Gras zoeken en verkopen

Equinox:

De dag waarop vijf planeten in één lijn staan en de dag en de nacht even lang duren.
Maar ook de dag waarop de eeuwenlange speurtocht naar het levenselixer eindelijk tot een climax komt.
Oxford 2006. Een jonge vrouw wordt wreed vermoord. Haar hart is verwijderd en op die plek ligt nu een oude gouden munt. Vierentwintig uur later wordt het volgende slachtoffer gevonden. Haar hersenen ontbreken en een zilveren munt schittert in de lege schedel...
De politie staat voor een raadsel maar als politiefotograaf Philip Bainbridge en zijn ex-vriendin Laura Niven betrokken raken bij deze zaken, ontdekken zij dat deze gruwelijke, rituele moorden een connectie in het verleden hebben. Heden en verleden komen bij elkaar in deze pageturner als de link wordt gelegd naar het 17de-eeuwse Oxford van Isaac Newton en zijn verbeten speurtocht naar het eeuwige leven...

De Australische auteur Michael White kent als geen ander de feiten en achtergronden van de geniale Britse wetenschapper Isaac Newton waarover hij de bekroonde biografie - Sir Isaac Newton, the Last Sorcerer - schreef. Op verzoek van de Nederlandse uitgever schreef White een uitgebreide addendum, dat als geïllustreerde bijlage in het boek wordt opgenomen. White heeft meer dan twintig non-fictie boeken op zijn naam staan. EQUINOX is zijn thrillerdebuut waarvoor hij inspiratie opdeed in Oxford.

Als ik niet had gedaan wat ik heb gedaan.
Als ik niet had gezegd wat ik zei.
Zou ik me nu dan voelen zoals ik me voel?
Zou ik dan nu denken wat ik denk?

Maar stel,

Dat ik de dingen niet zo had gedaan zoals ik ze deed.
Dat ik de dingen niet zo had gezegd zoals ik ze zei.
Waar zou ik dan nu staan?
Wat voor persoon zou ik nu dan zijn?

Iedereen maakt fouten, vergist zich.
In mensen, vrienden, jongens of zichzelf.
Stelt soms teleur en kwetst ieder.
Fouten maken is menselijk.

Uiteindelijk,

Gaat het er niet om hoe erg de fouten die je maak.
Gaat het er niet om hoeveel fouten je maakt.
Maar gaat het erom wat je met je fouten doet!

Je moet van je fouten leren.
En dat doe je niet door er ellenlang over in de rats te zitten.
En dan wanneer het je genoeg is.
Het maar achter slot en grendel te stoppen.

Dat doe je door het los te laten!
Door over je fouten heen te groeien.
Het verleden achter je te laten.
En te leven voor de toekomst.

Je kunt het verleden niet veranderen.
Het verleden is over, is uit!
En hoe hard je het ook probeert.
Hoeveel energie je er ook in stopt.
Het blijft zoals het is.
Wat gebeurd is, is gebeurd.

Het enige wat je kunt beïnvloeden.
Is de tijd die nog voor je ligt.
Is wat je zult doen, is wat je zult zeggen.

Stop je energie niet in het verleden.
Maar groei over je fouten heen.
Leef voor de toekomst.

Geloof is niet zien
en toch vertrouwen.
Hoop is vol verlangen
de hoeksteen waarop je kunt bouwen.

Liefde is geven
en betekent verdragen.
Geloof, hoop en liefde, de drie-eenheid
waardevol tot in lengte van dagen!


Enkele jaren terug vroeg een vriend of ik kon zorgen voor een symbooltje om aan een ketting om zijn hals te hangen met de bekende symbooltjes: het kruisje voor het geloof, het ankertje voor de hoop en het hartje voor de liefde.
Meteen kocht ik zelfde voor mij. Nu, jaren later, zie ik plots op de grond het kruisje, symbool van mijn geloof. Hoe het er af geraakt is blijft een raadsel want nergens een opening in de sluitingen. Enfin, ik heb het dan maar een plaatsje gegeven.
Verleden week ben ik aan het opruimen en plots valt mijn oog op iets van goudkleur. Ik buk me voorover, kijk naar de grond en daar ligt mijn teken van hoop; ook deze keer zonder dat noch het ene noch het andere haakje zijn geopend.
Even dacht ik bijna als bijgeloof of ik nu de hoop had verloren, want zopas een minder goede week achter de rug.

