Berichten van 1 januari 2017 tot 31 december 2017

OM WAT WE MOCHTEN DELEN HET AFGELOPEN JAAR, IN WOORD EN BEELD, IN PIJN EN SMART, IN GROTE VREUGDE EN DIEPE VRIENDSCHAP! HEEL VEEL DANK DAT JIJ DAAR ME EVEN HEBT BLIJ GEMAAKT, ME MOED HEBT GEGEVEN WAAR NODIG. MOGEN WIJ OP DEZE WEG VERDER GAAN, ELKE DAG VAN 2018 IN DIT MOOIE BLOGLAND!

LIEFDE IS ALS JE
NAAST IEMAND ZIT EN NIETS
DOET EN JE TOCH
HELEMAAL
GELUKKIG VOELT..

JE VOELT LIEFDE
ALS JE LIEFDE
DEELT..

Ik zie je niet zoveel.
Ik zie je niet zo vaak.
Daarom dat ik enkel in gedachten
heel dicht bij jou geraak.

Ik zou je graag ontmoeten.
Misschien heeft het wel zin.
Omdat ik toch in mijn gedachten
je eindeloos bemin.

Maar ik zie je niet zo vaak.
Ik zie je niet zoveel.
Daarom dat ik enkel in gedachten
mijn hartje met je deel.

Waar ogen elkaar vinden
en oren open gaan,
Waar handen elkaar grijpen
en woorden bruggen slaan,
Waar mensen elkaar raken
daar kan iets moois ontstaan.

Als u boos wordt, zondig dan niet:

laat de zon niet ondergaan over uw boosheid, geef de duivel geen kans.

Maar toen de tijd gekomen was zond God zijn Zoon, geboren uit een vrouw en onderworpen aan de wet, maar gezonden om ons vrij te kopen van de wet opdat wij zijn kinderen zouden worden.

ZALIG KERSTFEEST!

OF DE BIJBEL OP JOUW LEVEN GELEGD.

Ik herhaal:

'Wees sterk en moedig en laat u door geen vrees verlammen,

want Jahwe uw God is met u, waar gij ook gaat.'

Lieve God,
Mijn papa zegt dat hij uw baantje niet zou willen hebben, voor al het geld in de wereld niet.

Hij is ingenieur. Maar zou U niet kunnen zorgen dat hij niet altijd werkt?
U zou trouwens ook niet zo hard moeten werken.

Miriam

Het is me om de ander te doen, om haar of zijn geluk, om de weg die zij of hij moet vinden. Daarbij is niets me teveel omdat die ander nooit van me profiteren zal. Wie probeert te profiteren maakt de vriendschap kapot omdat daarbij degene die me in haar hart heeft gesloten, tot een instrument voor eigen voordeel wordt. Vriendschap is - van beide kanten - belangeloos en drijft op de waardering die je geheel gratis voor elkaar opbrengt.

Waarom mensen vrienden worden van elkaar is uiteindelijk niet uit te leggen.
Eigenlijk is er steeds maar één reden:

Omdat de ander is wie hij of zij is,
en ik ben wie ik ben,
daarom zijn we vrienden van elkaar.

Vriendschap. Dat is een ander ontvangen in de woning van mijn hart op zo’n manier dat ze er thuis mogen zijn. Ik ben er niet toe verplicht een ander onder m'n eigen dak gastvrijheid te verlenen. Ik doe het omdat ik geraakt ben door wie die ander is. Daarbij is die ander ook werkelijk ‘anders’ en precies daarom voel ik me uitgenodigd om hem of haar te ontvangen. Mezelf hoef ik niet te ontvangen, ik ben al thuis bij mezelf. Wat niet betekent dat ik niet ook aan ‘mezelf ’ de nodige aandacht zou moeten besteden. Ook met ‘mezelf ’ mag ik goede maatjes worden, maar dat is wat anders dan vriendschap sluiten. In vriendschap verwelkom ik een vreemde als een gelijke en ben ik bereid m'n beste zorgen aan hem of haar te besteden.

Die heb ik voor jullie bewaard, trouwe blogvrienden en bezoekers.

Je ne regrette rien!

Geef de wereld je mooiste glimlach,

en je krijgt een glimlach terug.

BEN JIJ OOK ZO EEN ECHTE DIERENVRIEND?

IN DE SNEEUW

Het beeld van de Homeless Jesus grijpt aan. Het roept op tot actie én tot ontmoeting. Christenen weten zich bijzonder aangesproken door mensen in nood, door daklozen of vluchtelingen. Ze ontmoeten in deze mensen niet alleen een broeder of zuster in nood, maar ook Jezus zelf. Niet als iemand van lang geleden, maar als een Levende die we ook vandaag ontmoeten. Het beeld van de Homeless Jesus is hier een stille getuige van.

IN DEZE TIJD IS HET BEELD TE VINDEN TE BRUGGE.

In de advent worden de kerststalletjes en de beeldjes weer uit de kast gehaald, maar...

Heer,
onze wereld lijkt soms een stal vol ezels en ossen,
rommel van macht en eerzucht,
een wriemelende mierenhoop van onverdraagzame mensen
vol hebzucht, heerszucht en eerzucht.

Heer,
ons hart lijkt soms een stal vol tegenstrijdige gevoelens,
een rommel van complexen,
met een kribbe die helemaal gevuld wordt door het eigen lieve "ik".

Heer,
geef ons de moed om onze stal uit te mesten
en plaats te maken voor U.
Geef ons de kracht om mens te zijn voor anderen.

Uit: gebedenboek Thomas

December staat niet bekend om zijn rust.
Drukte in de winkels, to-do lijstjes,
moeilijke keuzes rond het vieren van de feestdagen…
hebben we wel tijd om ruimte te maken voor verwachting?
Tijd om stil te staan bij wat ons hoop geeft in donkere dagen?
Tijd om zelf licht te verspreiden voor wie het moeilijk heeft,
juist deze weken?

Eén advies: kies deze Advent eens voor de vliegtuigstand.
Ben je een fervent gebruiker van de mobiele telefoon
dan is er constant de verleiding om te checken
of er nog iets binnenkomt.
Is er iets bijzonders gebeurd, heeft iemand nog iets gedeeld,
heb je een nieuwe ‘like’ of reactie ontvangen?
Niets willen missen en word je daardoor steeds bezig gehouden?
Maar daar is een knop voor!
Zet je telefoon af en toe op de vliegtuigstand.
Dat betekent dat je niet online ben.
Even niet in verbinding met de rest van de wereld.

Het is een aanrader voor deze Advent.
Ga er af en toe even boven hangen,
boven de drukte van December.
Ga even in de vliegtuigstand.
Overzie het eens even rustig,
kijk naar de wolken,
zoek naar een ster.

Momenten van stil geluk,
ze duren maar heel even.
Je draait je om, en ze zijn weg.
Dan vraag je je verdrietig af,
waar zijn ze toch gebleven.

De momenten van stil geluk
duren veel te kort,
maar het zijn
gouden herinneringen
wanneer je ouder wordt.

TOCH EVEN AANDACHT GEVEN AAN DEZE HEILIGE MAN. HIJ KAN NAAST MIJN NAAMGENOOT SINT-MAARTEN STAAN. BEIDEN DEELDEN OOK ALLES OMDAT ZE ZAGEN WAAR ER NOOD WAS EN DIE DAN OOK LENIGDEN.

we zijn de eerste week van de advent binnengestapt.

VANDAAG GEEEN VERJAARDAG MEER VOOR MIJN BROER DIE TOTAAL ONVERWACHT OVERLEED IN ZIJN WONING OP 28 JULI 2014, EEN PAAR DAGEN VOOR MIJN OUDERS HUN DIAMENTEN HUWELIJK ZOUDEN VIEREN. HIJ ZOU VANDAAG 61 JAAR GEWORDEN ZIJN. HIJ LEEFT ONDERTUSSEN VERDER IN ZIJN DRIE KLEINDOCHTERS!

Ja, bewonder! Zie het wonder in anderen

en in jezelf, dan wordt je hart warmer.

Houvast..........

Een helpende hand
en een luisterend oor,
niet voor even
maar de hele strijd door.

Samen strijden
is samen lijden,
is dragen
als de ander valt,
is troosten
als de ander huilt,
is luisteren
als de ander vertelt.

Een helpende hand
een luisterend oor,
daar zijn wij met elkaar toch voor?

Houvast......

De straatjongeren haten hun ouders, ze haten de ‘flikken’, ze haten alles en iedereen, maar voor dieren kunnen ze wel vaak respect opbrengen. ‘De beesten bedriegen ons tenminste niet.’ En door de liefde die ze voor dieren opbrengen en die ze ervan terugkrijgen, krijgen we ze weer op de been. Ouders, houd van jullie kinderen!, zei Père Gilbert met nadruk. Kinderen, besef dat de liefde van je ouders het mooiste is wat je ooit zult krijgen. De Franse priester pleitte ook uitdrukkelijk voor het gebed in het gezin. Zoveel gaat verloren omdat we onze kinderen niet meer leren bidden. Ouders moeten met hun kinderen bidden, elke dag opnieuw!

Père Gilbert

In de kleine dingen
laten we zien wie we echt zijn.
Een vriendelijk woord
of een snauwend antwoord.
Een eerlijke toegeving
of een ontwijkende uitvlucht.
Een helpende hand
of een gebalde vuist.
Een troostende schouder
of een hooghartige raadgeving.
In vele kleine gebaren
maken we de grote wereld.

