een mooi liefdesverhaal

Generatie op generatie draaien mensen verder vast. En ze realiseren zich niet eens, dat ze elke dag opnieuw een beetje verder afsterven. Dus gaan de dagen sneller. Omdat ze niet meer intens leven. Omdat ze zichzelf zijn kwijtgeraakt.

Maier heeft meer bereikt dan de meeste mensen.
Hij is getrouwd, heeft een geslaagde carrière, een vrijstaand huis.
Hij heeft alles.
Maar soms is alles niet goed genoeg.

‘Een geslaagd zakenman breekt uit het verstikkende keurslijf van de maatschappelijke conformiteit. Hij durft het aan de vitalistische droom te verwezenlijken die in menig hoofd sluimert. Daarbij wordt hij verregaand en genadeloos geconfronteerd met zichzelf. Op zijn manier is hij een strijder voor rechtvaardigheid, maar dan wel een nietzscheaanse held die volgens een eigen morele code handelt.’ – Juryrapport Diamanten Kogel 2005

Weet je nog, Sacha, hoe we waren op school
Leerden en speelden en jij was m'n idool
Weet je nog, Sacha, ik was altijd bij jou
Onze ouders zagen ons al getrouwd

Weet je nog, Sacha, die geruchten rond jou
Die me verwarden, die 'k niet aannemen wou
Tot op die dag en m'n wereld ging stuk
Je kwam met je vriend en ik zag jouw geluk

Sacha, je bent niet als al de anderen
Maar mijn gevoel voor jou zal nooit veranderen
Sacha, leef jij nu maar je leven
De wereld duurt maar even

Weet je nog, Sacha, ik heb jou zo gemist
Je warme woorden, alles wat ik niet wist
Je roze dromen, alles wat je niet zei
Een teder gebaar en je maakte me blij

Leven is moeilijk en gelukkig te zijn
Is niet eenvoudig, gaat gepaard met veel pijn
Ik blijf van je houden, daarin ken je m'n trouw
M'n enige vriend, ik sta steeds achter jou

Sacha, je bent niet als al de anderen
Maar mijn gevoel voor jou zal nooit veranderen
Sacha, leef jij nu maar je leven
De wereld duurt maar even

Sacha, je bent niet als al de anderen
Maar mijn gevoel voor jou zal nooit veranderen
Sacha, leef jij nu maar je leven
De wereld duurt maar even.

Liliane Saint-Pierre.

“Beter een goede buur,
dan een verre vriend”

Deze volkswijsheid viel me te binnen toen ik een paar dagen terug op een eerder pijnlijke manier moest ervaren dat je niet altijd op je familie kan terugvallen. Op zich geen alleenstaand feit, maar toen bedacht ik me dat familiebanden blijkbaar zo broos zijn dat men zelfs in spreuken niet terug grijpt, naar zeg maar een "goede broer of "lieve zus".

Zegt dit niet heel veel?
Vrienden of buren die boven eigen familie gaan?!

Er is ook nog een afwijkende variant op de intro zoals op plaatje, maar ook daar evenmin plaats voor naaste familie.

Toch een doordenker vond ik op deze zondag,
eerste zondag van de advent.

En toch kan enkel het Christelijke geloof mét daden
ervoor zorgen dat, ondanks alles, we elkaar terug de hand mogen reiken als broer en zus!

Een VREDEVOLLE tijd toegewenst!

bij de bron

en dan volledig openklikken
misschien vind je terug wat levensenergie
alvast voor deze dag

INDIEN HET LEVEN EEN EXAMEN IS
DAN HEB IK WELLICHT VERGETEN TE STUDEREN.

Vrede?

Heel eenzaam en verlaten
Zittend op een overgebleven steen
Starend voor zich uit
Want nu is ze voor altijd alleen

Vragende ogen, met een trieste blik
Tranen rollend over haar wang
Al de mannen in het groen
Heel de omgeving maakt haar bang

Papa, mama, broer en zus
Waar is iedereen gebleven?
Zitten jullie soms verstopt onder het puin?
Moet ik hier in mijn eentje leven?

Waarom is de grond zo rood?
En waar zijn de huizen die er oren te staan?
Waarom zit ik hier zo verlaten?
Hoe komt het dat het zo is gegaan?

Bang en onzeker
Haar leven en hart leeg geroofd
Geen reden om nog te blijven leven
Met zoveel vragen in haar hoofd

Een kind doelloos en verlaten
Leeft nu in haar eentje voort
Gevoelig, beschadigd en verwaarloosd
En heeft nog nooit van Vrede gehoord

Nog steeds zittend op de steen
Denkend hoe ze nu verder moet gaan
Zoveel onbeantwoorde vragen in haar hoofd
Starend naar de plek waar ooit haar huis heeft gestaan.

