Onbevlekt, toen, nu en altijd.

Een volk dat niet zorgt voor de grootouders en hen niet goed behandelt, is een volk dat geen toekomst heeft! En weet je waarom het geen toekomst heeft? Omdat het zijn geheugen heeft verloren.

En als een samenleving haar geheugen verliest, is zij verloren. Zij heeft geen wortels

De wijsheid hoort bij de ouderen van dagen.

Het is hun taak om hun levenservaring, de geschiedenis van een familie, een gemeenschap, een volk door te geven.

Grootmoeders en grootvaders zijn onze kracht en onze wijsheid.

Laat we onze ouderen niet vergeten, zodat zij, ondersteund door families en instellingen, hun wijsheid en ervaring kunnen inzetten bij de vorming van de nieuwe generaties.

De ouderen zijn een belofte en een garantie voor de toekomst.

Paus Franciscus

De maand december is een maand
om elkaar verhalen te vertellen.
De herfst loopt af, de winter komt eraan.
De natuur trekt zich terug in zichzelf
en mensen trekken naar binnen.

Advent is een tijd van stilte en inkeer,
én van samen verwachtingsvol op weg gaan.
In de adventsverhalen gaat het vaak
over het onrecht in de wereld.
Er is een intens verlangen naar licht in donkere tijden;
naar vrede en gerechtigheid.
Met kerstmis vieren we dat het donker is doorbroken.
Het is het feest van de hoop dat de liefde overwint.

Kerst, elk jaar weer een drukke periode. Maar het lijkt ieder jaar wel drukker te worden met kerst. Allerlei verplichtingen drukken op ons. De kerstbomen, de kerstborrels, de kerstballen, de kerstdiners, de kerstkransjes, de kerstgezelligheid, de kerstpakketten, de kerstrollade en de kerstliedjes, kerstvieringen op school, kerstviering op de club, kerstviering op de groeigroep en dan ook nog de kaarten die geschreven en gepost moeten worden, de kerstberichten die voor facebook geschreven moeten worden, de kerstmailtjes die nog verzenden wilt etc.
Maar waar is God in dit hele gedoe? Vergeten we hem en beseffen we nog wel dat zijn zoon Jezus werd geboren en weten we wel waarom Jezus werd geboren. Staan we daar überhaupt nog wel bij stil? Kortom: hebben wij met kerst nog tijd voor God?

Rouw verwerk je niet,
je overleeft je verlies
en je leeft ermee.

(Manu Keirse)

Het was niet voorspeld, maar het toeval wil dat dit weekend eerder een cultureel weekend wordt. Gisteren nog het lichtere genre, vandaag ga ik luisteren naar het derde pianoconcerto van Rachmaninov met het Nationaal orkest van België. En daarvoor maak ik de sprong van Antwerpen naar Brussel, meer bepaald in het Paleis voor Schone Kunsten (Bozar), waar volgende op het programma staat:

Belgian National Orchestra
George Pehlivanian, dirigent
Liebrecht Vanbeckevoort, piano

Rachmaninov
Pianoconcerto nr. 3 in d, opus 30

ZOWEL HET WERK AL S DE PIANIST INTEGREREN ME. TE MEER DAT SLECHTS ENKELEN WERELDWIJD DIT PIANOCONCERTO IN DE VINGERS HEBBEN.

Deze bijzonder getalenteerde zanger zal mijn zaterdag bepalen. Ik had bijna geschreven: betalen. Maar ik vrees dat wij nog alijd zelf de tickets moeten betalen. Gezien de afstand voor mij van Roeselare naar Antwerpen, wordt het meteen een daguitstap te Antwerpen. Wellicht te laat, maar voor wie nog een kans waagt, even zien of er nog plaats is in de Koningin Elisabethzaal, en dit om 20.00 u. Hoe het er daarvoor of daarna gastronomisch aan toegegaan is, lees je later. Heel verheugd dat ik eindelijk deze man live aan het werk zal mogen zien!

Ongetwijfeld herkennen jullie het wel, je staat tegenover iemand, je praat en luistert naar die ander. Plotseling valt je oog op een losse draad, een rafel aan de jas van de ander. Even is de aandacht afgeleid. En gaat het gesprek verder, dan toch valt af en toe het oog op die losse draad

In een andere situatie sta je met iemand te praten. En op een gegeven moment denk je: "Waar heeft die ander het over?" Je bent de draad van het verhaal kwijt. Ligt het aan de ander, of zit er een draadje bij jezelf los?

Weer een andere situatie. Je zit naar een bepaald TV-programma te kijken en opeens ben je de draad kwijt. Ja, ook is het mogelijk dat er plotseling, totaal onverwacht, een storing is. De TV gaat op zwart, ergens in het apparaat is een draad, een kabeltje stuk. Dan zijn we ons opeens heel bewust dat we afhankelijk zijn van zo'n draad.

En het gebeurt soms dat er iets in ons hoofd niet goed gaat. We raken de draad (even) kwijt. Verward zijn, of nog erger, dement worden, betekent afhankelijk worden.

Ons leven hangt met draadjes aan elkaar. Een wonder dat het meestal goed gaat. Al die draden in onze levens, soms losse, vaak ook aan elkaar geknoopte draden, van verwachtingen en verwarringen, van visies en vriendschappen, van geloven en gedachten, van buigzaamheid en boosheid, van meevoelen en meegaandheid, van..., wie ziet hierin de rode draad?

Wat ik heb gedaan? Zelf heb ik het teveel aan zand die de straatwerkers achterlieten opgeruimd. Ik  zou ook de bladeren die massaal van de bomen gevallen zijn nog eens moeten wegharken; maar er staat een ziekenhuisbezoek gepland. Een man van 86 jaar is achterovergevallen en zijn onderrug is gebroken... Voor hem welicht een voorlopig einde na maanden van  revalidatie. De man kwam nog drie maal met de trein uit Oostende naar Roeslare om zijn petekind te helpen.  Waarover zouden wij dan klagen?! Ja, vader klaagt dagelijks over zijn  stoelgang, eens niet kunnen gaan, dan te veel, en ook dat werkt op de zenuwen. Best dat moeder nog alles kan in een richting duwen, al was ze voorbije dagen ook zwaar grieperig, en ik moet geen tekening maken van wat dat dan zo allemaal inhield. En nu terug aan het werk!

Ja beste mensen, ik kan eindelijk een einde brengen rond het verhaal rond de paal voor mijn deur. Althans, dat mag ik hopen. Toen men me had achtergelaten met een hoop zand en een diepe put die alsmaar dieper werd, zeker na de hevige regens, die meteen een gevaar werd voor de vele kinderen die er passeerden, werd het stadsbestuur opgebeld. Geen onmiddellijke reactie, tot plots een zware vrachtwagen mét kraan voor de de deur parkeert. Blijkbaar hadden ze het signaal toch opgevangen. Maar de man die de herstelling moest uitvoerren had geen plannen, men wist niet eens waar er wat te doen was. Niets werd gecommuniceerd, niet met Electrabel, niet met de stadsdiensten.  Men had nergens een opdracht ontvangen tot  herstel! Men heeft aan de man gezegd dan maar een toer rond het blok te doen, en hij zou wel zien waar er al dan niet putten moesten gedempt worden! Het kon dus nog lang duren voor alles terug in orde was. In orde? De blokjes liggen schots en scheef.