In kleine dingen

Rouw verwerk je niet,
je overleeft je verlies
en je leeft ermee.

(Manu Keirse)

Het was niet voorspeld, maar het toeval wil dat dit weekend eerder een cultureel weekend wordt. Gisteren nog het lichtere genre, vandaag ga ik luisteren naar het derde pianoconcerto van Rachmaninov met het Nationaal orkest van België. En daarvoor maak ik de sprong van Antwerpen naar Brussel, meer bepaald in het Paleis voor Schone Kunsten (Bozar), waar volgende op het programma staat:

Belgian National Orchestra
George Pehlivanian, dirigent
Liebrecht Vanbeckevoort, piano

Rachmaninov
Pianoconcerto nr. 3 in d, opus 30

ZOWEL HET WERK AL S DE PIANIST INTEGREREN ME. TE MEER DAT SLECHTS ENKELEN WERELDWIJD DIT PIANOCONCERTO IN DE VINGERS HEBBEN.

Deze bijzonder getalenteerde zanger zal mijn zaterdag bepalen. Ik had bijna geschreven: betalen. Maar ik vrees dat wij nog alijd zelf de tickets moeten betalen. Gezien de afstand voor mij van Roeselare naar Antwerpen, wordt het meteen een daguitstap te Antwerpen. Wellicht te laat, maar voor wie nog een kans waagt, even zien of er nog plaats is in de Koningin Elisabethzaal, en dit om 20.00 u. Hoe het er daarvoor of daarna gastronomisch aan toegegaan is, lees je later. Heel verheugd dat ik eindelijk deze man live aan het werk zal mogen zien!

Ongetwijfeld herkennen jullie het wel, je staat tegenover iemand, je praat en luistert naar die ander. Plotseling valt je oog op een losse draad, een rafel aan de jas van de ander. Even is de aandacht afgeleid. En gaat het gesprek verder, dan toch valt af en toe het oog op die losse draad

In een andere situatie sta je met iemand te praten. En op een gegeven moment denk je: "Waar heeft die ander het over?" Je bent de draad van het verhaal kwijt. Ligt het aan de ander, of zit er een draadje bij jezelf los?

Weer een andere situatie. Je zit naar een bepaald TV-programma te kijken en opeens ben je de draad kwijt. Ja, ook is het mogelijk dat er plotseling, totaal onverwacht, een storing is. De TV gaat op zwart, ergens in het apparaat is een draad, een kabeltje stuk. Dan zijn we ons opeens heel bewust dat we afhankelijk zijn van zo'n draad.

En het gebeurt soms dat er iets in ons hoofd niet goed gaat. We raken de draad (even) kwijt. Verward zijn, of nog erger, dement worden, betekent afhankelijk worden.

Ons leven hangt met draadjes aan elkaar. Een wonder dat het meestal goed gaat. Al die draden in onze levens, soms losse, vaak ook aan elkaar geknoopte draden, van verwachtingen en verwarringen, van visies en vriendschappen, van geloven en gedachten, van buigzaamheid en boosheid, van meevoelen en meegaandheid, van..., wie ziet hierin de rode draad?

Wat ik heb gedaan? Zelf heb ik het teveel aan zand die de straatwerkers achterlieten opgeruimd. Ik  zou ook de bladeren die massaal van de bomen gevallen zijn nog eens moeten wegharken; maar er staat een ziekenhuisbezoek gepland. Een man van 86 jaar is achterovergevallen en zijn onderrug is gebroken... Voor hem welicht een voorlopig einde na maanden van  revalidatie. De man kwam nog drie maal met de trein uit Oostende naar Roeslare om zijn petekind te helpen.  Waarover zouden wij dan klagen?! Ja, vader klaagt dagelijks over zijn  stoelgang, eens niet kunnen gaan, dan te veel, en ook dat werkt op de zenuwen. Best dat moeder nog alles kan in een richting duwen, al was ze voorbije dagen ook zwaar grieperig, en ik moet geen tekening maken van wat dat dan zo allemaal inhield. En nu terug aan het werk!

Ja beste mensen, ik kan eindelijk een einde brengen rond het verhaal rond de paal voor mijn deur. Althans, dat mag ik hopen. Toen men me had achtergelaten met een hoop zand en een diepe put die alsmaar dieper werd, zeker na de hevige regens, die meteen een gevaar werd voor de vele kinderen die er passeerden, werd het stadsbestuur opgebeld. Geen onmiddellijke reactie, tot plots een zware vrachtwagen mét kraan voor de de deur parkeert. Blijkbaar hadden ze het signaal toch opgevangen. Maar de man die de herstelling moest uitvoerren had geen plannen, men wist niet eens waar er wat te doen was. Niets werd gecommuniceerd, niet met Electrabel, niet met de stadsdiensten.  Men had nergens een opdracht ontvangen tot  herstel! Men heeft aan de man gezegd dan maar een toer rond het blok te doen, en hij zou wel zien waar er al dan niet putten moesten gedempt worden! Het kon dus nog lang duren voor alles terug in orde was. In orde? De blokjes liggen schots en scheef.

De eenzaamheid van het oudere, reeds zo lang bloedende, hart verlichten is me een voorrecht.

Deel je smarten en we dragen samen je last.

In juni 1300 wordt Dante Alighieri benoemd tot een van de zes hoogste rechterlijke ambtenaren van de stadstaat Florence. Een paar uur na zijn officiële benoeming wordt hij al belast met het onderzoek naar de mysterieuze en lugubere moord op een zekere Ambrogio, een befaamd mozaïekwerker. Dante komt erachter dat de gedode kunstenaar deel uitmaakt van een groep geleerden die op verzoek van paus Bonifatius de eerste universiteit van Florence moeten stichten. Omdat hij vermoedt dat de sleutel voor de oplossing van de moord daar ligt, infiltreert hij in dit geleerd gezelschap, Terzo Cielo geheten.Raadselachtige vingerwijzingen leiden hem door ondergronds Florence, een waar inferno, waar hij langs benauwde tunnels en vochtige crypten een grillig spoor van intriges en mysteries volgt. Waarom is de paus vermoord? Wat doen de tempeliers in Florence? Hoe komt het dat er plotseling een enorme goudvoorraad in de stad aanwezig is? Tijdens zijn speurwerk groeit bij Dante het besef dat het kwaad dichterbij is dan we denken.

Het boek is een aaneenschakeling van filosofische, psychologische en religieuze gesprekken die de zoektocht omkaderen. De spanning zit niet in de beperkte actie, maar kleeft onderhuids aan de verdachten. Moeilijke detective voor een serieus gemotiveerd en intellectueel publiek.MAAR ook niet zo moeilijk, want ik heb het graag uitgelezen!

De Grote Oorlog, zoals hij toen werd genoemd, werd een bloedbad zoals er nooit eerder in de geschiedenis van de mensheid een was geweest. Tientallen miljoenen mensen lieten het leven, het precieze aantal valt niet te berekenen. Oorlog is de ultieme verschrikking. Wat restte was een gebroken moederhart. Oorlog is geen zaak van vergeelde geschiedenisboeken, maar een brandend actuele kwestie.

Ook nu woedt er op diverse plaatsen oorlog, ook nu worden mensen tegen elkaar opgezet. Zolang er een discours bestaat van ‘wij tegen de anderen’ loopt de mensheid het risico dezelfde fouten telkens opnieuw te maken. Vrede is niet iets wat ons overkomt, maar iets waaraan we moeten werken.