Ratio en gevoel, twee zo van elkaar verschillende abstracte begrippen die een verwoestende tweedeling (kunnen) zaaien.

IMS

Goeie vrienden, dit letterwoord staat niet voor een zoveelste ziekte maar het is de afkorting van Indian Missionary Society. De religieuze gemeenschap van Indische inlandse missionarissen waar ik af en toe naar verwijs of waardoor ik deze wereld en zo de wereld van de armen – of misschien juist de rijken van hart en geest – mocht leren kennen.

Misschien is het wel goed eens kort samen te vatten wat deze Congregatie beoogt. De Congregatie werd opgericht in 1941 in Varanasi nabij de Ganges  om een bijzondere nood te lenigen in de katholieke Kerk in het noorden van India. Er trekken dan ook vele jonge mannen vanuit het diepe Zuiden, al dan niet als leek naar Noord-India. Zo mocht ik er een jonge man ontmoeten die voor maanden vrouw en kind verliet omdat hij niet kon slapen tot allen gehoord hadden over Christus.

 En zo komen we bij de doelstelling, noch recent in een brief verwoord. IMS is een religieuze gemeenschap van priesters en leken die begaan zijn met zowel het pastoraal werk als de menselijke dienstbaarheid, en dat op zo een indrukwekkende wijze dat ondertussen al duizenden, zowel vanuit het platteland of de grootsteden, volgelingen geworden zijn van de Heer.  Onze hoofdbedoeling blijft dan ook het Woord van God te verkondigen en de Bijbel te verspreiden, en dit vooral aan niet-christenen. Duizenden – en ik ben daar ooit zelf getuige van geweest – komen naar onze centra (van heinde en ver, te voet en per fiets n.v.d. ) om te luisteren naar het woord van God en om te ondervinden welk een vrede en geluk er daarvan uitgaat tijdens deze bijeenkomsten, vooral dan op zondag, want enige vrije dag. 

Naast het pastorale dienstwerk wordt heel veel energie gestoken in de socio-economische ontwikkeling van het volk. Men probeert vooral de vergeten bevolking te bereiken (via landwegjes waar je enkel kan meefietsen als je achterop zit en u de bestuurder goed vast houdt) om zo van hut naar hut mensen te bezoeken  om hen zo een menswaardiger leven te bieden. Zo is men in een bepaald dorp nu bezig 350 kinderen te helpen in hun ovoeding en onderwijs, medische en dagelijkse zorg. 

Waar hier het priestertekort hier altijd maar afneemt, kon deze congregatie, alléén al in voorbije jaar, zich verheugen op 27 jonge mensen die zich hebben aangesloten bij de Missiecongregatie, en dat vanuit alle delen uit India om missionaris te worden. In totaal zijn er 115 studenten in opleiding of stage waarvan er binnenkort negen van hen tot priester zullen worden gewijd. We spreken hier dus uitsluitend over de IMS! 

De brief sluit echter met een trieste mededeling. “ De authenticiteit van ons werk wordt echter gestoord en gedwarsboomd door de vervolgingen en de kruisen die ons triest en ongelukkig maken, een ervaring gelijkend op deze van de Heer in Gethsemane”.

Equinox:

De dag waarop vijf planeten in één lijn staan en de dag en de nacht even lang duren.
Maar ook de dag waarop de eeuwenlange speurtocht naar het levenselixer eindelijk tot een climax komt.
Oxford 2006. Een jonge vrouw wordt wreed vermoord. Haar hart is verwijderd en op die plek ligt nu een oude gouden munt. Vierentwintig uur later wordt het volgende slachtoffer gevonden. Haar hersenen ontbreken en een zilveren munt schittert in de lege schedel...
De politie staat voor een raadsel maar als politiefotograaf Philip Bainbridge en zijn ex-vriendin Laura Niven betrokken raken bij deze zaken, ontdekken zij dat deze gruwelijke, rituele moorden een connectie in het verleden hebben. Heden en verleden komen bij elkaar in deze pageturner als de link wordt gelegd naar het 17de-eeuwse Oxford van Isaac Newton en zijn verbeten speurtocht naar het eeuwige leven...

De Australische auteur Michael White kent als geen ander de feiten en achtergronden van de geniale Britse wetenschapper Isaac Newton waarover hij de bekroonde biografie - Sir Isaac Newton, the Last Sorcerer - schreef. Op verzoek van de Nederlandse uitgever schreef White een uitgebreide addendum, dat als geïllustreerde bijlage in het boek wordt opgenomen. White heeft meer dan twintig non-fictie boeken op zijn naam staan. EQUINOX is zijn thrillerdebuut waarvoor hij inspiratie opdeed in Oxford.

