VRIENDSCHAP IS DE MOOISTE LIEFDE DIE ER IS

Zondag 21 december 2008

Gezondheid en van die zever

“och ja, voor de rest. wens iedereen veel geluk toe voor het nieuwe jaar, gezondheid en van die zever da je altijd moet aanhoren van anderen”.

Blogvrienden, ik was daarnet getroffen bij het lezen van een voortijdige nieuwjaarswens die ik las op een forum en die ik hierboven weergeef. Ik heb er als volgt spontaan op gereageerd.

”Gezondheid en van die zever”. Wil ik even op reageren want inderdaad het wordt heel gauw uitgesproken: Gelukkig Nieuwjaar en een goede gezondheid, (alsof met dat ‘en’ er bij moet, maar men zelf op dat moment eigenlijk niet gelooft in wat men de ander oprecht toewenst), maar weet dat alles begint met een goede gezondheid waarop de rest volgt. Wie ooit zelf voor korte of lange tijd is ziek geweest, psychisch of lichamelijk, zal weten wat zo een wens betekent.

Toen ik een afscheidsbrief kreeg van een vriend die wist dat hij aan kanker zou sterven, en dat heel kort voor het eindejaar, en hij daarin schreef: “voor mij zo spoedig mogelijk de eeuwige rust, maar voor u een goede gezondheid”, wel mensen, ik kan u verzekeren dat deze wens voor een goede gezondheid me sterk heeft aangegrepen. Hij wenste me niets anders dan enkel dit: een goede gezondheid! …. ‘en van die zever’ is misschien het resultaat omdat wij denken dat ziekte enkel maar anderen overkomt!

Dus vandaar aan u en uw geliefden wens ik dat je 2009 gezond mag doorkomen, dan komt het geluk mee op je pad! Dit is mijn vroege kerstwens!

Maarten

Geschreven door maarten om 10:53 Stuur door Reageer op dit bericht

1 reactie op dit bericht

klaproosje121 december 2008 om 11:10

dag Maarten

inderdaad Maarten, een goede gezondheid hebben...daar begint het allemaal mee, want als je gezondheid niet mee wilt...dan sta je echt wel nergens.
Dat vergeten heel veel mensen blijkbaar en dikwijls zijn de feesten helemaal te doen, rond eten en drinken en maar vieren...hele dure geschenken en menu's die de pan uitzwieren...allemaal om elkaar de loef af te steken.
Vergeten worden blijkbaar de mensen die die dagen alleen moeten doorbrengen, en dan nog meestal in erbarmelijke omstandigheden...ziek en alleen. Als alles goed met je gaat heb je heel wat mensen om je heen...maar de dag dat het je niet meer goed gaat en ziek bent...en blijft...dan zie je iedereen maar afdruipen...want daar kunnen ze niet zo goed mee om. En nochtans...een zieke vraagt niet veel he...een lief woord, gewoon er even zijn voor elkaar..het kan echt wel wonderen doen !
fijne Zondag en een mooi kerstfeest gewenst met mensen om je heen die het goed met je menen.
KERSTMIS,
het feest van vergeven
Een nieuwe start
om verder te leven
Het voelt fijn
maar wees eerlijk
zo zou het toch
elke dag moeten zijn

Reageer op dit bericht

Zaterdag 20 december 2008

missen

Onze Vader

Hoe zou ik je ooit kunnen beliegen?
Hoe zou ik je ooit kunnen bedriegen?
Jij die mij zogoed kent.
Hoe zou ik ooit kunnen van jou weglopen?
Hoe zou ik ooit bij een ander liefde kopen?
Jij die mij steeds vergezelt,
waarheen ik ook zal lopen.

Gij die alles ziet,
die steeds waakt.
Gij die geen slaap benut,
die nooit leeft in een fantasiewereld.
Alleen jij weet hoe het ware leven
in elkaar steekt.

Jij kent elke slag,
elke stoot.
Jij hebt weet van
ieder zijn wens en droom.
Alleen jij leeft zonder één enkele zonde.

Want jij kent de weg naar het ware licht.
Jij kent de weg naar het eeuwig leven.
Alleen jij weet, “hoe klein ook”
elke daad van menselijk falen te doorgronden.