Een sterke vrouw, wie zal haar vinden?
Haar waarde gaat die van edelstenen ver te boven!
Het hart van haar man vertrouwt op haar
en het zal hem aan winst niet ontbreken.
Zij brengt hem geluk, geen ongeluk, alle dagen van haar leven.
Zij zoekt zorgvuldig wol en linnen uit
en werkt ermee tot genoegen van haar handen.
Zij is als het schip van een koopman en haalt haar voedsel van ver.
Zij staat op terwijl het nog nacht is, deelt proviand uit aan haar familie.
Zij omgordt haar lendenen met kracht
en maakt haar armen sterk.
Zij merkt dat haar ondernemingen slagen:
's nachts gaat haar lamp niet uit.
Zij opent haar hand voor de behoeftige en strekt haar armen uit naar de misdeelde.
Kracht en waardigheid zijn haar gewaad
en zij ziet lachend de komende dag tegemoet.
Zij opent haar mond en zij spreekt wijsheid;
van haar tong komen lieflijke lessen.
Zij houdt het oog op haar gezin,
en nietsdoen is haar onbekend.
Haar kinderen staan op en prijzen haar,
maar jij overtreft hen allemaal!
Bevalligheid is bedrieglijk, schoonheid vluchtig,
maar een vrouw die de Heer vreest, moet worden geroemd.

Toen ik deze tekst beluisterde, een tekst uit SPREUKEN, moest ik meteen aan mijn moeder denken. Moeder, deze draag ik dan ook graag aan u op!

ELKE DAG!

Als de bomen kaler en kaler worden,
als we door de bomen heen kunnen kijken,
als we weer verder kunnen kijken,
zien we wat verborgen lag.

Als het grijzer en donkerder wordt,
de winter zich aankondigt,
als we de gordijnen vroeger sluiten
meer naar binnen gericht leven,
als we zoeken naar geborgenheid
en saamhorigheid, zien we elkaar meer.

Als het kaler en kaler wordt
in ons eigen leven, mensen om ons heen wegvallen,
als het rammelt aan de ramen van ons levenshuis,
zien angst en onzekerheid hun kans.

Als de dagen grijzer, de avonden langer worden,
als levensmoeheid ons soms overvalt,
dan groeit het verlangen om verder te kunnen kijken,
dan beginnen we uit te zien naar nog verborgen licht.
Dan ontspruit de knop van hoop, die ons zegt:
"Geef je maar over, maak je geen zorgen,
het komt goed, ook al zie je zelf niet hoe."

Geef elkaar de hand
als teken van vriendschap
gewoon het gevoel
om voor iemand iets te betekenen
openheid kan je gelukkig maken
het brengt warmte in je hart

Geef elkaar de hand
als teken van troost
gewoon het gevoel
om er te zijn voor iemand
kan een wereld van verschil maken
het droogt de tranen in je hart

Geef elkaar de hand
als teken van hoop
gewoon het goede wensen voor iemand
zonder egoïsme de grenzen
van het verlangen verleggen
het brengt zonneschijn in ons hart

Geef elkaar de hand
als teken van verzoening
Gewoon het goed willen
maken met iemand
de deugd van het vergeven
zonder eerst voorwaarden te stellen
het brengt opnieuw blijdschap
in ons hart

Geef elkaar de hand
als teken van liefde
gewoon het geluk delen met iemand
een innige omhelzing van onweerstaanbare gevoelens
van genegenheid
het doet ons hart
gewoon sneller kloppen.

Ik droom van morgen

Ik droom van morgen,
een morgen dat ik de toekomst onbevreesd tegemoet kan zien
ook al was ik vandaag nog doodsbang,
een morgen dat er vrede zal zijn in heel de wereld
ook al wordt er vandaag nog meedogenloos gevochten,
een morgen dat er overal liefde zal zijn
ook al worden er vandaag nog levens vernietigd door haat en nijd.

Ik droom van morgen,
een morgen, dat alle mensen hun welvaart eerlijk delen
ook al worden er vandaag nog mensen uitgebuit en onderdrukt,
een morgen, dat alle armoede uit de wereld is uitgebannen
ook al sterven er vandaag nog mensen van de honger,
een morgen dat er medicijnen zijn voor alle ziektes
ook al stierf vandaag nog mijn beste vriend aan kanker.

Ik droom van morgen
een morgen waarop ik wakker wordt met de vraag:
wat heb jij gisteren gedaan om de wereld beter te maken,
wat heb jij gisteren gedaan om noden te lenigen,
vrede te brengen, liefde te geven?
Elke morgen wordt gedragen door vandaag en gisteren.

Wie van jullie heeft ooit in de hoek moeten staan?

Zijn daar niet veel trauma's geboren,

of was het echt nodig?

HET IS GOED DAT MEN HET KIND IN ZICH BEWAART!

Meteen veel hilariteit in de klas, maar het is wel zo dat er kinderen en jongvolwasen zijn die om deze of gene reden, veel te gauw de humor, het kind-zijn, zijn ontstegen.

Vandaag elf november. Wereldwijd herdenken wij honderd jaar grote oorlog. Voor velen onder ons is dit een feestdag, een vrije dag. Een dag om dankbaar te herdenken wat zo vele jonge wensen voor ons deden om ons voorgoed een vrij leven te geven...

Ik denk vandaag in het bijzonder aan mijn grootvader die na vier jaar legerdienst meteen voor vier jaar in de loopgraven moest vechten aan de Ijzer, die zijn vrienden naast zich neergeschoten zag worden!...

Vandaag gaat mijn aandacht evenzeer uit naar het feest van Sint-Maarten, Martinus van Tours. Aan hem dank ik mijn naam. Een naamfeest wordt in onze streken niet gevierd, maar toen ik ooit in deze periode in India verbleef, werd ik overhangen met bloemen, werd een bijzondere maaltijd klaargemaakt, werd ik naar een dorpje gereden om de H. Mis bij te wonen. Ja, naamfeesten zijn daar belangrijker dan verjaardagen, en misschien terecht.

Ik kreeg op mijn naamfeest meer kaartjes toegestuurd dan op mijn verjaardag. Hou je dus niet in, en vraag om mijn adres...

Sint-Maaren is voor mij ook en stuk werkelijkheid geworden, in die zin dat ik mijn mantel graag deel, letterlijk en figuurlijk met deze die het fysisch of psychisch even moeilijk hebben . Een luisterend oor bieden, even onderdak bieden zoals je recent nog kon lezen.

Gelukkige feestdag aan allen die de naam van Martin, Martine, Maarten en afgeleiden dragen! Moge je ook op je eigen manier, en op je eigen plaats je mantel delen, aandacht schenken, zeker in deze moeilijk wordende tijden.

Verlies u niet in de sociale media of de technologie,

maar kom tot rust en onderhoud echt contact met elkaar.

wat kan dit dan deugd doen!

BLIJFT ZO BIJZONDER, OOK NA JAREN ONAANTASTBAAR!

Als je God en je naaste

bemint, word je een gelukkig mens!

Zo kort bij Allerheiligen en Allerzielen dacht ik er aan dat we misschien ook even mogen stil staan bij mensen die ons op één of andere manier blij maakten, die vrienden werden, en ons hebben verlaten. het zijn de mensen uit ons blogland....  Denken we aan hen, bidden we voor hen!

Zolang er leven is, is er liefde;
Zolang er liefde is, is er hoop;
Zolang er hoop is, is er toekomst;
Leven moet je leven, is niet te koop.

Zolang er leven is, zijn er mensen;
Zolang er mensen zijn, is er kracht;
Zolang er kracht is, is er warmte;
Maar je bereikt niets als je wacht.

Zolang er leven is, is er vuur;
Zolang er vuur is, is er lucht;
Zolang er lucht is, is er leven;
Voor leven gaat niemand op de vlucht.

Het is acht uur als er wordt aangebeld. Ik zie een vrachtwagen en een grote kraan even verder van mijn deur als ik de deur open. Men vraagt me of ik mijn wagen wil verplaatsten, maar deze wagen is niet van mij. Hij staat wel altijd voor mijn deur, en heb me er al vaal druk om gemaakt. Ik zou het parkeergeld eens willen zien van die buren. Zij die zelfs twee klevers op eigen poort hebben hangen dat een wagen kan worden weggesleept. Maar goed. Algauw zie ik dat de buurvrouw, nog in nachtkledij, haar wagen verplaatst. Tot de 'werkers' zeg ik dat de andere buurvrouw nooit zal opendoen als er wordt aangebeld, laat staan dat ze haar wagen zal verplaatsen. Natuurlijk heb ik het niet voor het feit dat wellicht weer voor de zoveelste maal het voetpad wordt opengebroken. Ik blijf dan ook niet kijken, maar neem mijn ontbijt, luisterend naar het geklop en geboor. Maar ik kon mijn ogen niet geloven. Na meer dan 25 jaar aandringen, want zo lang woon ik er al, komt men eindelijk een zeer oude elektriciteitspaal verwijderen die vlak voor mijn raam staat. Een paal die al even lang geen dienst meer deed, want alles was toen al ondergronds. Destijds moest ik zelf 37.000 BF ophoesten om ze te laten verwijderen. Dus met niet met. Ik meen dat het deze keer te maken heeft met verkiezingen, want nog geen tijd terug kwam men me vragen wat ik wilde verbeterd zien in mijn straat. En omdat ik niet meteen op iets kon komen, en om van hen af te zijn, zegde ik te hopen dat die paal maar gauw verwijderd zou worden. De paal is dus weg, maar het werk is, of wat had je gedacht, maar half gedaan. Er ligt een berg zand waar de paal is verwijderd, een paar stapstenen, maar het ergste van al; ze hebben dertig blokjes van mijn terras eveneens uitgehaald. Ik vraag me af hoe het ooit weer mooi (dus ook niet onderste boven!)terug zal liggen en wanneer. Nog eens een echt dagboekartikel.