Maar wat overblijft is de LIEFDE!
En ja, dat tot in lengte van dagen!

maarten

Een boer die allerlei roddelpraat over iedereen vertelde kreeg spijt en vroeg aan de rabbi hoe hij boete kon doen.Verzamel een zak vol kippenveren, ga daarmee het hele dorp door en leg op ieder erf bij elke deur een veer. De boer deed wat hem was opgedragen en vroeg aan de rabbi of hij daarmee genoeg had gedaan.Nee, nog niet, zei de rabbi, nu moet je een zak nemen, langs al die huizen gaan en elke veer die je er hebt neergelegd weer oppakken en verzamelen. Maar dat is toch een onmogelijke opgave, protesteerde de boer. De meeste veren zijn al lang door de wind weggeblazen.Toen antwoordde de rabbi, zo is het nu ook met jouw roddelpraatjes. Je spreekt ze zo gemakkelijk uit, maar hoezeer je het ook probeert, terughalen kun je ze niet.
.
auteur onbekend

Ik heb mijn spiegelbeeld zien vallen.
Ik lag in stukken op de grond.
ik heb mezelf leren kennen
als een held en als een hond.
En er is niet zoveel meer over
van al mij tedere geweld.
Maar ik ken nu ook mijn slechte kanten
en ik sta dichter bij mezelf.
Ik zing de taal van mijn hart.
Hoor de taal van mijn hart.
Oké, al klinkt ik soms gebroken,
gebroken en verward,
het is de taal van mijn hart.
Je ben te nemen of te laten.
Je mag van me houden.
Je mag me ook haten.
Ik ben wie ik ben.
Dit is mijn wereld .
Dat is mijn stem.

Op de radio hoorde ik een hele tijd terug promotie maken rond een roman met de eigenaardige titel:
STILTE EN MELK VOOR IEDEREEN van auteur DAVID NOLENS.

Het boekje was haast niet te bemachtigen want altijd wel ergens uitgeleend. Maar nu ik het zelf  gelezen heb weet ik waarom. Ik nam al van bij de eerte pagina potlood bij de hand om iets aan te kruisen en dat ging zo maar door. Er zijn zovele fragmenten dat ik er moeilijk één kan uitpikken. Dan maar een paar trefwoorden die altijd verder even worden uitgesponnen in deze roman.

Zinloze arbeid - de media - haat en liefde - liefde smelt - liefdespaar - alochtonen - liefde tussen man en vrouw - homo-zijn - bigevoelens - gek-zijn.  Het zijn slechts een paar suggestieve woorden in deze prettig gestoorde roman waar iedereen zich in zal herkennen.

Ik kon dit boekje dan ook niet terug naar de bib brengen zonder dit met jullie te delen; zowel voor de jongere als de oudere senior, maar evengoed voor jongeren.

"Schrijf geen poëzie als je niet eerst hebt geleerd te leven."

vriendschap is ook liefde




als je vriendschap aan je deur klopt,heel zachtjes.
bijna schuchter en verlegen,
probeer dan je hart te openen.
al is het maar op een klein kiertje,
zie het vertrouwen te overwinnen..
reik je hand..al is het aarzelend..
vriendschap is ook liefde.
en zonder kunnen we niet bestaan.
dus open je hart voor het zachte kloppen, laat het niet aan je deur voorbij gaan.

als je liefde aan je deur klopt,
laat die erin..met een brede lach..

als de wanhoop aan je deur klopt,probeer met liefde die te overwinnen.
of gebruik je vriendschap en dan..
alleen kun je het dan echt niet
neem die toegestoken hand, met twee handen aan..

als eenzaamheid aan je deur klopt,
laat die dan zien..
dat je hart vol liefde,
en vol vriendschap dat er door geen ruimte voor over is..

een zacht fluisteren van de wind..
die droogt je tranen..
die brengt wat troost en hoop..
en een warme omhelzing..
met een tedere lach..

Er was eens een koppel met een zoon van 12 jaar, en een ezeltje.

Ze besloten op reis te gaan om de wereld te ontdekken.

Ze vertrokken alle drie, samen met hun ezel.

Toen ze in het eerste land aankwamen, hoorden ze de mensen

zeggen : "Kijk eens naar dat slecht opgevoede jongetje. Hij zit

op de ezel, terwijl zijn arme ouders, die al oud zijn, de ezel moeten

trekken"

Toen zei de vrouw tegen haar man: "Wij kunnen niet toelaten

dat de mensen zo slecht spreken over onze zoon."