Jij zal er zijn,
alleen jij zal de deur wagenwijd openen
in het laatste uur van ons bestaan,
om ons zo naar binnen te laten lopen;
al heb jij weet van elke zonde
die we begingen,
of nog zullen begaan.

Want wanneer ons lichaam achterblijven zal,
onze geest zal dwalen,
en onze ziel rusten,
zullen wij toch nog steeds naar het aardse
blijven verlangen.

E.H.

Geschreven door maarten om 19:04 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 19 december 2008

wegwijzer

Iedereen kent het wel. Je hoeft niet eens écht op reis te zijn om de weg kwijt te raken. Het kan zelfs gebeuren een paaar dorpen of een stad verder dat je opeens niet meer weet waarheen. Word je echter hopeloos in uitgesrekte vlaktes, dan hoop je vroeg of laat een kerktoren te zien. Ja, dat is inderdaad voor iedereen een goede richtingaanwijzer. Het is een punt waar je kan terug naartoe rijden om een nieuwe start te nemen.
Menigeen onder u is wellicht al eens stilgestaan, de wagen aan de kant, het raampje geopend om de weg te vragen en wanneer er dan iemand zegt: Ik weet het wel niet goed, maar rij voor alle zekerheid maar naar die kerktoren toe, dan weet ik dat velen zich opgelucht weten.

Ik moest hier aan denken toen iemand me vroeg waar ik woonde en hoe hij mijn huis zou vinden. Zelf uitkijkend op de koepel van een kerktoren gaf ik de nodige instructies in de overtuiging hem een dienst te hebben bewezen. Maar wat ik als antwoord hoorde klinkt nog in mijn oren.

'IK KEN GEEN KERKEN EN IK ZAL ER IN ELK GEVAL NIET BINNENGAAN'.

Ja, om bij stil te worden na deze zin. Ooit draaide het leven rond de kerktoren én IN de kerk als één groot sociaal vangnet tusen geboorte en dood met alles er tussenin.

Natuurlijk was een vriend die Uit India overkwam enkele jaren terug verbijsterd te zien dat de kerk was gesloten. Zelf werd ik stil toen hij zegde: Als hier een kerk is dan is God hier toch, en hij vroeg: Maarten waarom gaan we niet naar binnen, waarom gaan de mensen niet naar de kerk?

Hoe kunnen wij antwoord en wegwijzer zijn op wat die man me hierboven me over kerken zegde toen hij de weg naar mijn woning vroeg?

Geschreven door maarten om 14:12 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 18 december 2008

gepakt worden

Het is verschrikkelijk te zien hoe mensen gepakt worden op hun verleden, op de armoede, op de depressie die ze hadden. of op het feit dat ze hun studies hebben stopgezet, geen relatie hebben of werk hebben, gescheiden zijn of holebi. Terwijl je VRIENDSCHAP met hen sluit, ze bezoekt als ze ziek zijn, ze op hun talenten PAKT en in hen GELOOFT, er wonderen gebeuren! Waarom kunnen wij daar toch geen einde aan maken? Zullen we het SAMEN proberen in deze dagen voor Kerst, maar vooral ook erna? Mijn eerste kerstwens van dit jaar!

Geschreven door maarten om 11:02 3 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 17 december 2008

twee sturen

Acht jaar lang, in een auto met twee sturen.....
Als je verliefd bent, maakt de weg niet uit.
Maar als die tijd voorbij is,
Wil je zelf gaan sturen, in een auto met twee sturen,
Samen op die zelfde weg...

Na verloop van tijd wil je soms een andere richting,
Jij wilt links en zij wil rechts...
Maar je houdt toch van elkaar,
Dus soms eens links en dan eens rechts....

Tot de tijd komt dat jouw wil de wet is,
Je geeft niets toe en gaat nooit rechts.
Beide denk je er zo over,
Samen trek je aan twee sturen,
Samen op die lange weg....

Dan begint het autootje te scheuren,
Het kan niet links en meteen rechts...
Samen zie je het gebeuren,
Slingerend op dezelfde weg....
In de spiegel zie je de kinderen,
zittend op de achterbank.....

