Een sterke vrouw

ELKE DAG!

Als de bomen kaler en kaler worden,
als we door de bomen heen kunnen kijken,
als we weer verder kunnen kijken,
zien we wat verborgen lag.

Als het grijzer en donkerder wordt,
de winter zich aankondigt,
als we de gordijnen vroeger sluiten
meer naar binnen gericht leven,
als we zoeken naar geborgenheid
en saamhorigheid, zien we elkaar meer.

Als het kaler en kaler wordt
in ons eigen leven, mensen om ons heen wegvallen,
als het rammelt aan de ramen van ons levenshuis,
zien angst en onzekerheid hun kans.

Als de dagen grijzer, de avonden langer worden,
als levensmoeheid ons soms overvalt,
dan groeit het verlangen om verder te kunnen kijken,
dan beginnen we uit te zien naar nog verborgen licht.
Dan ontspruit de knop van hoop, die ons zegt:
"Geef je maar over, maak je geen zorgen,
het komt goed, ook al zie je zelf niet hoe."

Geef elkaar de hand
als teken van vriendschap
gewoon het gevoel
om voor iemand iets te betekenen
openheid kan je gelukkig maken
het brengt warmte in je hart

Geef elkaar de hand
als teken van troost
gewoon het gevoel
om er te zijn voor iemand
kan een wereld van verschil maken
het droogt de tranen in je hart

Geef elkaar de hand
als teken van hoop
gewoon het goede wensen voor iemand
zonder egoïsme de grenzen
van het verlangen verleggen
het brengt zonneschijn in ons hart

Geef elkaar de hand
als teken van verzoening
Gewoon het goed willen
maken met iemand
de deugd van het vergeven
zonder eerst voorwaarden te stellen
het brengt opnieuw blijdschap
in ons hart

Geef elkaar de hand
als teken van liefde
gewoon het geluk delen met iemand
een innige omhelzing van onweerstaanbare gevoelens
van genegenheid
het doet ons hart
gewoon sneller kloppen.

Ik droom van morgen

Ik droom van morgen,
een morgen dat ik de toekomst onbevreesd tegemoet kan zien
ook al was ik vandaag nog doodsbang,
een morgen dat er vrede zal zijn in heel de wereld
ook al wordt er vandaag nog meedogenloos gevochten,
een morgen dat er overal liefde zal zijn
ook al worden er vandaag nog levens vernietigd door haat en nijd.

Ik droom van morgen,
een morgen, dat alle mensen hun welvaart eerlijk delen
ook al worden er vandaag nog mensen uitgebuit en onderdrukt,
een morgen, dat alle armoede uit de wereld is uitgebannen
ook al sterven er vandaag nog mensen van de honger,
een morgen dat er medicijnen zijn voor alle ziektes
ook al stierf vandaag nog mijn beste vriend aan kanker.

Ik droom van morgen
een morgen waarop ik wakker wordt met de vraag:
wat heb jij gisteren gedaan om de wereld beter te maken,
wat heb jij gisteren gedaan om noden te lenigen,
vrede te brengen, liefde te geven?
Elke morgen wordt gedragen door vandaag en gisteren.

Wie van jullie heeft ooit in de hoek moeten staan?

Zijn daar niet veel trauma's geboren,

of was het echt nodig?

HET IS GOED DAT MEN HET KIND IN ZICH BEWAART!

Meteen veel hilariteit in de klas, maar het is wel zo dat er kinderen en jongvolwasen zijn die om deze of gene reden, veel te gauw de humor, het kind-zijn, zijn ontstegen.

Vandaag elf november. Wereldwijd herdenken wij honderd jaar grote oorlog. Voor velen onder ons is dit een feestdag, een vrije dag. Een dag om dankbaar te herdenken wat zo vele jonge wensen voor ons deden om ons voorgoed een vrij leven te geven...

Ik denk vandaag in het bijzonder aan mijn grootvader die na vier jaar legerdienst meteen voor vier jaar in de loopgraven moest vechten aan de Ijzer, die zijn vrienden naast zich neergeschoten zag worden!...

