Brief aan God

WAAR

WACHT JE

NOG OP?

Een geheime orthodox - joodse groepering wacht in stilte op de komst van de nieuwe messias. Ondertussen is de groep hard op zoek naar de beenderen van Jezus Christus, die op spectaculaire wijze gestolen zijn uit het hart van de Tempelberg in Jeruzalem. Het relikwiekistje waarin ze werden bewaard, is terecht, maar de beenderen zelf niet. Als blijkt dat de Amerikaanse genetisch specialiste Charlotte Hennesey ermee in aanraking is geweest, wordt zij doelwit van een nietsontziende campagne. De groepering wil per se het DNA uit de botten in handen krijgen.

Wat een geweldig boek! Eindelijk is hier dan een waarlijk goede opvolger van Dan Brown. Een aantal jaren geleden is met geweld de Tempelberg in Jerusulem aangevallen waarbij de rovers een ossuarium (beenderkistje) stalen. Hierin bevond zich een skelet van Jesus (?). De genetische arts Charlotte werd gevraagd het te onderzoeken en DNA-tests te doen. Het bleek dat het DNA een code bevatte wat kapotte cellen weer genezen kon maken.

ZEKER EEN BOEK DAT MAG GELEZEN WORDEN IN DEZE KERSTTIJD, DES TE MEER DAT ER JUIST IN DEZE DAGEN TERUG HET CONFLICT OPDUIKT ROND JERUZALEM.

Herinner jij je nog de geur van de vers gestreken lakens toen je als kind in bed werd gestopt? En de geur van de wafels op die winteravond? : De geur van thuis, de geur van de keuken? Onvergetelijk. Hoe de school rook, of de geur van de kantine? Dat ben je al lang vergeten maar de geur van thuis blijft een leven lang in je geheugen hangen. Hoe komt dat? Het zijn niet de geuren die zich onvergetelijk maken, het is het gevoel van geborgenheid waaruit ze voortkomen. Je ruikt de lakens niet maar wel de zorg die er achter zit, wel dat gevoel van veiligheid, van geborgen te zijn. Je ruikt de wafels niet maar veeleer de verrassing, de hele sfeer van liefhebben en voor elkaar bestaan.

De armoe van onze dagen is dat we niets meer te ruiken hebben. Veel keukens zijn zo clean als een operatiekamer. Er wordt bijna niet meer gekookt, er wordt niet meer in geleefd. Dat is te veel werk . Niet alleen de armoe, maar het drama van onze dagen is dat men de geborgenheid gaat ervaren als een belemmering voor de persoonlijke ontplooiing, iets dat de individuele vrijheid in de weg staat. Men wil koste wat kost zijn eigen leven leiden, thuis is enkel een goedkoop hotel. Maar als we de muren van de geborgenheid rondom ons wegduwen, duwen we onze eigen identiteit weg, dan wordt je niet meer bij naam genoemd, dat ben je jezelf niet meer, dan ben je altijd onderweg naar nergens.

Op 8 december vierden we het hoogfeest van Maria Onbevlekte Ontvangenis; wat zij heeft bevestigd in 1858 tijdens haar verschijningen in Lourdes, waar ze zich bekend maakte aan Bernadette. Ik ben de Onbevlekte Ontvangenis.
Onbevlekt ontvangen - Dat heeft toch te maken met Maria? Met zwanger worden zonder man. Helaas, zo zit het niet, hoe redelijk de interpretatie ook lijkt. De onbevlekte ontvangenis heeft niets te maken met de conceptie van Jezus maar wel met die van Maria zelf.

De Onbevlekte Ontvangenis van Maria is een dogma van de Rooms-katholieke Kerk. Het dogma bevestigt de bijzondere status van Maria door vast te stellen dat zij ter wereld kwam zonder door de erfzonde te zijn belast. Het moment dat Maria, in de schoot van haar moeder Anna, tot leven kwam, is het moment waarop Maria onbevlekt, en dat wil zeggen zonder erfzonde op haar ziel werd ontvangen.

Zij ontving, met andere woorden, een onbevlekte ziel. Op haar ziel werd door God reeds tevoren de zuiverende werking van de toekomstige Verlossing door haar Zoon Jezus Christus toegepast.

Een volk dat niet zorgt voor de grootouders en hen niet goed behandelt, is een volk dat geen toekomst heeft! En weet je waarom het geen toekomst heeft? Omdat het zijn geheugen heeft verloren.

En als een samenleving haar geheugen verliest, is zij verloren. Zij heeft geen wortels

De wijsheid hoort bij de ouderen van dagen.

Het is hun taak om hun levenservaring, de geschiedenis van een familie, een gemeenschap, een volk door te geven.

Grootmoeders en grootvaders zijn onze kracht en onze wijsheid.

Laat we onze ouderen niet vergeten, zodat zij, ondersteund door families en instellingen, hun wijsheid en ervaring kunnen inzetten bij de vorming van de nieuwe generaties.

De ouderen zijn een belofte en een garantie voor de toekomst.

Paus Franciscus

De maand december is een maand
om elkaar verhalen te vertellen.
De herfst loopt af, de winter komt eraan.
De natuur trekt zich terug in zichzelf
en mensen trekken naar binnen.

Advent is een tijd van stilte en inkeer,
én van samen verwachtingsvol op weg gaan.
In de adventsverhalen gaat het vaak
over het onrecht in de wereld.
Er is een intens verlangen naar licht in donkere tijden;
naar vrede en gerechtigheid.
Met kerstmis vieren we dat het donker is doorbroken.
Het is het feest van de hoop dat de liefde overwint.

Kerst, elk jaar weer een drukke periode. Maar het lijkt ieder jaar wel drukker te worden met kerst. Allerlei verplichtingen drukken op ons. De kerstbomen, de kerstborrels, de kerstballen, de kerstdiners, de kerstkransjes, de kerstgezelligheid, de kerstpakketten, de kerstrollade en de kerstliedjes, kerstvieringen op school, kerstviering op de club, kerstviering op de groeigroep en dan ook nog de kaarten die geschreven en gepost moeten worden, de kerstberichten die voor facebook geschreven moeten worden, de kerstmailtjes die nog verzenden wilt etc.
Maar waar is God in dit hele gedoe? Vergeten we hem en beseffen we nog wel dat zijn zoon Jezus werd geboren en weten we wel waarom Jezus werd geboren. Staan we daar überhaupt nog wel bij stil? Kortom: hebben wij met kerst nog tijd voor God?