Onze vriendschap

Als je God en je naaste

bemint, word je een gelukkig mens!

Zo kort bij Allerheiligen en Allerzielen dacht ik er aan dat we misschien ook even mogen stil staan bij mensen die ons op één of andere manier blij maakten, die vrienden werden, en ons hebben verlaten. het zijn de mensen uit ons blogland....  Denken we aan hen, bidden we voor hen!

Zolang er leven is, is er liefde;
Zolang er liefde is, is er hoop;
Zolang er hoop is, is er toekomst;
Leven moet je leven, is niet te koop.

Zolang er leven is, zijn er mensen;
Zolang er mensen zijn, is er kracht;
Zolang er kracht is, is er warmte;
Maar je bereikt niets als je wacht.

Zolang er leven is, is er vuur;
Zolang er vuur is, is er lucht;
Zolang er lucht is, is er leven;
Voor leven gaat niemand op de vlucht.

Het is acht uur als er wordt aangebeld. Ik zie een vrachtwagen en een grote kraan even verder van mijn deur als ik de deur open. Men vraagt me of ik mijn wagen wil verplaatsten, maar deze wagen is niet van mij. Hij staat wel altijd voor mijn deur, en heb me er al vaal druk om gemaakt. Ik zou het parkeergeld eens willen zien van die buren. Zij die zelfs twee klevers op eigen poort hebben hangen dat een wagen kan worden weggesleept. Maar goed. Algauw zie ik dat de buurvrouw, nog in nachtkledij, haar wagen verplaatst. Tot de 'werkers' zeg ik dat de andere buurvrouw nooit zal opendoen als er wordt aangebeld, laat staan dat ze haar wagen zal verplaatsen. Natuurlijk heb ik het niet voor het feit dat wellicht weer voor de zoveelste maal het voetpad wordt opengebroken. Ik blijf dan ook niet kijken, maar neem mijn ontbijt, luisterend naar het geklop en geboor. Maar ik kon mijn ogen niet geloven. Na meer dan 25 jaar aandringen, want zo lang woon ik er al, komt men eindelijk een zeer oude elektriciteitspaal verwijderen die vlak voor mijn raam staat. Een paal die al even lang geen dienst meer deed, want alles was toen al ondergronds. Destijds moest ik zelf 37.000 BF ophoesten om ze te laten verwijderen. Dus met niet met. Ik meen dat het deze keer te maken heeft met verkiezingen, want nog geen tijd terug kwam men me vragen wat ik wilde verbeterd zien in mijn straat. En omdat ik niet meteen op iets kon komen, en om van hen af te zijn, zegde ik te hopen dat die paal maar gauw verwijderd zou worden. De paal is dus weg, maar het werk is, of wat had je gedacht, maar half gedaan. Er ligt een berg zand waar de paal is verwijderd, een paar stapstenen, maar het ergste van al; ze hebben dertig blokjes van mijn terras eveneens uitgehaald. Ik vraag me af hoe het ooit weer mooi (dus ook niet onderste boven!)terug zal liggen en wanneer. Nog eens een echt dagboekartikel.

Liefde is een belangrijke troost

bij de dood.

AAN ALLEN EEN ZALIGE HOOGDAG VAN ALLERHEILIGEN GEWENST!

Na wat ik de voorbije tijd meemaakte, kreeg ik van jullie af en toe de reactie dat ik me gelukkig mag achten in zo een goed gezin te zijn opgegroeid, dat ik nog steeds mijn ouders heb, en dat alles zal ik niet ontkennen. We hebben allen onze eigen karaktertrekken, onze gaven en fouten; we gingen samen door diepe dalen in het verlies van zoon/broer, klienkind/nichtje. Maar we kenden ook hoogtepunten zoals recent nog het mogen vieren dat onze ouders 63 jaar gehuwd zijn. Er is zo veel te vertellen dat ik het hier in een paar woorden heb weergegeven, in dankbaarheid!

 was alles zo gewoon.

dan toch maar ... vooral om opgeslagen afbeeldingen te gebruiken en dan alles te verwijderen.

U kan ze dus vrij gebruiken!

VRIENDSCHAP IS DUURZAME EENHEID

Iets mooiers kon ik niet in mijn mailbox vinden,

al zien we elkaar zo weinig op een jaar.

De geestelijke leegte is nog nooit zo grot geweest. Het christelijke gebed vraagt niet dat God zou doen wat wij willen, maar dat wij Gods wil doen. God houdt zich op in de marge. Daar waar de mens van de mislukking woont. De mens die uit de bocht vloog, die vergeten wordt, in al zijn breekbaarheid. Ja, de mens is breekbaar! Ooit komen we allemaal in de marge terecht: als we ziek zijn, oud, hulpeloos, of dement worden. God is daar om ons op te vangen. Daar moet de kerk zijn, in de rand, de marge, in de kwetsbaarheid.

Mark Van de Voorde

Na wat ik voorbije tijd van nabij meemaakte bij een jonge man met Parkinson, mag ik inderdaad mijn vingers kruisen omdat ik, ondanks eigen   gezondheidsproblemen, toch relatief gezond ben. Ik hang ook niet af van anderen zoals dit wel het geval is bij velen en in concreto bij de man waar ik een beetje mantelzorger voor ben zo af en toe. Ja, je staat erbij en kijkt er naar. Je kan hem af en toe wat water of frisdrank toedienen, al dan niet met een rietje. Je kan wakend nabij zijn, en hem zowel overdag als bij nacht zorgen dat hij terug droge kledij heeft na veel te veel, zeg maar uren beweging. Neen, zwaar kan hij niet worden, en op die manier heeft hij meer fitnees gedaan dan jij en ik op een ganse dag. Je kan telkens herbeginnen met opruimen en afwassen, want deze mensen strooien willens nillens alles op de grond, krijgen hun eten niet op door slikproblemen of door een plotse blokkering. Ik weet dat ik aan het uitwijden ben, en dat dit maar een momentopname is, denkend aan zo velen die jaar en dag, een leven lang voor iemand mogen/moeten zorgen. VANDAAR BESEF DEZE MAAR. Te gauw spreken we de woorden uit bij een wens voor een goede gezondheid, die reeds vervlogen is met de wind...

We supporteren en juichen voor coureurs en voetballers,
maar niemand bemoedigt of feliciteert
de man of vrouw aan de lopende band.

We omhelzen en kussen populaire rocksterren,
en mijden onze zonderlinge eenzame buurman.
We rollen de rode loper uit voor de stiletto’s van filmdiva’s,
en laten een dakloze op karton slapen.

We luisteren naar het hoogdravende betoog van politici,
maar doen alsof we de vreemdeling die de weg vraagt, niet verstaan.

Toch zijn politicus, vreemdeling, filmdiva, dakloze,rockster, buurman, coureur of voetballer en bandwerker, allen gelijk;
ooit geboren uit een moeder
die haar kind toewenste
dat het omhelsd en gekust zou worden,
dat er voor hem gesupporterd en gejuicht zou worden,
dat zijn leven over een rode loper zou mogen gaan,
dat het beluisterd zou worden
en geëerd in zijn menselijke waarde,
wat er ook van hem of haar zou worden.