Als ik niet had gedaan wat ik heb gedaan.
Als ik niet had gezegd wat ik zei.
Zou ik me nu dan voelen zoals ik me voel?
Zou ik dan nu denken wat ik denk?

Maar stel,

Dat ik de dingen niet zo had gedaan zoals ik ze deed.
Dat ik de dingen niet zo had gezegd zoals ik ze zei.
Waar zou ik dan nu staan?
Wat voor persoon zou ik nu dan zijn?

Iedereen maakt fouten, vergist zich.
In mensen, vrienden, jongens of zichzelf.
Stelt soms teleur en kwetst ieder.
Fouten maken is menselijk.

Uiteindelijk,

Gaat het er niet om hoe erg de fouten die je maak.
Gaat het er niet om hoeveel fouten je maakt.
Maar gaat het erom wat je met je fouten doet!

Je moet van je fouten leren.
En dat doe je niet door er ellenlang over in de rats te zitten.
En dan wanneer het je genoeg is.
Het maar achter slot en grendel te stoppen.

Dat doe je door het los te laten!
Door over je fouten heen te groeien.
Het verleden achter je te laten.
En te leven voor de toekomst.

Je kunt het verleden niet veranderen.
Het verleden is over, is uit!
En hoe hard je het ook probeert.
Hoeveel energie je er ook in stopt.
Het blijft zoals het is.
Wat gebeurd is, is gebeurd.

Het enige wat je kunt beïnvloeden.
Is de tijd die nog voor je ligt.
Is wat je zult doen, is wat je zult zeggen.

Stop je energie niet in het verleden.
Maar groei over je fouten heen.
Leef voor de toekomst.

Geloof is niet zien
en toch vertrouwen.
Hoop is vol verlangen
de hoeksteen waarop je kunt bouwen.

Liefde is geven
en betekent verdragen.
Geloof, hoop en liefde, de drie-eenheid
waardevol tot in lengte van dagen!


Enkele jaren terug vroeg een vriend of ik kon zorgen voor een symbooltje om aan een ketting om zijn hals te hangen met de bekende symbooltjes: het kruisje voor het geloof, het ankertje voor de hoop en het hartje voor de liefde.
Meteen kocht ik zelfde voor mij. Nu, jaren later, zie ik plots op de grond het kruisje, symbool van mijn geloof. Hoe het er af geraakt is blijft een raadsel want nergens een opening in de sluitingen. Enfin, ik heb het dan maar een plaatsje gegeven.
Verleden week ben ik aan het opruimen en plots valt mijn oog op iets van goudkleur. Ik buk me voorover, kijk naar de grond en daar ligt mijn teken van hoop; ook deze keer zonder dat noch het ene noch het andere haakje zijn geopend.
Even dacht ik bijna als bijgeloof of ik nu de hoop had verloren, want zopas een minder goede week achter de rug.

Maar wat overblijft is de LIEFDE!
En ja, dat tot in lengte van dagen!

maarten

Een boer die allerlei roddelpraat over iedereen vertelde kreeg spijt en vroeg aan de rabbi hoe hij boete kon doen.Verzamel een zak vol kippenveren, ga daarmee het hele dorp door en leg op ieder erf bij elke deur een veer. De boer deed wat hem was opgedragen en vroeg aan de rabbi of hij daarmee genoeg had gedaan.Nee, nog niet, zei de rabbi, nu moet je een zak nemen, langs al die huizen gaan en elke veer die je er hebt neergelegd weer oppakken en verzamelen. Maar dat is toch een onmogelijke opgave, protesteerde de boer. De meeste veren zijn al lang door de wind weggeblazen.Toen antwoordde de rabbi, zo is het nu ook met jouw roddelpraatjes. Je spreekt ze zo gemakkelijk uit, maar hoezeer je het ook probeert, terughalen kun je ze niet.
.
auteur onbekend

Ik heb mijn spiegelbeeld zien vallen.
Ik lag in stukken op de grond.
ik heb mezelf leren kennen
als een held en als een hond.
En er is niet zoveel meer over
van al mij tedere geweld.
Maar ik ken nu ook mijn slechte kanten
en ik sta dichter bij mezelf.
Ik zing de taal van mijn hart.
Hoor de taal van mijn hart.
Oké, al klinkt ik soms gebroken,
gebroken en verward,
het is de taal van mijn hart.
Je ben te nemen of te laten.
Je mag van me houden.
Je mag me ook haten.
Ik ben wie ik ben.
Dit is mijn wereld .
Dat is mijn stem.