Liefde is een belangrijke troost

bij de dood.

AAN ALLEN EEN ZALIGE HOOGDAG VAN ALLERHEILIGEN GEWENST!

Na wat ik de voorbije tijd meemaakte, kreeg ik van jullie af en toe de reactie dat ik me gelukkig mag achten in zo een goed gezin te zijn opgegroeid, dat ik nog steeds mijn ouders heb, en dat alles zal ik niet ontkennen. We hebben allen onze eigen karaktertrekken, onze gaven en fouten; we gingen samen door diepe dalen in het verlies van zoon/broer, klienkind/nichtje. Maar we kenden ook hoogtepunten zoals recent nog het mogen vieren dat onze ouders 63 jaar gehuwd zijn. Er is zo veel te vertellen dat ik het hier in een paar woorden heb weergegeven, in dankbaarheid!

 was alles zo gewoon.

dan toch maar ... vooral om opgeslagen afbeeldingen te gebruiken en dan alles te verwijderen.

U kan ze dus vrij gebruiken!

VRIENDSCHAP IS DUURZAME EENHEID

Iets mooiers kon ik niet in mijn mailbox vinden,

al zien we elkaar zo weinig op een jaar.

De geestelijke leegte is nog nooit zo grot geweest. Het christelijke gebed vraagt niet dat God zou doen wat wij willen, maar dat wij Gods wil doen. God houdt zich op in de marge. Daar waar de mens van de mislukking woont. De mens die uit de bocht vloog, die vergeten wordt, in al zijn breekbaarheid. Ja, de mens is breekbaar! Ooit komen we allemaal in de marge terecht: als we ziek zijn, oud, hulpeloos, of dement worden. God is daar om ons op te vangen. Daar moet de kerk zijn, in de rand, de marge, in de kwetsbaarheid.

Mark Van de Voorde

Na wat ik voorbije tijd van nabij meemaakte bij een jonge man met Parkinson, mag ik inderdaad mijn vingers kruisen omdat ik, ondanks eigen   gezondheidsproblemen, toch relatief gezond ben. Ik hang ook niet af van anderen zoals dit wel het geval is bij velen en in concreto bij de man waar ik een beetje mantelzorger voor ben zo af en toe. Ja, je staat erbij en kijkt er naar. Je kan hem af en toe wat water of frisdrank toedienen, al dan niet met een rietje. Je kan wakend nabij zijn, en hem zowel overdag als bij nacht zorgen dat hij terug droge kledij heeft na veel te veel, zeg maar uren beweging. Neen, zwaar kan hij niet worden, en op die manier heeft hij meer fitnees gedaan dan jij en ik op een ganse dag. Je kan telkens herbeginnen met opruimen en afwassen, want deze mensen strooien willens nillens alles op de grond, krijgen hun eten niet op door slikproblemen of door een plotse blokkering. Ik weet dat ik aan het uitwijden ben, en dat dit maar een momentopname is, denkend aan zo velen die jaar en dag, een leven lang voor iemand mogen/moeten zorgen. VANDAAR BESEF DEZE MAAR. Te gauw spreken we de woorden uit bij een wens voor een goede gezondheid, die reeds vervlogen is met de wind...

We supporteren en juichen voor coureurs en voetballers,
maar niemand bemoedigt of feliciteert
de man of vrouw aan de lopende band.

We omhelzen en kussen populaire rocksterren,
en mijden onze zonderlinge eenzame buurman.
We rollen de rode loper uit voor de stiletto’s van filmdiva’s,
en laten een dakloze op karton slapen.

We luisteren naar het hoogdravende betoog van politici,
maar doen alsof we de vreemdeling die de weg vraagt, niet verstaan.

Toch zijn politicus, vreemdeling, filmdiva, dakloze,rockster, buurman, coureur of voetballer en bandwerker, allen gelijk;
ooit geboren uit een moeder
die haar kind toewenste
dat het omhelsd en gekust zou worden,
dat er voor hem gesupporterd en gejuicht zou worden,
dat zijn leven over een rode loper zou mogen gaan,
dat het beluisterd zou worden
en geëerd in zijn menselijke waarde,
wat er ook van hem of haar zou worden.

Tijdens mijn verblijf in het gemeenschapshuis Don Bosco, vond ik volgende woorden op het muismatje:

vertrouwen
bevestigen
liefde
humor
trouw
respect
gebed
rede
verantwoordelijkheid
vriendelijhkheid
faliliegeest
zorg
geloof
weerbaarheid
gemoedelijkheid
dankbaarheid
droom
samenwerking
vreugde

als er zo vele waarden zijn, hoe kan het in onze wereld dan verkeerd lopen?!

’t Is een prachtige dag vandaag.
Een milde zon geeft zachte glans
aan de herfstkleur van de bomen
en de gele bladeren op de grond.
Ik zie de mensen wandelen in de straten
en zich koesteren in die late zonnewarmte.
Zo wil ik mij, in de herfst van mijn leven,
ook koesteren in de milde stralen
van uw liefde, mijn God.

Er is zoveel gebeurd in mijn leven:
ik denk aan de mensen van wie ik houd,
aan zoveel mooie momenten,
aan ogenblikken van speelse verrukking
en dankbaar geluk.

Er waren ook moeilijke dagen
met hun pijn, zorg en doffe ellende.
Het is allemaal zo anders geworden
dan ik ooit had gedroomd.
Laat uw milde zon nu alles bedekken
met de zachte glans van uw tedere ontferming.

Ik leg mijn leven in uw handen.
IK............DANK U VOOR ALLES!

Beste medeblogger,

Vandaag en wellicht ook morgen vind je me niet in jullie gastenboek. Voortbije nacht blijven slapen bij een jonge man van slechts 47 jaar die aan Parkinson lijdt, en dat sinds de leeftijd van 29 jaar!. Ik ben meerdere keren moeten opstaan om hem te verversen van bovenkledij, doornat door te veel bewegingen, of om hem medicatie toe te moeten dienen. Morgen ben ik dan wellicht bij hem in het UZ GENT met de hoop dat ze eindelijk hem verder helpen om een beter te leven te kunen leiden, want daar stellen professoren het al een jaar uit!

Vriendelijke groeten,

Maarten

Onze tijd krijgt waarde
in zoverre wij hem hebben gebruikt
voor ons eigen geluk
en voor dat van anderen.

Tijd vrij maken voor een ander
zegt dat je die ander belangrijk vindt.

Tijd hebben voor jezelf
geeft je een eigen plekje,
waar je je vredig thuis voelt.

Ik ben hier ooit komen wonen omdat er een bos voor de deur was. Ook achter mijn deur was er tot voor kort veel groen. Nu kijk ik vooraan op huizen en appartementen, en achteraan heeft de blauwe lucht en het groen moeten plaats maken voor zwarte daken! Dat is wat ik nu zie als ik op mijn terras zit i.p.v. een stralend blauwe hemel en het groen van bomen!

Wat werken we hard om gelukkig te worden
goede mensen te zijn, we Ieren, we sparen,
we proppen nog net een ding meer in de dag.

Laten we stilvallen, van binnen stil worden
en zien dat we onze tevredenheid zelf bepalen
of we nu veel hebben of weinig, veel doen of minder.

En als we dan echt stil staan,
laat ons dan eens opkijken naar de ander,
en ons plezier samen delen,
laat ons luisteren naar de ander,
we worden er zelf rijker van.

Het was 02.30 u in de nacht toen ik uit mijn dromen werd gehaald door hardnekkig aanbellen. Eerst één maal, dan twee maal, dan bleef de persoon maar duwen. De wijsheid nooit iemand nog binnen te laten na 22.00 u 's avonds, zeker als het donker is en er niets is afgesproken, bleef ik in bed liggen, ondertussen toch gissend wie die late 'gast' mocht zijn. Ik zou zeker nooit meer opendoen nadat er ooit iemand bijna bruusk de voordeur had tegengehouden, en ik net nog kon verhinderen dat de man binnenkwam, iemand die vaak op straat leeft. Dus dacht ik meteen aan dat figuur. Familie kon het heel zeker niet zijn, die zouden me wel opgebeld hebben in geval van nood.Want ook ik heb nog een vaste telefoon. Heel even dacht ik aan de persoon met parkinson, maar ook die mogelijkheid verbande ik al snel. Natuurlijk kon ik de slaap niet meer vatten. In de morgen neem ik mijn gsm (de nooit op de slaapkamer ligt) en wat lees ik daar .. Inderdaad, de vriend met Parkinson was nog iets uit zijn wagen gaan halen en had achterloos de deur toegesmeten. Maar daar stond hij, alle sleutels, zoel van wagen als woning, op de zetel. Ik heb nl. in geval van nood zijn reservesleutels, dus had hij mij sms gestuurd die ik natuurlijk niet had gelezen, en die is toen maar 25 minuten gaan wandelen tot bij mij. Hij was dus de ongelukkige beller. En dan moest hij nog terug. En eigenlijk mag hij niet lang wandelen! Zoals hij dan later zegde aan de telefoon: De goeden moeten het bekopen met de slechten. Het was me meteeen  vergeven, maar ik zit er nog mee in mijn maag!  Te veel raar volk loopt hier rond, jammer dat ik deze woorden moet gebruiken......Zal ik maar een kijkkgaatje laten plaatsen?

zo deed je dat in de jaren tachtig!

maar nog belangrijker, je gebruikte de telefooon waarvoor hij gemaakt was.

