem was opgedragen en vroeg aan de rabbi of hij daarmee genoeg had gedaan.Nee, nog niet, zei de rabbi, nu moet je een zak nemen, langs al die huizen gaan en elke veer die je er hebt neergelegd weer oppakken en verzamelen. Maar dat is toch een onmogelijke opgave, protesteerde de boer. De meeste veren zijn al lang door de wind weggeblazen.Toen antwoordde de rabbi, zo is het nu ook met jouw roddelpraatjes. Je spreekt ze zo gemakkelijk uit, maar hoezeer je het ook probeert, terughalen kun je ze niet.
.
auteur onbekend

Ik heb mijn spiegelbeeld zien vallen.
Ik lag in stukken op de grond.
ik heb mezelf leren kennen
als een held en als een hond.
En er is niet zoveel meer over
van al mij tedere geweld.
Maar ik ken nu ook mijn slechte kanten
en ik sta dichter bij mezelf.
Ik zing de taal van mijn hart.
Hoor de taal van mijn hart.
Oké, al klinkt ik soms gebroken,
gebroken en verward,
het is de taal van mijn hart.
Je ben te nemen of te laten.
Je mag van me houden.
Je mag me ook haten.
Ik ben wie ik ben.
Dit is mijn wereld .
Dat is mijn stem.

Op de radio hoorde ik een hele tijd terug promotie maken rond een roman met de eigenaardige titel:
STILTE EN MELK VOOR IEDEREEN van auteur DAVID NOLENS.

Het boekje was haast niet te bemachtigen want altijd wel ergens uitgeleend. Maar nu ik het zelf  gelezen heb weet ik waarom. Ik nam al van bij de eerte pagina potlood bij de hand om iets aan te kruisen en dat ging zo maar door. Er zijn zovele fragmenten dat ik er moeilijk één kan uitpikken. Dan maar een paar trefwoorden die altijd verder even worden uitgesponnen in deze roman.

Zinloze arbeid - de media - haat en liefde - liefde smelt - liefdespaar - alochtonen - liefde tussen man en vrouw - homo-zijn - bigevoelens - gek-zijn.  Het zijn slechts een paar suggestieve woorden in deze prettig gestoorde roman waar iedereen zich in zal herkennen.

Ik kon dit boekje dan ook niet terug naar de bib brengen zonder dit met jullie te delen; zowel voor de jongere als de oudere senior, maar evengoed voor jongeren.

"Schrijf geen poëzie als je niet eerst hebt geleerd te leven."

vriendschap is ook liefde




als je vriendschap aan je deur klopt,heel zachtjes.
bijna schuchter en verlegen,
probeer dan je hart te openen.
al is het maar op een klein kiertje,
zie het vertrouwen te overwinnen..
reik je hand..al is het aarzelend..
vriendschap is ook liefde.
en zonder kunnen we niet bestaan.
dus open je hart voor het zachte kloppen, laat het niet aan je deur voorbij gaan.

als je liefde aan je deur klopt,
laat die erin..met een brede lach..

als de wanhoop aan je deur klopt,probeer met liefde die te overwinnen.
of gebruik je vriendschap en dan..
alleen kun je het dan echt niet
neem die toegestoken hand, met twee handen aan..

als eenzaamheid aan je deur klopt,
laat die dan zien..
dat je hart vol liefde,
en vol vriendschap dat er door geen ruimte voor over is..

een zacht fluisteren van de wind..
die droogt je tranen..
die brengt wat troost en hoop..
en een warme omhelzing..
met een tedere lach..

Er was eens een koppel met een zoon van 12 jaar, en een ezeltje.

Ze besloten op reis te gaan om de wereld te ontdekken.

Ze vertrokken alle drie, samen met hun ezel.

Toen ze in het eerste land aankwamen, hoorden ze de mensen

zeggen : "Kijk eens naar dat slecht opgevoede jongetje. Hij zit

op de ezel, terwijl zijn arme ouders, die al oud zijn, de ezel moeten

trekken"

Toen zei de vrouw tegen haar man: "Wij kunnen niet toelaten

dat de mensen zo slecht spreken over onze zoon."

Haar man liet het jongetje van de ezel komen en hij ging er zelf

 zitten.

Toen ze in het tweede land aankwamen, fluisterden de mensen:

"Kijk naar die schaamteloze kerel. Hij laat het jongetje en de arme

vrouw de ezel trekken, terwijl hij op zijn gemakje op de rug van

de ezel zit."

Toen besloten ze samen dat de vrouw op de ezel zou gaan zitten

terwijl vader en zoon de teugels vasthielden om de ezel mee

te trekken.

In het derde land aangekomen, hoorden ze de mensen zeggen:

"Arme man. Nadat hij een hele dag gewerkt heeft, zit zijn vrouw op

de ezel. En het arme kind... wie weet wat hem nog te wachten

staat met zo een moeder."

Toen besloten ze dat ze alle drie op de ezel zouden gaan

zitten om zo hun tocht verder te zetten.

In het volgende land aangekomen, luisterden ze naar wat de mensen hier te zeggen hadden:

"Maar dat zijn beesten ! Ze zijn meer beest dan de ezel die

hen draagt. Ze zullen die ezel zijn rug breken!"

Toen besloten ze alle drie van de ezel af te komen en gewoon

samen met de ezel verder te stappen.

Maar in het volgende land konden ze hun oren niet geloven

toen de mensen hen uitlachten en zegden: "Kijk eens naar die

drie idioten. Ze gaan te voet, terwijl ze een ezel hebben die

hen kan dragen.

Besluit

Men zal je altijd bekritiseren

en slecht spreken over jou.

En het zal moeilijk zijn iemand te ontmoeten

voor wie je goed zult zijn zoals je bent.

Dus

Leef zoals je gelooft dat je moet leven.

Doe wat je hart je zegt... dus wat je zelf wil.

Het leven is een toneelstuk waar we niet hebben

kunnen voor repeteren.

Zing, lach, dans en bemin

en beleef elk moment van je leven zo intens mogelijk,

vóór het doek valt en het toneelstuk eindigt zonder applaus.

DOE IETS … VAN TEDERHEID

Onlangs sprak ik een oude bekende van me die bij me op school had gezeten. Ik vroeg hoe het hem verging en hoe het één van zijn vrienden verging, die ik destijds goed kende. Laatste bleek al jaren thuis te zitten, niet meer onder de mensen te komen.

Naderhand bedacht ik me dat ik beter zijn telefoonnummer had kunnen vragen; ik heb immers soortgelijks meegemaakt. Ik wist nog vaag waar hij ongeveer woonde, met de nadruk op vaag. Dus ben ik naar die wijk gelopen hier in de stad en ik heb op een zevental huisjes aangebeld maar niemand kende zijn naam daar.

Daarop ben ik naar huis gegaan en zijn naam gegoogled.  Meteen kreeg ik een paar hits. Op een of ander forum zag ik nog recente bedenkingen van hem staan, en ik heb daar dan ook op gereageerd. Wie weet krijg ik hem zo te pakken. Ik wil hem in ieder geval laten weten dat hij niet alleen is en dat er meer mensen zijn die iets soortgelijks hebben meegemaakt; een soort van steun bieden van een ervaringsdeskundige. Herken je het of ken je iemand als die vriend, doe dan gewoon evenzo, een teken van tederheid.

Ook dat is Sint-Maarten!

met heel veel dank aan Elou voor het plaatje dat ik kreeg voor mijn naamdag!
zomaar, belangeloos, voor niets!