En al dat over blijft zijn twee sturen...
Eindelijk kan jij links en zij naar rechts.
Ieder kiest zijn eigen route,
maar in het midden van de weg,
is dat niet maf....
Rijdt alleen nog maar een bankje,
Met alles waar je ooit om gaf...
Je ziet je dochters zwaaien,
Een naar links en een naar rechts...
Dus samen stuur je naar het midden,
Deze weg was toch eens recht?

Recht gaat nu de auto met twee sturen,
samen op dezelfde weg...
Maar geen van beide laat het stuur los,
Niemand haalt zijn voet van het gas..
Op de bank hoor je je dochters,
Maar voor je loert een addertje in 't gras..

Het autootje is niet onder controle,
Toch begaat het steeds de weg...
Met twee voeten op het gas nu....
Raast het reeds de toekomst in....
Hup het nieuwe jaar in samen,
Maar het doel is nu verdwenen,
ook al gaat de auto recht...

Goed beschouwd is het een wrak geworden,
Met een gezinnetje erin...
Niemand dacht aan repareren,
Want ieder doet zijn eigen zin...
Kuilen zie je in de weg nu,
Maar niemand stuurt er meer omheen...

In de auto is het koud nu,
Want de wind waait er recht doorheen...
Niemand weet wat er moet gebeuren,
niemand weet meer echt waarheen...
Kunnen we niet naar de dealer,
Voor ieder een autootje alleen......
Of is ie toch te repareren,
Willen we toch niet alleen...

Maar een auto met twee sturen,
is een te groot probleem,
Als we het nog gaan proberen,
Kunnen we er niet meer omheen...

2 jaar trekken aan die sturen eist zijn tol,
Beiden moesten beter weten,
Mensen, maak toch samen lol..
Stap toch samen uit die auto,
Ren verliefd het gras weer in....
En vernietig die twee sturen,
Ga maar lekker achterin..

Met dank aan Ctjeuh voor de overwegingen nu hij achteruitkijkt bij dit jaareinde.

Geschreven door maarten om 10:55 3 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 16 december 2008

Nederigheid

Het overkomt ons wellicht allemaal vroeg of laat of we gaan er gewoon in mee, want het is maar aan weinigen gegeven, zeker wanneer men hen voor de eerste maal ontmoet, dat de antwoorden op de vraag wie ze zijn kort zijn, en hoe meer vragen er worden gesteld hoe korter de antwoorden worden, niet owwille van een bepaalde vorm van afwijzing wat ook wel kan gebeuren, zeker wanneer je een antwoord kijgt als: dit is privé. Laatste antwoord doet helaas dan al de deur dicht en zorgt meteeen voor een haatgevoel.

Maar wanneer ons gevraagd wordt wie we zijn en wat we doen komt vaak het tegendeel. Hoe meer men ons vraagt te spreken over onszelf, hoe spraakzamer en uitgebreider we worden. In plaats van ons te beperken tot onze naam en voornaam, voegen we een complete inventaris aan toe van onze diploma's, verdiensten, decoraties. Op vandaag wordt deze reeks nog uitgebreid door er nog wat foto's te plaatsen op internetfora, die een echte flora geworden is. Maar zo leer je niet wie de échte persoon, de mens is achter de woorden tot zoals gisteren dat éne woord de een tot de ander brengt en dan mag er uiteindelijk wél een foto bij.

Weet dat alleen nederigheid en dicretie echte vreugde geven.

Ik denk dat het eigenlijk evangelisch is, want was het niet Johannnes de Doper die zich klein wist te maken toen hij de komst van de Christus aankondigde?!

Geschreven door maarten om 17:23 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 15 december 2008

voor wie dit leest

Voor wie dit leest,
wil ik mooie woorden verzinnen.
Voor wie dit leest,
wil ik mijn gedachten in tweeën splijten,
want ik schrijf voor hem en voor haar
elk woord vol liefde neer.
Geen letter, geen woord, geen enkele zin
zal ooit minder waarde of oprechtheid
uitzaaien.
Voor wie dit leest
zal ik dagen en nachten nieuwe woorden
ontdekken.
Want woorden zijn vaker dan een pleister
de remedie tegen een bloedend hart.