Was je niet thuis, dan belde men je wel terug. Teken dat het dringend was. Dus geen nutteloze gemiste oproepen zoals met de gsm. In één telefoongesprek werd ook alles ineens geregeld. Ik denk aan een afspraak. Nu smst men over en weer in de zin:

Ben je vanavond thuis?.

Zouden we iets gaan eten?

Waar en wanneer?

En dat gaat zo maar door...

De ander stuurt evenveel smsjes terug, tijdrovend!

En dan maar de smsjes later wissen.

En dan kan het gebeuren dat je geblokkeeerd wordt!

Later blijkt dat het een misverstand was!

WAS HET NIET BOEIEND HET NUMMER TE DRAAIEN, WANT JE KON JE MOEILIJK HAASTEN MET DIE SCHIJF?!

is misschien wel de ergste ... JALOEZIE wordt ze genoemd.

JA, beste  vrienden medebloggers, mijn vader wordt vandaag inderdaad 91 jaar oud! En dat op een zondag! Hoe dankbaar en blij dat ik dat nog mag vieren samen met moeder die veertien dagen terug verjaarde! Ja, ik geraak eigenlijk moeilijk uit mijn woorden vandaag. Maar ik denk dat vooral mijn vader zelf zeer gelukkig mag zijn met deze verjaardag. Ondanks hardnekkige kwalen die nu al een tijd duren, mankeert hij niet echt veel. Hij heeft geen ernstige levensbedreingende aandoeningen, zit niet in een rolwagen, is nog helder van geest. En daar mogen we allen zeer blij om zijn, zeker hij zelf! Ik kan een lofrede schrijven over mijn vader, hij die zovelen heeft overleefd. Vooral laatste doet hem pijn, want zijn broers en zussen zijn overleden, net als alle buren van zijn leeftijd en jonger, net als zijn  vroegere maten vanop het werk of het verenigingsleven.  mar op het gevaar af dat ik nu een rouwbrief neerpen, wil ik gewoon hulde brengen aan mijn vader, met diepe dankbaarheid en met heel veel waardering, met de hoop en het verlangen dat hij nog heel lang bij ons mag blijven in een zo goed mogelijke gezondheid naar hart en geest, samen met moeder. Ik wilde hier nog heel wat meer schrijven, zelfs een foto achterlaten, maar sinds kort weet ik dat een huldebetoon soms als een boemerang terug kan komen, totaal onverwacht. Mag ik dan niet mijn geluik ook niet via deze weg delen?! Zonder te persoonlijk te worden? Mischien is dit de laatste verjaardag die we vieren  van deze bijzondere man!.

PROFICIAT PAPA!

p.s. de foto van deze appel, staat voor mijn vader, een echte appel uit zijn  grote fruitboomgaard waar hij meerdere ereprijzen voor kreeg!

WEES BEHOEDZAAM MET MET WAT JIJ DENKT

(OVER JEZELF OF OVER EEN ANDER)

WANT HET ZIJN JOUW IDEEEN EN GEDACHTEN

DIE JOUW LEVEN LEIDEN!

En deze titel heb ik al meerdere malen gebruikt tijdens het bloggen afgelopen jaar, dus niets met de herfst te maken. ieder van u heeft wellicht iets gepost rond regen, zij het via tekst of crea. Iedereen heeft ook al meerdere malen  gevraagd waar die grote gouden bol is afgelopen jaar, een jaar dat nog niet eens ten einde is. Dus deze heel toepasselijk!

WE LOPEN OP EEN REGENACHTIGE DAG DOOR EEN PRETPARK. NA TWEE BUIEN ZEGT MIJN ZOON (5): HET IS VANDAAG AL TWEE KEER DROOG GEWORDEN!

'Omdenken door kinderen'

MAAR ER NAAR HANDELEN....

DIe akelige spinnen toch, de meesten onder ons verwensen  hen, zeker als ze ongevraagd in je haar komen te zitten of je niet had zien aankomen dat je plots even in hun web verstrikt raakte, maar niemand kan ontkennen wat voor kunstwerken ze bij elkaar spinnen. Het Brugse kant kan er nog niet een tippen!

DAT IS NIET ENKEL EEN UITSPRAAK VAN EEN PSYCHIATER MAAR DE WENS VAN ELK MENS EN VOOR ELK-ANDER DIE HET GOED MEENT MET DE ANDER WELKE DE RELATIE OF OVERTUIGING  OOK MAG ZIJN.

Barcelona centrum,  twee staatsgebouwen tegenover elkaar.
Met telkens een breed geopende ijzeren poort. Een bewaker staat in het midden. Niemand doet een  poging binnen te gaan, al zie je heel ver tuinen en grote luchters.

Na een paar maal deze plaats te zijn gedwarsd blijven we staan. Zouden we er binnengaan?
En juist op dat moment zien we twee mensen zomaar langs de bewaker binnenlopen.

We zijn verwonderd van alle kunst die ons meteen treft, waarbij deze foto.
We hebben helaas op eerste verdieping maar één blik kunnen werpen op wat de raadzaal moet zijn, of we worden woordeloos naar buiten gestuurd. Als we nog vragen wat hier te zien is, krijgt de man geen woord uit zijn mond, enkel een hand maakt duidelijk dat we best zo direct mogelijk het pand verlaten!

Waren we betrapt? Of was hij zelf niet oplettend geweest? Misschien laatste wel! Geen idee maar wel heel veel gezien wat de gewone toerist nooit te zien krijgt.
Toen we het plein overstaken om zo het andere pand binnen te gaan, was het alsof deze bewaker gealarmeerd was, want nog meters voor we aan de ingang waren, deed hij teken niet nader te komen. Maar deze nemen ze niet meer van ons af!

Na alle drukte voorbije maanden rond alles wat betrekking heeft rond het ouderlijk huis, is het nu dringend tijd, zeker nu de zon van de partij is, om het eigen tuinhuis onder handen te nemen. Het gras ligt er ook maar triestig bij, en dat nadat alles terug werd bijgezaaid, maar ik hoor dat ik niet de enige ben, gezien koude voorjaaar en dan de regen. Hoe dan ook, ik zal blij zijn dat de eerste klus zal geklaard zijn. En zeggen dat vander nog de fundamenten gegoten heeft voor dit tuinhuis, en ik kan jullie vertellen dat ze nog in geen honderd jaar zullen begeven! Mijn neefjes en nichtjes vonden dit een kabouterhuisjes toen ze nog klein waren.

Waar zie je het nog, dat stoere werkpaard? Toen ik  nog klein was was ik er aan gewoon dat af en toe zo een paard langs onze deur voorbijtrok die materiaal door de aarde sleepte. Ja, echte trekpaarden, de oogkleppen aan! Je zag ze zowat overal, toch voor wie te lande woonde. Maar waar zijn ze gebleven? Ze werde vervangen door traktoren en later nog door industriële machines. Maar ik denk dat er hier en daar nog iemand onder jullie is die letterlijk achter een paard heeft gelopen, soms van 'moeten'. In zijn jeugd heeft mijn vader dit wel nog moeten doen, want na zijn werkuren moest hij naar 'den boer'. Mijn grootvader vond dat ideaal, mijn vader heeft gelukkig verder mogen studeren. Maar hoe dan ook, ergens intriest dat het boerenpaard straks deel gaat uitmaken van ons erfgoed. Het weken met zo een dier gaf de mens die het moest in de teugels houden ook heel wat rust. Een bedenking die ik maakte bij deze foto, een foto die bij mijn ouders zou kunnen genomen zijn, gezien het verre uitzicht rondom rond, zowel voor, naast als achter het huis!

Het is gebeurd
en het gebeurt nog steeds;
en het zal blijven gebeuren
als er niets tegen gebeurt.

De onschuldigen weten van niets
omdat ze onschuldig zijn;
en de schuldigen weten van niets
omdat ze schuldig zijn.

De armen merken het niet
omdat ze te arm zijn;
en de rijken merken het niet
omdat ze te rijk zijn.

De dommen halen hun schouders op
omdat ze te dom zijn;
en de intelligenten halen hun schouders op
omdat ze te intelligent zijn.

De jongeren kan het niet schelen
omdat ze te jong zijn;
en de ouderen kan het niet schelen
omdat ze te oud zijn.

Daarom gebeurt er niets
en daarom is het gebeurd;
en gebeurt het nog steeds
en zal het blijven gebeuren.

In het voor- en najaar ruimen heel wat mensen
hun kasten op en keer op keer sta je versteld
wat je in die tijd allemaal hebt bijgehouden en verzameld.
Het kost vele mensen heel wat moeite
om afstand te kunnen doen van die spullen,
want aan alles zit wel op de één of andere manier een herinnering vast.

Zeker bij het oprumen van inboedel bij verhuis.
En toch, kijk eens bij jezelf hoe vaak je een bepaald voorwerp
nog hebt bekeken, vastgehouden...
Ook jij zult dan beseffen dat we die spullen vaak opbergen
om ze zelden of nooit vast te nemen.
We hebben niet altijd tastbare dingen nodig
om onze mooie herinneringen vast te houden.
Je herinneringen liggen veilig opgeslagen in je hoofd en in je hart...
trouwens je hart is veel groter dan je zolder.