Haar man liet het jongetje van de ezel komen en hij ging er zelf

 zitten.

Toen ze in het tweede land aankwamen, fluisterden de mensen:

"Kijk naar die schaamteloze kerel. Hij laat het jongetje en de arme

vrouw de ezel trekken, terwijl hij op zijn gemakje op de rug van

de ezel zit."

Toen besloten ze samen dat de vrouw op de ezel zou gaan zitten

terwijl vader en zoon de teugels vasthielden om de ezel mee

te trekken.

In het derde land aangekomen, hoorden ze de mensen zeggen:

"Arme man. Nadat hij een hele dag gewerkt heeft, zit zijn vrouw op

de ezel. En het arme kind... wie weet wat hem nog te wachten

staat met zo een moeder."

Toen besloten ze dat ze alle drie op de ezel zouden gaan

zitten om zo hun tocht verder te zetten.

In het volgende land aangekomen, luisterden ze naar wat de mensen hier te zeggen hadden:

"Maar dat zijn beesten ! Ze zijn meer beest dan de ezel die

hen draagt. Ze zullen die ezel zijn rug breken!"

Toen besloten ze alle drie van de ezel af te komen en gewoon

samen met de ezel verder te stappen.

Maar in het volgende land konden ze hun oren niet geloven

toen de mensen hen uitlachten en zegden: "Kijk eens naar die

drie idioten. Ze gaan te voet, terwijl ze een ezel hebben die

hen kan dragen.

Besluit

Men zal je altijd bekritiseren

en slecht spreken over jou.

En het zal moeilijk zijn iemand te ontmoeten

voor wie je goed zult zijn zoals je bent.

Dus

Leef zoals je gelooft dat je moet leven.

Doe wat je hart je zegt... dus wat je zelf wil.

Het leven is een toneelstuk waar we niet hebben

kunnen voor repeteren.

Zing, lach, dans en bemin

en beleef elk moment van je leven zo intens mogelijk,

vóór het doek valt en het toneelstuk eindigt zonder applaus.

DOE IETS … VAN TEDERHEID

Onlangs sprak ik een oude bekende van me die bij me op school had gezeten. Ik vroeg hoe het hem verging en hoe het één van zijn vrienden verging, die ik destijds goed kende. Laatste bleek al jaren thuis te zitten, niet meer onder de mensen te komen.

Naderhand bedacht ik me dat ik beter zijn telefoonnummer had kunnen vragen; ik heb immers soortgelijks meegemaakt. Ik wist nog vaag waar hij ongeveer woonde, met de nadruk op vaag. Dus ben ik naar die wijk gelopen hier in de stad en ik heb op een zevental huisjes aangebeld maar niemand kende zijn naam daar.

Daarop ben ik naar huis gegaan en zijn naam gegoogled.  Meteen kreeg ik een paar hits. Op een of ander forum zag ik nog recente bedenkingen van hem staan, en ik heb daar dan ook op gereageerd. Wie weet krijg ik hem zo te pakken. Ik wil hem in ieder geval laten weten dat hij niet alleen is en dat er meer mensen zijn die iets soortgelijks hebben meegemaakt; een soort van steun bieden van een ervaringsdeskundige. Herken je het of ken je iemand als die vriend, doe dan gewoon evenzo, een teken van tederheid.

Ook dat is Sint-Maarten!

met heel veel dank aan Elou voor het plaatje dat ik kreeg voor mijn naamdag!
zomaar, belangeloos, voor niets!

Het was in India. Ik was er te gast nabij een grote school met honderden kleine kinderen; allen even kleurrijk gekleed. Ik werd overweldigd door zoveel aandacht. Overal kleine handjes die me wilden aanraken; overal kindjes die me een hand toestaken en soms mijn hand niet meer loslieten. Een hand van een vreemde blanke man. Het zou hier juist het tegenovergestelde teweegbrengen, want men heeft kinderen gewaarschuwd voor vreemde mannen, zeker voor mannen met een andere huidskleur. Maar daar ging ik bijna letterlijk op in die kindermassa. Toen ging de bel; ja ook daar net zoals hier. 