Ja, een woord bracht je tot mij, vriend,
en het werd veel méér dan een remedie.
Je vroeg iets te doen met je dichtwerk.
Ik breng het graag naar anderen!

Maarten

Geschreven door maarten om 11:51 3 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 14 december 2008

Beschermvrouw

HET HART VAN EEN VROUW
IS ZO DIEP ALS DE ZEE

Geschreven door maarten om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 13 december 2008

niet zoveel ernst

zegde me een goede blogvriendin, en kijk beelden zeggen meer dan vele woorden al wil ik ook deze foto betitelen met : liefde en vriendschap als sleutel voor het leven. Ik hoop dat ik niet te veel blogers schockeer met dit beeld, maar dit was hoegenaamd niet mijn bedoeling, integendeel! Maar zeg nu zelf, is dit niet het mooiste wat er is?!

of zoals een lezer me zegde:
liefde zou eveneens zo moeten wezen zacht en teder ieder moment van je leven

Geschreven door maarten om 00:18 4 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 12 december 2008

moeder worden

... of vader worden ... of verliefd worden ... En toch hebben beiden iets gemeen. Zeker toen ik hoorde hoe een jonge aanstaande moeder probeerde te vertellen aan haar man dat ze zopas zwanger bleek te zijn. Hoe zou haar vader daar op reageren? Zal het wel meevallen? Dus probeerden ze het op een andere manier aan 'de man' te brengen'. Tijdens de koffie vroeg ze aan haar pa of hij het weer zou overdoen zoals toen, vader worden.

Het antwoord was verbluffend. De man zweeg even, keek dan beiden aan en gaf hen volgend antwoord: Het is als verliefd worden. Je wilt het, maar je weet dat het pijn gaat doen. Het is het mooiste en het rotste gevoel dat er is, het is er de hele tijd en het houdt niet op. Als ik vanaf het begin zou weten dat ik het kind zou krijgen dat het bleek te zijn, dan zou ik zeggen: ja, ik zou het weer doen.
Het jonge koppel pakte elkaars hand stevig vast en de jonge vrouw kuste haar pa op het voorhoofd.

Geschreven door maarten om 11:31 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 11 december 2008

waarheid

even aanklikken, een bezinning voor deze dag!

Geschreven door maarten om 00:12 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 10 december 2008

Als onze wereld

Als onze wereld donker wordt,
als twijfel ons verbittert en verscheurt,
als wij geen vrede vinden in onszelf,
als verzoening ons onmogelijk lijkt,
Maria, bid vooor ons.

Als wij wachter op het licht,
als wij danken om de schepping,
als wij een stap naar vrede zetten,
als wij ons met onszelf verzoenen,
Maria, sta ons bij.

Als wij niet trouw zijn aan uw Zoon,
als wij ons sluiten voor de liefde,
als wij niet groeien in geloof,
als wij kleinmoedig zijn in de hoop,
Maria, bid voor ons.

Als wij trouw zijn in het kleine,
als wij leven in de liefde,
als wij de weg gaan van geloof,
als wij ondanks alles hopen,
Maria, sta ons bij.

tekst: Caritas Van Houdt
plaatje met dank aan Elouise.

Geschreven door maarten om 19:54 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 8 december 2008

kijken

doe je met je ogen die willen ZIEN.

Naar binnen zien om te ervaren hoe MARIA in het leven stond nu we op vandaag een bijzoner feest vieren.

8 december: Maria onbevlekt ontvangen.

Wanneer mensen nog steeds vragen waarom het blauwe kleur is bewaard op de blog is dit omdat de figuur van Maria de rode draad blijft in mijn 'verhaallijn'.
Maria, die zo sterk aanwezig is in deze voorbereidingstijd naar Kerstmis toe!