Onze Vader die in de hemel zijt.
U bent wel oneindig ver weggegaan
van deze aarde.
Uw naam ligt hier besmeurd,
verborgen onder onrecht en geweld.
Uw koninkrijk is hier niet te vinden.
Hier gebeurt de wil van machtigen,
rijken en geweldplegers.
Een klein deel van de mensheid heeft volop te eten;
de anderen hebben honger.
Wij vergeven elkaar niet,
maar komen op voor onszelf
en de Derde Wereld staat dik bij ons in de schuld.
Het kwaad is koning over ons.
Zo zit dat.

"Vergiffenis schenken werkt niet als een toverstokje.
Willen vergeven is niet hetzelfde als kunnen vergeven. Zo kan het gebeuren dat we wel willen vergeven, maar het niet kunnen. Wanneer hoofd en hart het tenslotte op een akkoordje hebben gegooid en we daadwerkelijk in staat zijn te vergeven, dan blijven nog altijd de pijnlijke ervaringen over die aan de oppervlakte komen, verwarring scheppen en de gevoelens van haat opnieuw aanwakkeren. Dit is wat de vergiffenis van het geheugen genoemd wordt. Het is niet het gemakkelijkste van alles. Dit te kunnen vergt veel tijd."

uit: Tim Guénard, Sterker dan de haat

Iinderdaad beste mensen, 88 is een mooi getal. Enkele jaren terug mocht ik een bijzondere kaart sturen aan mijn  vader die toen 88 jar werd. Vandaag is het de beurt aan mijn moeder. Ik ben dan ook blij dat ze ook deze bijzondere leeftijd heeft gehaald. Proficiat moeder bij deze verjaardag. Ik wens je nog heel vele jaren samen met vader, die straks 91 jaar wordt! PROFICIAT MOEDER! En omdat bloemen jouw grote liefde waren, krijg je van mij op vandaag een boeket bloemen. Bloemen, hoe vele uren heb je niet in de tuin gewerkt en daarvoor meerdere eerste en ereprijzen gekregen!

 Hoe heerlijk op een zondag met veel zon deze verjaardag te mogen vieren!

                                     

                                      HARTELIJKE GELUKWENEN VAN JE ZOON

Woensdag laatst wou ik even alle ergernissen van afgelopen dagen van me afrijden, en dus ik met de fiets over en weer naar Dadizle, in totaal zo een25 km. Daar breng ik trouwens groot gebracht, daar maken mijn ouders hun laatste dagen door in het rusthuis. Vader moeder zult ge eren, weet ge wel. Toen eht voor hen tijd was om te gaan eten, een veel te vroeg avondmaal, zegde ik eens een koffie te gaan drinken en dan terug te komen. Uit pure gewoonte de fiets genomen, al kon ik ook te voet zijn gegaan. Gezien ik met alle rompslomp en het slechte weer ik nog niet te Dadizele was voor de jaarlijkse noveen, maar evenzeer om te danken voor de goede aflooop van de verkoop van het huis, en om te danken voor de ouders, dan toch maar even de basiliek binnengelopen. Daarvoor echter mijn fiets geparkeerd aan de inkom van het bedevaarts park 'ROSARIUM'. Na een kaarsje te hebben gebrand, en wetende dat mijn ouders pas om 18.00 u teurg in hun kamer zijn, dan maar een koffie gaan drinken. Terug aan mijn fiets, zie ik dat mijn zadel achterste voor is gedraaid en meteen op de laagste stand is geplaatst. Het was bijna niet mogelijk het zadel terug te plaatse. Maar ergens gewaarschuwd door de stand van het zadel, kijk ik in één van de fietszakken en tot mijn ontsteltenis zie ik dat mijn regenmantel is verdwenen! Ik dus toch terug naar mijn ouders waar ik het hun vertelde, en geloof het of niet, maar mijn vader heeft de moeite genomen naar buiten te komen om op zijn eigen manier het zadel weer zo goed als kon weer op juiste hoogte te plaatsen en vast te zetten. Wat een macht heeft die man nog.  Toen ik dan eindelijk kon vertrekken passerde ik nog even de stelplaats voor de fietsen, en dan zag ik een container staan voor inzameling kledij. Ik ben er zeker van dat de gast(en) die mijn fiets een draai gegeven hebben, ook mijn regenmantel in die container gedumpt hebben.  En iedereen onder jullie weten wat een regenmantel kost. Maar we zijn Vlamingen en hebben altijd geluk: mijn fiets was toch niet gestolen ....

of bij het reageren op een bericht:

Spreek eerst met de ander, alvorens het hart van een familielid of vriend te breken!

Ook stokoude ouders blijven niet eeuwig leven. Al is het soms moeilijk om je dat te realiseren.

Twee ouders hebben van boven de 90 is lang niet iedereen gegeven. Ik tel dus mijn zegeningen. Maar ik weet ook dat er een dag komt waarop eerst de ene en dan de andere de stap in de eeuwigheid zal zetten.

Zo volg ik deze week door een mij onbekend ziekenhuis een roze pijl. Die slingert om hoeken en kanten, jaagt mij de lift in naar de tweede verdieping en trekt mij daarna nog een paar gangen door.

Aan het einde van die roze pijl ligt mijn vader in een ziekenhuisbed.

Met een zuurstofmasker op zijn gezicht en een paar slangetjes in zijn lijf. Het ademen valt hem zwaar. Gekleurde lijntjes kruipen op een scherm af en aan. Ik ken ze alleen uit de medische series en kan nog niet helemaal geloven dat ze nu echt zijn.

‘Ik ben hier hoor’, toetert mijn moeder in het oor van mijn vader. ‘Ik blijf hier en ik zorg voor jou.’ Hij stoot een onbestemd geluidje uit, een soort instemming vanuit het onderbewuste. Ik aai over zijn slappe arm.

Als zorgende engelen wapperen verpleegsters, verplegers en dokters in en uit. Ze verschuiven een knopje, herschikken een buisje, spreken hem toe. Soms meten ze iets wat ons niet duidelijk is en schrijven dat op.

Ik kan alleen wachten en denken aan wat was en wat komt.

En hopen dat God met ons mee wacht, met zijn armen wijd open.

bron: kerknet

maar het kon even goed over mijn eigen vader of moeder gaan,

die vroeg of laat zelfde kant opgaan....

Het is een bedenking die ik maakte toen ik zag hoe mijn vader weer de man was die ik al maanden niet meer had gezien, rechtop lopend, zonder rollator of een arm rond hem, maar de mand die alles toonde en wat hij allemaal zelf had gemaakt aan de toekomstige eigenaar van ons huis. Nu hij even terug thuis was, was het alsof hij er nooit was weggeweest.; stak zelfs een paar machines in werking zonder hulp en dat op zijn  91ste! De practische aard is dan wel niet mogen overgaan naar mij, maar veel eerder naar mijn veel te vroeg overleden broer, maar zeker naar mijn jongste zus, ook al is zij psychologe. Maar nu ben ik aan het uitwijden zoals ons Steffie dat hier soms doet. Het is zoals in het liedje, ik gelijk hoe langer hoe meer op hem, zeker wat uiterllijk betreft. Sommigen van jullie hebben dit al eerder gezegd toen ze een foto van mij en eens een foto van vader zagen; maar diep van binnen delen we dezelfde waarden, dezelfde correctheid, dezelfde perfectie, maar bovenal willen dat de ander het goed heeft, en dat we in alle vrede verder mogen leven, boven alle verschillen van overtuiging. Zo heeft mijjn vader altijd de familie samen gehouden, en dat meer dan wij, zijn kinderen en kleinkinderen. RECHTVAARDIG dat is misschien zijn kernwoord, en wie me langer kent weet dat ook ik dit in de vaandel draag naast een groot VERTOUWEN dat alles goed komt.

Ja, vader je bent en blijft een deel van mij of is het eerder omgekeerd? ik kreeg zo veel van je, zeg maar alles! Nog vele jaren!

Wie om zichzelf kan lachen, staat sterker in zijn schoenen...

Aandacht is ontvankelijk.
Je stelt je open.
Je leeft je in.
Je kunt ontvangen.

Aandacht is eerbiedig.
Je dringt je niet op.
Je kunt wachten.
Je laat vertrouwen groeien.

Aandacht is tijd.
Je neemt de tijd.
Je jaagt niet op .
Je overhaast je niet.

Aandacht is attent .
Je ziet het kleine.
Je vergeet niet .
Je doet wat je zegt.

Aandacht is trouw.
Je blijft komen.
Je houdt de lange duur vol.
Je komt ook in moeilijke tijden.

Aandacht is aanwezigheid.
Je kent de waarde van er zijn.
Je weet stil te zijn.
Je bent eenvoudig.

Aandacht heelt onze wonden.
Aandacht versterkt onze innerlijke kracht.
Aandacht schept gemeenschap.

Geroepen om lief te hebben

Wij zijn geroepen om lief te hebben.
Ik zou het willen roepen in deze wereld:
tegen de soldaat in de tank
tegen het kind met de steen
tegen de moeder van de martelaar
tegen een drugsbende op zoek naar geld en macht
tegen een terreurgroep op oorlogspad……

Maar ik zeg het vooral tegen mezelf
Als ik me erger,
als ik boos ben,
als ik bang ben,
als ik niet geloofd wordt…

Zeg het en deel er vanuit:
deel rijkelijk uit van de liefde
die elke mens in zich draagt,
gekregen van een God die zelf liefde is.