Vandaag gaat mijn aandacht evenzeer uit naar het feest van Sint-Maarten, Martinus van Tours. Aan hem dank ik mijn naam. Een naamfeest wordt in onze streken niet gevierd, maar toen ik ooit in deze periode in India verbleef, werd ik overhangen met bloemen, werd een bijzondere maaltijd klaargemaakt, werd ik naar een dorpje gereden om de H. Mis bij te wonen. Ja, naamfeesten zijn daar belangrijker dan verjaardagen, en misschien terecht.

Ik kreeg op mijn naamfeest meer kaartjes toegestuurd dan op mijn verjaardag. Hou je dus niet in, en vraag om mijn adres...

Sint-Maaren is voor mij ook en stuk werkelijkheid geworden, in die zin dat ik mijn mantel graag deel, letterlijk en figuurlijk met deze die het fysisch of psychisch even moeilijk hebben . Een luisterend oor bieden, even onderdak bieden zoals je recent nog kon lezen.

Gelukkige feestdag aan allen die de naam van Martin, Martine, Maarten en afgeleiden dragen! Moge je ook op je eigen manier, en op je eigen plaats je mantel delen, aandacht schenken, zeker in deze moeilijk wordende tijden.

Verlies u niet in de sociale media of de technologie,

maar kom tot rust en onderhoud echt contact met elkaar.

wat kan dit dan deugd doen!

BLIJFT ZO BIJZONDER, OOK NA JAREN ONAANTASTBAAR!

Als je God en je naaste

bemint, word je een gelukkig mens!

Zo kort bij Allerheiligen en Allerzielen dacht ik er aan dat we misschien ook even mogen stil staan bij mensen die ons op één of andere manier blij maakten, die vrienden werden, en ons hebben verlaten. het zijn de mensen uit ons blogland....  Denken we aan hen, bidden we voor hen!

Zolang er leven is, is er liefde;
Zolang er liefde is, is er hoop;
Zolang er hoop is, is er toekomst;
Leven moet je leven, is niet te koop.

Zolang er leven is, zijn er mensen;
Zolang er mensen zijn, is er kracht;
Zolang er kracht is, is er warmte;
Maar je bereikt niets als je wacht.

Zolang er leven is, is er vuur;
Zolang er vuur is, is er lucht;
Zolang er lucht is, is er leven;
Voor leven gaat niemand op de vlucht.

Het is acht uur als er wordt aangebeld. Ik zie een vrachtwagen en een grote kraan even verder van mijn deur als ik de deur open. Men vraagt me of ik mijn wagen wil verplaatsten, maar deze wagen is niet van mij. Hij staat wel altijd voor mijn deur, en heb me er al vaal druk om gemaakt. Ik zou het parkeergeld eens willen zien van die buren. Zij die zelfs twee klevers op eigen poort hebben hangen dat een wagen kan worden weggesleept. Maar goed. Algauw zie ik dat de buurvrouw, nog in nachtkledij, haar wagen verplaatst. Tot de 'werkers' zeg ik dat de andere buurvrouw nooit zal opendoen als er wordt aangebeld, laat staan dat ze haar wagen zal verplaatsen. Natuurlijk heb ik het niet voor het feit dat wellicht weer voor de zoveelste maal het voetpad wordt opengebroken. Ik blijf dan ook niet kijken, maar neem mijn ontbijt, luisterend naar het geklop en geboor. Maar ik kon mijn ogen niet geloven. Na meer dan 25 jaar aandringen, want zo lang woon ik er al, komt men eindelijk een zeer oude elektriciteitspaal verwijderen die vlak voor mijn raam staat. Een paal die al even lang geen dienst meer deed, want alles was toen al ondergronds. Destijds moest ik zelf 37.000 BF ophoesten om ze te laten verwijderen. Dus met niet met. Ik meen dat het deze keer te maken heeft met verkiezingen, want nog geen tijd terug kwam men me vragen wat ik wilde verbeterd zien in mijn straat. En omdat ik niet meteen op iets kon komen, en om van hen af te zijn, zegde ik te hopen dat die paal maar gauw verwijderd zou worden. De paal is dus weg, maar het werk is, of wat had je gedacht, maar half gedaan. Er ligt een berg zand waar de paal is verwijderd, een paar stapstenen, maar het ergste van al; ze hebben dertig blokjes van mijn terras eveneens uitgehaald. Ik vraag me af hoe het ooit weer mooi (dus ook niet onderste boven!)terug zal liggen en wanneer. Nog eens een echt dagboekartikel.

Liefde is een belangrijke troost

bij de dood.