Laat ons dan vooral niet indommelen bij de eerste kerstmuziek maar vooral WAAKZAAM worden en blijven zoals een moeder die luistert bij het stille schreien van een pas geboren baby; de baby die ze daarnet nog slapend in het wiegje legde, en pas de deur tegenaan gedaan, hoort ze hoe de baby zijn stemmetje verheft
.
Kinderen vragen en zoeken van in de moederschoot geborgenhied, warmte en
AANDACHT! Jonge mensen en ouderen vragen nog altijd diezelfde geborgenheid die ze tenslotte doorheen de mensen bij Maria en God vinden.

Mogen wij zo naar elk-ander omZIEN in deze adventstijd, deze tijd van welzijnszorg, bereid om zoals Maria te ONTVANGEN wie er dan ook aan onze deur klopt, zelfs op een ongepast uur, want misschien zie je misschien wél Jezus die even jouw aandacht, jouw oor te lenen vraagt in doodgewone dingen. Want 'wat je voor de minsten van de Mijnen hebt gedaan heb je ook aan Mij gedaan'.

Het kunnen inderdaad ook de woorden van Maria zijn die wij vandaag vieren!

Het leven mag dan niet elke dag een feest , neen zelfs soms een lijdensweg, maar laat ons telkens kijkne met de ogen van Maria en zo naar Jezus, hoe zwak en zondig we ons ook voelen.

Geschreven door maarten om 17:12 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 7 december 2008

Succes, Gezondheid,

Liefde, Genegenheid

zijn slechts enkele

van een hele reeks

sleutelwoorden die

vele deuren openen!

Geschreven door maarten om 10:45 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 6 december 2008

Laat mij je strohalmpje zijn....

dat is mijn levenstaak....

lief zijn voor anderen

en af en toe voor mezelf......

Geschreven door maarten om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 5 december 2008

een mooi liefdesverhaal

Een mooi liefdesverhaal.

Een jongen heeft kanker en heeft nog maar slechts één maand te leven.

Hij werd in stilte verliefd op het meisje aan de kassa in een cd-winkel.

Helaas kon en durfde hij niets vertellen over zijn liefde jegens haar.

Elke dag ging hij naar deze cd-winkel en kocht er een cd, enkel en alleen

om even met haar te kunnen praten.

Na die maand kwam de jongen inderdaad te overlijden.

Op een dag ging het meisje naar zijn huis en vroeg naar hem.

Zijn moeder vertelde haar dat hij gestorven was en bracht haar naar zijn kamer.

Het meisje zag alle cd’s liggen …ongeopend.

Het meisje begon onophoudelijk te huilen …. En stierf in haar tranen.

Weet je waarom zij zo heeft gehuild?

Omdat zij zelf al haar liefdesbrieven in deze cd-doosjes had bewaard.

Ja, ook zij hield heel veel van hem.

Moraal van het verhaal:

Wanneer je écht van iemand houdt, zeg het hem/haar dan direct,

En wacht niet tot het lot er anders over beschikt.

Geschreven door maarten om 22:08 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 4 december 2008

muziek

voor een lieve blogvriendin
die reeds vele mensen diep
geraakt heeft en dit enkel
en alleen via muziek en woord.

Geschreven door maarten om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 3 december 2008

de gewonde vogel

Zoals een moeder vertelde aan haar dochter de dag voor het huwelijk over het zand in de hand, - een tekst die ik trouwens hier al eerder neergepoot heb - zo vertele ze vroeger toen haar dochter nog een klein meisje was vaak het verhaal over het gewonde vogeltje.

Een meisje vond op een dag een gewonde vogel. Ze had de vogel in een kooi gezet en zich volledig op de verzorging van de vogel gestort. Dank zij haar goede zorgen en de oplettendheid werd het dier elke dag een beetje beter. Uiteindelijk was hij weer kerngezond en werd het tijd hem los te laten. Maar het meisje was zich zo aan de vogel gaan hechten dat ze het niet over haar hart kon krijgen om hem terug naar de natuur te sturen. Ze was als de dood dat ze haar vriendje nooit meer terug zou zien, dat hij weg zou vliegen, de wijde wereld in, en haar zou vergeten. Daarom kocht ze een mooie grotere kooi voor haar vriendje, gaf hem de lekkerste hapjes en hield hem elke dag gezelschap. Op een dag toen het meisje uit de school kwam en naar haar vogel ging kijken, trof ze haar lieveling doord aan, zijn lichaampje half verwrongen tussen de tralies. In een poging zich uit de kooi te bevrijden had het dier zichzelf de dood ingejaagd.