Aan HANS en een paar andere medebloggers, ik geraakt hoegenaamd niet meer op jullie blog. Ik zie alles wel, maar als ik het gastenboek wil tekenen, dan kan ik geen letter meer intikken. Dus, beste mensen denk vooral niet dat ik jullie vergeten ben, of nog erger, geen contact meer met jullie wil. Dus, aan zij die me niet meer regelmatig zien verschijnen op hun gastenboek, dit is de enige reden. Ik hoop jullie gauw terug te zien, en dat aan dit euvel kan verholpen worden. Dank voor uw begrijp! Maarten

VOOR ONS WAS HET EEN BIJZONDERE 9/11 WANT VANDAAG WERD NA 63 JAAR HET OUDERLIJK HUIS VERKOCHT. METEEN IS HET GEDAAN MET "'NAAR HUIS TE GAAN" MAAR WE KUNNEN GELUKKIG NOG BEIDE OUDERS BEZOEKEN IN HET WOONZORGCENTRUM. DE VERKOOP IS BIJZONDER VLOT VERLOPEN, EIGELIJK BINNEN DRIE KWARTIER TIJD NADAT DE TOEKOMSTIGE BEWONERS HET HUIS  EN ALLE AANBOUW HADDEN BEZICHTIGD. IK BESPEURDE METEEN EEN GROTE INTERESSE EN HET WAS AFWACTEN OP HUN BOD. IK WAS VERWONDERD VAN DE MANIER HOE KORTDADIG MOEDER REAGEERDE TOEN ZE DE PRIJS WILDEN LATEN ZAKKEN. EN ZO HAALDE MOEDER SAMEN MET VADER HUN SLAG THUIS. NA ELKAAR DE HAND TE HEBBEN GESCHUD, BELOOFDEN ZE MIJN OUDERS HEN ZO VEEL MOGELIJK TE WILLEN HALEN, OM NOG EENS DE TIJD VAN TOEN WAAR ZE ZO LANG GELEEFD EN GEWERKT HEBBEN, TE BELEVEN. EN ZO WORDT  DE DRAAD NIET IN EEN KEER DOORGEKNIPT. DUS ALLEMAAL BLIJE MENSEN OP HET EINDE!

Een moederke werd 90 jaar en, al begreep ze dat het leven buiten het rusthuis zo jachtig was, ze verlangde ernaar haar kinderen en kleinkinderen wat vaker te zien. Nu waren ze er allemaal, haar kinderen en kleinkinderen op het grote verjaardagsfeest dat ze voor haar gaven en ze genoten van spijs en drank, en van elkaar. Toen zij vroegen: "Moeke, heb je nog een wens?" antwoordde deze: "Ja, als ik dood ga wil ik gecremeerd worden." "Goed", klonk het als uit een mond, "dat regelen wij voor u." "Maar heb je geen andere wens?" "Neen", zei moeke, "ik heb toch alles." "Ja, dat wel, maar wij willen graag eens iets speciaals voor je doen", zegden de kinderen. "Och ja", zei moeke, “dit nog: als ik dood ben en gecremeerd, strooi mijn as dan uit over de parking van de supermarkt." "Waarom daar, moeke?" vroegen ze verbaasd.
"Wel, dan weet ik zeker dat jullie nog één of twee keer per week langs komen."

Moela trok naar een psychiater en zei: “Ik ben totaal verbijsterd, doe iets. Het is onhoudbaar geworden. Elke nacht heb ik dezelfde droom.Ik sta voor een deur, duw en duw en duw ...
Er hangt een plaat op de deur maar ik blijf duwen, zonder resultaat. Elke nacht word ik transpirerend wakker, Ik krijg die deur maar niet open.” Na een halfuur, tussen wat antekeningen in, zegt de psychiater: “Zeg Moela, vertel me eens wat op dat plaatje staat.” Zeker van zijn stuk antwoordt Moela: “Daar staat wel erg duidelijk ‘trekken’.

Laat onze vriendschap zo sterk zijn
dat we het aandurven om
zo nodig kritisch te zijn naar elkaar.
Laat onze band zo sterk zijn dat
we elkaar commentaar kunnen geven
zonder dat dit de ander schaadt.
Laat ons vertrouwen zo groot zijn
dat we ons niet bedreigd voelen
als anderen kritiek op ons uiten.
Laat het geloof in elkaar zo groot zijn
dat we uitgaan van de beste bedoelingen
en welgemeend commentaar waarderen.

werd mijn levensmotto en ik geraak hem (gelukkig maar) niet meer kwijt!

en zo geraakte ik bij jou en jou; ja die sleutel bracht vele vruchten mee, onuitwisbare vriendschappen!

Het bordje is ons allen goed bekend en we staan er meestal niet bij stil tot het onszelf betreft.  En dus is de tijd aangebroken dat heel binnenkort het ouderlijk huis te koop wordt aangeboden. Mijn ouders mogen straks wel reeds zeven maanden in een woonzorgcentrum verblijven, ze hadden hun eigendom nog niet willen van de hand doen tot voor kort. Maar nu de schatter is geweest, en een buurman die al jaren aast op  onze woning, land en magazijn, wordt het tijd dat alles zo vlug mogelijk achter de rug is, en vader is de eerse om daar op aan te dringen.

Gaandeweg werd de ganse papierwinkel wat vooral mijn moeder bewaarde, reeds stelselmatig grondig gezuiverd zodat haast het essentiële overblijft zoals aankoopakte, contracten, foto's en overlijdensberichten en gedachtenissen. Maar wat te doen met de meubelen en het huisgerief? Mijn zus vond er niets beter op dan alle kleinkinderen op één en zelfde dag te laten komen om spulletjes op te halen, al dan niet groot of klein, zowel in het huis als in de garage en werkplaats. Maar ook voor ons, de kinderen en aanverwanten, is er veel om de hand op te leggen, al dan niet voor de een of ander van emotionele waarde. Zo liep ik gisteren nog eens binnen om te zien, en zo zag ik o.a. de platencolectie. En zo blijf je hangen aan herinneringen die je vergeten waart... en heb je niets gedaan. En wat grote stukken betreft, de meesten zullen het herkennnen, de kinderen en de kleinkinderen hebben zelf alles wat ze nodig hebben, of het valt niet langer in hun smaak hoe duur oook.  Dat is dus wat me heden bezig houdt, maar ook mijn ouders voigen de zaak op de voet. Spijtig genoeg kunnen ze maar zo weinig meenemen naar hun nieuwe verblijf. Als broer en zussen proberen we wel zo vee mogelijk naar onze eigen woning over te brengen zoals slaap- en eetkamer. En daarbij de vraag, wat met mijn meubels? En zo draait de wereld door ...

geeft inspiraie tot bloggen, en om zo terug aan het schrijven te gaan!

Een woord, het kan opbeurend zijn of kwetsend.
Het kan van liefde zijn of haat.
Het kan van blijheid zijn of van verdriet.
Liefde of haat,
opbeurend of kwetsend.
Het verschil is,
maken of breken.

Ik weet het, het blijft een klassieker, en we zouden hier heel veel over kunnen schrijven, maar ik hou het bij deze ene bedenking. Zijn we niet blij dat we naar school mochten gaan, dat onze kinderen dat nu heel zeker kunnen?! Mijn vader klaagt tot op vandaag dat hij niet verder mocht studeren. Dus neem dit recht niet af!

Niet zien en toch - Augustinus en Toon

'Geloven is aannemen wat we niet zien en de beloning voor geloven is zien wat we aannemen.'
Deze wijze en ware woorden sprak de kerkvader Augustinus.
Zelf had hij de waarheid ervan ontdekt en ervaren.

Wanneer je over zijn woorden nadenkt,
valt de vergelijking op tussen geloof en liefde en vriendschap.
Want ook bij liefde en vriendschap nemen we aan wat we niet zien en de beloning is dat we zien wat we aannemen.
Bij liefde en vriendschap voel je van binnen dat het om iets kostbaars gaat, wat het leven een bijzondere glans geeft.
Het voelt goed, vertrouwd en veilig.
En dat maakt je tegelijk krachtig en kwetsbaar.
Je voelt je herkend en geaccepteerd.
Datzelfde gevoel kunnen mensen ook herkennen in hun geloof.

Toon Hermans heeft dat gevoel onder woorden gebracht.
'Stel je voor
wanneer iemand van je houdt
je alles vergeeft
je altijd bijstaat
je nooit laat vallen.
omdat hij je zwakheid kent.
Dan is dat een bijzonder gevoel.
Maar stel je nu eens voor
dat die iemand
de God van hemel en aarde is!

In gedachten zie ik Augustinus knikken en zeggen:
'.. de beloning van geloven is zien wat we aannemen.'

LIEFDE EN VRIENDSCHAP, WEET JE WEL.....

Achter de groene takken
groeit voor ieder mens de plant “geluk”
soms lijkt het bos je ondoordringbaar
soms trap je het tere plantje stuk
maar met geduld en heel veel liefde
vaak met water van een traan
kun je het plantje vast zien groeien
je moet het alleen weten te staan!

EINDELIJK, NA EEN HALF JAAR WERKEN VOOR DE STAAT, HEB IK OOK WAT GELD OP DE BANK.

MAAR BIJ DEZE:

RECENT ONDERVIND IK DAT IK BIJ TEKENEN VAN EEN GASTENBOEK BIJ SOMMIGEN ONDER JULIE GEEN TITEL VAN MIJN BERICHT MEER KAN INGEVEN, EN DUS OOK NIET VERDER GERAAK. DUS MENSEN, DAT IS DE ENIGE REDEN ALS JE VAN MIJ GEEN TEGENBEZOEK KRIJGT. VIND IK ZELF HEEL VERVELEND;

TERUG VAN REIS, DAN IS JULLIE DIT WELLICHT BEKEND.