Gezien een vriend op dat moment zelf les moest geven dwaalde ik wat rond over de vlakte – denk aan een grote weide, maar dan zonder iets – tot ik een laagstaand gebouw zag ergens verder weg. Op mijn dooie gemak liep ik erheen. Een paar ramen zonder glas, enkel tralies. Eén lange, smalle gang. Niet direct iets te bespeuren tot ik plots in de verte een paar kindjes zag spelen. Ik liep hun richting op, maar hoe meer ik naderde, hoe meer ik enkele kleine kaarsvlammetjes zag. … Ik weet niet meer of ik toen plots en ineens stil stond, maar op het einde van die lange gang lag een vrouw opgebaard die pas overleden was. Een klein kruisje juist boven haar hoofd en die paar kaarsjes … en die twee kindjes, spelend rond haar dode lichaam. Verder was er niemand, was er niets. Ik heb voor die onbekende vrouw even gebeden en ben dan op mijn stappen terug gekeerd. De kindjes bleven spelen, huilden niet en raakten de vrouw - hun moeder? – niet aan. Hier ging het leven gewoon door. 

Nog nooit heb ik van zo dicht bij het leven en de dood bij elkaar gezien. Dood, waar ben je?

Ik zie die vrouw nog steeds liggen op wat misschien niets meer was dan een paar houten bakken, overtrokken met een groen laken; een kruisje en een paar kaarsjes aan het hoofdeind.

Beschrijving

Kate Shelton, een 29-jarige deskundige op het gebied van het werk en leven van Shakespeare, heeft de universiteit van Harvard vaarwel gezegd om zich te storten op een carrière als toneelregisseuse. Zij heeft de grote eer om als Amerikaanse een productie van Hamlet te mogen regisseren in het Globe Theatre in Londen. Vlak voor de laatste repetities verschijnt plotseling Kates vroegere mentor uit Harvard, Roz. Roz geeft Kate een klein, gouden doosje met een vreemde boodschap: 'Maak dit niet open. Indien je het toch opent, moet je volgen waarheen het je leidt.' Diezelfde avond verwoest een brand de bijgebouwen van het Globe Theatre. De zaak wordt nog ernstiger wanneer in de theaterzaal het lichaam van Roz wordt gevonden. Ze is vermoord op een wijze die overeenkomsten vertoont met de moord op Hamlets vader. Die avond opent Kate het gouden doosje dat Roz haar heeft gegeven. Daarmee slaat zij een weg in die haar zal leiden naar een van de zeldzaamste documenten uit de wereldliteratuur: een reeds lang vermist toneelstuk van William Shakespeare …

Jennifer Lee Carrell (1962) studeerde aan de universiteiten van Oxford en Stanford, en behaalde haar PhD in Engelse en Amerikaanse literatuur aan de universiteit van Harvard. Zij gaf gedurende vier jaar college aan Harvard, onder andere over Shakespeare en Don Quichot. Carrell heeft toneelstukken van Shakespeare geregisseerd door de Hyperion Theatre Company in Harvard en was dramaturg bij enkele producties van de Arizona Theatre Company in Tucson en Phoenix. Het Shakespeare-geheim is haar debuut.

De computer berooft de bediende niet alleen van het zicht op een mooie sterke boom en een zonnestraal op zijn bureau, maar nog veel meer van elk persoonlijk contact, zelfs telefonisch, want "dat moet je maar mailen of me in één of ander bestand doorsturen". Er wordt dus meteen verwacht dat je ook uit de voeten kan met al die nieuwigheden als lagere bediende die daar niet eens een cursus heeft gevolgd, laat staan mogen volgen. Of noem je drie lesuren ook al een cursus met alles erop en eraan?!

Neen, alles wat overblijft is het suizen van de computer, het krijsen van het faxtoestel of het gezoem van het kopieerrapparaat ergens vlak achter jouw rug. En met dit alles word je dan opgezadeld, naast de kleine en grote problemen die op je werktafel liggen en die je gisteren al klaar moest hebben omdat de baas nu even wél tijd heeft. Want de computer zorgt voor nog meer uitprints, nog meer onzinnig werk, nog minder ademruimte tusen al die archieven en grijze kasten. En zo tuimelt wat ooit arbeidsvreugde was in een lang onuitgesrproken arbeidsverdriet dat bij diezelfde miljoenen zorgt voor depressie, ziekte tot zelfdoding.

Te somber? Neen, het is de realiteit, maar er wordt  inderdaad niet over gesproken. Dan toch maar weglachen eens de dag er op zit als dat nog kan tenminste. Zie maar al die bedrukte gezichten achter het stuur, richting huis waar je dan jouw huisgenoten met datzelfde verdriet kan overladen.