Toen de moeder vaststelde dat het meisje soms leed onder dit verhaal gaf ze er een andere wending aan. Het meisje liet toen het arme dier wél uiteindelijk los uit de kooi, en na vele omzwervingen en jaren later, zat het vogeltje bij jaar slaapkamer op het raam te fluiten en bleef het daarna uit vrije wil bij het meisje wonen. Niet in een kooi, maar in de tuin.

Ligt het soms ook niet een beetje aan ons hoe we soms mensen kunnen verliezen waar we zo aan gehecht zijn; of is er ook een betere versie, nl. indien we die vrienden hebben losgelaten we onverwacht een telefoon krijgen zelfs vele jaren later zonder er nog echt te hebben aan gedacht?!

Geschreven door maarten om 11:23 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 2 december 2008

ONRUST

Nooit had ik gedacht dat ik ooit zo een moordachtige thrillers ter hand zou nemen, maar na elke nieuwe roman die ik te pakken krijg is het lezen ervan, naast even voor uren weg uit de realiteit van elke dag, ook meermaals een aanzet tot nadenken over waar we zelf mee bezig zijn. Vandaar is ook dit boek genomineerd en beveel ik het u ten zeerste aan. Wanneer je dan straks een citaat ziet opduiken in één of ander blog betekent dit dat dit boek ook zijn eigen doordenkers heeft! Veel leesplezier gewenst alvast straks onder de kerstboom! Maarten.

Generatie op generatie draaien mensen verder vast. En ze realiseren zich niet eens, dat ze elke dag opnieuw een beetje verder afsterven. Dus gaan de dagen sneller. Omdat ze niet meer intens leven. Omdat ze zichzelf zijn kwijtgeraakt.

Maier heeft meer bereikt dan de meeste mensen.
Hij is getrouwd, heeft een geslaagde carrière, een vrijstaand huis.
Hij heeft alles.
Maar soms is alles niet goed genoeg.

‘Een geslaagd zakenman breekt uit het verstikkende keurslijf van de maatschappelijke conformiteit. Hij durft het aan de vitalistische droom te verwezenlijken die in menig hoofd sluimert. Daarbij wordt hij verregaand en genadeloos geconfronteerd met zichzelf. Op zijn manier is hij een strijder voor rechtvaardigheid, maar dan wel een nietzscheaanse held die volgens een eigen morele code handelt.’ – Juryrapport Diamanten Kogel 2005

Geschreven door maarten om 13:55 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 1 december 2008

Na huwelijk van kennis

Weet je nog, Sacha, hoe we waren op school
Leerden en speelden en jij was m'n idool
Weet je nog, Sacha, ik was altijd bij jou
Onze ouders zagen ons al getrouwd

Weet je nog, Sacha, die geruchten rond jou
Die me verwarden, die 'k niet aannemen wou
Tot op die dag en m'n wereld ging stuk
Je kwam met je vriend en ik zag jouw geluk

Sacha, je bent niet als al de anderen
Maar mijn gevoel voor jou zal nooit veranderen
Sacha, leef jij nu maar je leven
De wereld duurt maar even

Weet je nog, Sacha, ik heb jou zo gemist
Je warme woorden, alles wat ik niet wist
Je roze dromen, alles wat je niet zei
Een teder gebaar en je maakte me blij

Leven is moeilijk en gelukkig te zijn
Is niet eenvoudig, gaat gepaard met veel pijn
Ik blijf van je houden, daarin ken je m'n trouw
M'n enige vriend, ik sta steeds achter jou

Sacha, je bent niet als al de anderen
Maar mijn gevoel voor jou zal nooit veranderen
Sacha, leef jij nu maar je leven
De wereld duurt maar even

Sacha, je bent niet als al de anderen
Maar mijn gevoel voor jou zal nooit veranderen
Sacha, leef jij nu maar je leven
De wereld duurt maar even.

Liliane Saint-Pierre.

Geschreven door maarten om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

1 reactie op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van liefde en vriendschap als sleutel