Ik wil dat jij dit weet, lieve medeblogger!

Je zei niets
je keek me aan
je gezicht leefde mee
je was gericht op mij
je was een en al aandacht
je hield mijn hand zacht vast
je streelde even de muis van mijn hand
je bewaarde ook afstand
je zei niets
je ogen zeiden alles
je was een luisterende hand
je bood mij houvast je zei niets
je zei genoeg

Met de juiste aandacht en liefde.

Zelfs in de meest onvruchtbare grond...
groeit een zaadje van liefde altijd.

Echte liefde is als een zaadje dat...

éénmaal gezaaid, nooit meer verdwijnt.
Het zaadje zal met de juiste aandacht en liefde
groeien tot een mooie bloem.

De grootste uitdaging in het leven is te ontdekken wie je echt bent,

en op de tweede plaats gelukkig te zijn met wat je uiteindelijk vindt.

Bij het ouder worden zul je ontdekken dat je
twee handen hebt, ééntje om jezelf te helpen
en één om anderen te helpen...

Ik logeer voor een paar dagen in l'Hermitage Gantoise te Rijsel.



http://www.weekendesk.be/nl/hotel/903/L_Hermitage_Gantois-Noord-Frankrijk-Lille

‘Niemand wordt geboren met haat voor een andere persoon vanwege huidskleur, achtergrond of geloof.

Mensen leren te haten. En als ze kunnen leren om te haten, dan kunnen ze ook leren om lief te hebben.

Liefde ligt dichter bij ons hart dan zijn tegenovergestelde.’

Nelson Mandela

Ik heb besloten om gelukkig,
te zijn, omdat het goed is
voor mijn gezondheid.

HOOR HOE STIL HET IS OP STRAAT NU IK DEZE NEERPEN. LAAT ONS DUS NOG HEEL EVEN GENIETEN. WANT STRAKS DENDEREN VRACTHWAGENS TERUG OVER DE STRAAT, GIERENDE BANNDEN NAAR EN VAN HET WERK. KINDEREN EN JONGEREN OVERAL OM JE HEEN. GENIET VAN DE STILTE LIEVE MEDEMENS, WANT HET IS ZO WEER OVER!

EINDELIJK HEB IK TERUG EEN PC EN IK HOOP DAT IK ER WEER JAREN TEGEN AAN KAN! HET IS EVEN WENNEN MET ALLE NIEUWIGHEDEN MAAR LATER MEER DAAROVER. IK HAD VIA MIJN BLOG LATEN WETEN DAT IK VOOR ONBEPAALDE TIJD ZONDER PC ZOU ZITTEN EN GEVRAAGD LIEFST GEEN GASTENBOEKEN TE TEKENEN OF MAILS TE STUREN, MAAR TOCH KUNNEN SOMMIGEN HET NIET LATEN EN TEKENEN DAG NA DAG;; hOE DAN OOK, HET IS FIJN WEER IN BLOGLAND TE ZIJN!

Gisteren had ik bijna een lang artikel votlooid rond deze practige bloemen die bijna in de vergeethoek zijn geraakt. Dus even opnieuw, maar dan  heel sumier. Als kind vond ik overal bij ons de roze dahlia's, in de tuin maar ook op het land. De voorzitter van de vokstuin destijds kon zo veel mensen  warrm maken dat wellicht ieder toch wel één bloembol kon planten. En zo gebeurde dat er op de duur zzelfs wedstrijden werden uitgeschreven. Door te ruilen met anderen, door de bollen terug in de grond te steken na de winter, ontsproten andere variëteiten en nog later zag je allerhande vormen en kleuren van die zelfde Dahlia, soms niet meer te herkennen aan de oorspronekelijke. Dit schrijven is het gevolg dat ik recent nog een mooie bloem zag, net als toen. En voor mijn pc nog maals sterft, vlug nog eens melden dat ik ooit met de fiets een boeket Dahlia's naar de directrice van het ziekenhuis bracht n.a.v. haar verjaardag. Ze had haal bureel naast het mijne. Wie zou nu nog zo een boeket durven aanbieden? Je moet ze zelff eerste nog vinden!

en je ziet de kinderen te graag, dan is dit het gevolg!

MISS SPAGHETTI!

BESTE MEDEBLOGGERS, VANAF MORGEN EN VOOR ONBEPAALDE TIJD ZIT IK ZONDER PC. WIL DAAROM ZO WEINIG TOT GEEN GASTENBOEKEN TEKENEN NOCH MAILS DOORSTUREN TENZIJ HOOGDRINGEND. EN DAN NOG ZAL IK ZE WELLICHT TE LAAT KUNNEN LEZEN. DANK VOOR UW BEGRIP EN MEDEWERKING. HOPELLIJK BEN IK ZO VLUG MOGELIJK TERUG AL ZAL HET AANPASSEN ZIJN, WANT ALLES NIEUW.

Er zijn even veel betekeninssen rond liefde als er zijn rond vriendschap.

na het overlijden van onze geliefde medeblogster ROZEMARIJN

Ook verdriet is een deel van het leven...

We maken allemaal al wel eens een periode door met verdriet
maar vele mensen hebben last met het laten zien van hun emoties uit angst om zwak over te komen.
Toch is het belangrijk om verdriet toe te staan, het is nodig
om dingen te kunnen verwerken, om verder te kunnen gaan
na verlies.
Schaam je niet voor je verdriet, het maakt ons allemaal menselijk...

Hoe ik me voel na het ontvangen van mijn belastingbrief, btw, sociale zekerheid, provinciebelasting, suikertaks, verkeersbelasting, et cetera...

DEZE DATUM STAAT IN MIJN GEHEUGEN GEGRIFT, EN ZEKER IN DAT VAN DAT VAN MIJN OUDERS, WANT PRECIES VANDAAG ZIJN ZIJ REEDS 63 JAAR GETROUWD! HET IS INDERDAAD MAAAR WEINIGEN GEGEVEN. IK WILDE DIT TOCH EENS IN DE KIJKER PLAATSEN. NAAST GROTE VREEUGDE HEBBEN ZIJ OOK HEEL DIEP VERDRIET GEKEND. ZO MOESTEN ZE BINNEN DE VEERTIEN MAANDEN ZOWEL HUN ZOON ALS KLINDOCHJTER AFSTAAN; OOK HET AFSCHEID RECENT VAN HUN OUDERLIJKE WONING WAAR ZE BEIDEN HARD AAN HEBBEN GEWERKT DOET HUN PIJN, MAAR ONDANKS ALLE KWALEN EN KWAALTJES LAATSTE TIJD, BLIJVEN HET TWEE MENSEN DIE GENOEG HEBBEN AAN ELKAAR EN AAN HUN KINDEREN, KLEINKINDEREN EN ACHTERKLEINKINDEREN. MOGEN ZE DAN NOG LANG GEZOND BLIJVEN EN MAG IK NOG HEEL LANG "NAAR HUIS" KUNNEN GAAN.

VOOR DE GEINTERESEERDEN: VADER WORDT IN OKTOBER 91 EN MOEDER 88 IN SEPTEMBER...als het God belieft.

VOOR NU EEN DUIZENDMAAL DANK EN PROFICIAT!

Beste medeblogggers en vrienden ... Mijn pc is stervende.. Al een hele tijd is hij kortademig en moet ik hem een duwtje in de rug geven. Soms word ik midden in een activiteit afgebroken, kan ik mails niet meer vervolledigen, etc. Na inlichtingen te hebben ingewonnen lijkt hij toe aan een eeuwige rust en aan vervanging toe. Dat zal niet zo eenvoudig zijn alles over te zetten, zowel wat blogs, foto's als mijn mailbestand om er de belangrijkste maar te noemen. Dus wanneer je binnekort voor een tijd niets van me hoort, noch via mail, noch via blog, dan is dit de enige reden. Ik hoop jullie echter heel gauw terug te zien. Daar gaat alvast mijn vakantiegeld! Maar zo kom ik gezonder en als nieuw terug, dat hoop ik toch!

Een jongen had voor moeder boodschappen gedaan, heel precies en heel beleefd. Om hem te belonen nam de winkelier de snoeptrommel van het rek, draaide die open en bood hem de kleine aan. "Neem maar, jongen", zie de man. De jongen nam er een snoepje uit, maar de winkelier drong aan: "Toe maar, jongen, neem maar zoveel als je met je hand grijpen kan." Met grote ogen keek de jongen naar de man op en zei: "Oh, wil jij dan voor mij nemen?" "Waarom?" "Jij hebt zoveel grotere handen!"

Bron: Bruno Ferrero

Meestal zeggen we: kiezen óf delen.
Dat is uit twee onaangename dingen
toch een keuze doen.
Je moet óf het een óf het ander doen.

Kiezen én delen gaat verder:
Je groeit in je leven naar een keuze toe.
Heb je die gemaakt, dan ga je ontdekken
dat je veel met elkaar zult moeten delen.

Kies ik voor jou en jij voor mij,
dan delen wij het leven.
Waar je niet kunt delen
heb je nog niet voor elkaar gekozen.

Jij bent een schat voor mij,
ik zal je altijd blijven zoeken.
Ik hoop dat ik ook een schat voor jou ben
en dat jij ook mij altijd zult zoeken.

Als ik aan jou
mijn kwetsbaarheid en kracht
niet kan tonen
aan wie dan wel?

Als ik met jou
mijn vragen en verwachtingen
niet kan delen
met wie dan wel?

Als ik met jou
mijn vreugde en vervulling
niet kan vieren
met wie dan wel?

Als ik aan jou
mijn boosheid en teleurstelling
niet kan laten zien
aan wie dan wel?

Als ik bij jou
mijn verdriet en pijn
niet mag onthullen
bij wie dan wel?

Je hoeft niet het antwoord te zijn
op mijn vragen
en evenmin de pleister te zijn
op mijn wonden.

Ik hoop alleen mezelf te kunnen zijn
in contact met jou
en samen oprecht te zijn
in wederzijds delen.

Als ik dit bij jou niet mag
bij wie dan wel?

….. bij wie dan wel?

HET IS VANDAAG DAN OOK REEDS DRIE JAAR GELEDEN DAT MIJN BROER OSN ONVERWACHT VERLIET. ZIE KADER HIERNAAST.

Om de vele wensen ter gelegeneheid van mijn verjaardag! Het deed deugd!

DAT ME REEDS 62 JAREN GEGEVEN WERDEN.

Je zal het maar voorhebben en het er slechts met enkele intimi kunnen over hebben, tot het zelfs een gewoonte is. De gewoonte van als jongeman dagelijks een pamper aan te trekken, en niet voor de lol. Dit vertrouwde me iemand toe. De jongeman is ondertussen 35 jaar en is nog steeds bedplasser. Zo, het hoge woord is eruit! Ik mocht dit taboe dan ook met zijn medeweten doorbreken. Want het schijnt dat enkel in het Gentse er zo een duizend mensen rondlopen met dit probleem. Meestal houdt dit bedplassen vanzelf op.  Of het hem tegnhoudt uit te gaan? Helemaal niet; hij heeft gewoon aangepaste kledij gezocht, en ze staat hem nog goed ook. Dus als hij verwachht veel te zullen drinken zoals op de Gentse feesten of op festivals, dan trekt hij een extra pamper aan. En zeggen dat er sommigen een pamper aantrekken om heel andere redenen ... Het moet voor de persoon in kwestie, en voor de moeders in het bijzonder toch een hele opgave zijn... Maar is dat het niet voor ieder die met een beperking moet leven. Dus leef en geniet!

DANK OOK AL ZAG JE ME NIET VANDAAG!

S

WAT HERINNERINGEN AAN EEN PAAR MOOIE REIZEN. LEVEN TUSSEN EN MET DOODGEWONE MENSEN. IN ALLE EENVOUD, SOMS ARMOEDE NABIJ, MAAR ALTIJD GASTVRIJ EN MET DE GLIM%ACH. NATUURLIJK OOK DE PRACHTIGE NATUUR EN RIJKE CULTUUR MEEGEPIKT.

LEVEN MET BIJNA NIETS? HET KRUIS OF EEN INDISCHE GOD IN NABIJHEID, MET RESPECT VOOR DE OVERLEDENEN;

EEN ECHT NATUURWONDER

BIJ HEN TE GAST, VEEL MEER DAN EEN TAFEL EN EEN GIETIJZEEREN BORD IS ER NIET. MET DE VINGERS ETEND.

EVEN DE FIETS LATEN HERSTELLEN OP STRAT MET WAT VOOR HANDEN IS.

Om jouw beste zelf te worden, moet je focussen op jouw mogelijkheden en niet op jouw beperkingen.

En kruis is alleen een kwelling al je je ervan bewust bent.

Iers gezegde

Een gekruidigde zonder een kruis. beschrijving van de heilige Pater Pio

In Ierland wordt door de oudere generaties geloofd dat een gebed, uigesproken aan de voet van het kruis, altijd wordt beantwoord.

Niets is zo erg als het verlies van een kind.

Een kruis biedt twee mogelijkheden: je kunt eraan worden vastgenageld ... of het helemaal uit eigen wil meetorsen.

Foto van Scheveningse strand gisteren dat na een drukke dag een vuilnisbelt is geworden. De fotograaf, Stefan vd Kamp, schrijft: "Meeuwen pikten de verpakkingen mee en lieten ze vallen in de zee. Al die goederen zijn toch ook meegesleept naar het strand? Hoeveel moeite is het dan om de lege verpakking mee terug naar huis te nemen?

Na maanden van dagelijkse buikpijn, na vele huisdokters en specialisten te hebben gezien, na alles te hebben uitgeprobeerd van natuurmiidelen, huis-en keukenmiddels, tot de duurste en nieuwste medicamenten, heeft een specialist uit China eindelijk gevonden wat de oplossing is voor alle leed i.v.m. darmproblemen van mijn vader! OEF! Dat is voor mijn vader in eerste instantie, maar zeker voor moeder en alle betrokkenen een grote opluchting. Want wie ziek is kan niet meer genieten, en sluit zich af van het sociale netwerk, zelfs in een verzorgingstehuis. Ik hoop dan ook dat ik binnenkort terug de vader zal zien die weer graag tussen de bewoners zal zijn met af en toe een kwinkslag, en dat het terug tijd zal zijn om over gewone dagdagelijkse dingen te praten dan enkel nog over zijn darmprobleem. Zo, dit was het voor vandaag, en nu "zijn" gras gaan afrijden! Moet toch alles in orde gehouden worden, willen we het ouderlijk huis te koop aanbieden.

De Ronde van Vlaanderen is de 'hoogdag' van het wielervoorjaar. Ze sluit de 'heilige week' af, waarin nog andere befaamde koersen worden gereden. Je hebt wielergoden en dopingzondaars: alleen al in ons taalgebruik zijn koers en religie verweven. In Roeselare loopt nog tot volgend voorjaar de expo ‘Koers is religie’, waarin de relatie tussen wielrennen en geloof centraal staat. De expo is opgezet in de (ontwijde) Paterskerk, waar het Wielermuseum een voorlopig onderkomen heeft gevonden nu het museumgebouw wordt gerestaureerd.
De tentoonstelling 'Koers is religie' vind je in de Paterskerk, Delaerestraat 33 in Roeselare. Tot eind september 2017 open van maandag t.e.m. zondag van 10 tot 17 uur. Vanaf oktober 2017 gesloten op zondag. Vrij toegankelijk.

Voor velen echter heel pijnlijk, want in deze kerk vonden heel veel mensen troost, veel meer dan in een gewone kerk. Je zag er veel mensen een kaarsje branden voor één van de vele heiligenbeelden die overal verspreid stonden. De mensen die er gingen waren dan ook geen klassieke kerkgangers, maar wat men noemt: mensen met een devoot geloof, dat niet minder is dan dat van de piarenbijters. Vele sukkelaars gingen dan ook hun noden neerschrijven in een boek. Hun laatste troostplaats is hen nu ontnomen.  En het is wringen om die titel te geven! Maar ik heb die gelukkig niet moeten uitvinden.

Had ik maar ....

Had ik maar beter mijn best gedaan.
Had ik maar niet zo lelijk gedaan.
Had ik maar wat anders gekozen.
Had ik maar ...

"Had ik maar" houdt je vast in het verleden.
Je blijft hangen in gevoelens van spijt.
In wensen dat je iets anders had gedaan.
Blijf daar echter niet in hangen.
Want spijt vreet aan je emotionele welzijn.
Je pijnigt jezelf ermee.

Heb de moed om verder te gaan.
Vertaal je "had ik maar .." naar: "volgende keer ga ik ..."
Bedenk wat je anders kunt doen.
Denk na over een betere manier.
En kom dan in actie en ga het doen.

Vergiftig je leven niet langer met spijt.
Zet je spijt om naar ander en beter gedrag.
Dan word je "had ik maar"
een opstapje naar een beter leven.

Vriendschap is een investering
met een hoog rendement.
Je wordt er rijk van!

Het is geen ver­dienste om altijd druk bezig te zijn,

wel om tevreden te zijn met de dingen die je doet.

WANNEER HET VERTROUWEN WEG IS,

WAT BLIJFT ER DAN NOG OVER?!

Vrienden, zagen jullie weinig tot geen reacties op jullie blogjes, dan is er een heel goede reden voor, een reden die ik zelfs in mijn minidagboekje in vetjes heb neergeschreven. Het was namelijk snds 20 december 2015 dat mijn vader hier nog eens te gast was! Misschien was dit ook zijn laatste keer, al hoop ik hem nog vaker te mogen verwelkomen. Maar mensen van die leeftijd moeten in goede doen zijn om nog een paar km met de wagen te doorstaan, en het toeval wou dat het precies nu weer echt warm was. Ondertussen was moeder 'thuis' gebleven -t.t.z. in het woon- en zorgcentrum - om "haar papierwerk te doen". Het was inerdaad voor haar even uitblazen, want ze heeft het niet onder de mat zoals vader dag en nacht kan klagen over constipatie, dan weer over diaree. Helaas is er weinig aan te doen, maar niet prettig voor de omgeving, en zeker niet voor hem in het bijzonder. Gelukkig is hij nog steeds helder van geest, net als ons moeder trouwens. Hoe dan ook was dit voor mij als een feestelijke dag!

EN  hij is op weg naar zijn 91ste verjaardag! Inderdaad hij toont zijn leeftijd niet ... net als ik ....

“Over correct zijn moet je niet te veel communiceren.

Je moet het gewoon doen."

deze tekst vond ik heel mooi om met jullie te delen,

zeker in opvolging van wat ik gisteren hier acherliet.

aan een paar lieve medebloggers: