Berichten van 1 januari 2017 tot 31 december 2017

Vandaag elf november. Wereldwijd herdenken wij honderd jaar grote oorlog. Voor velen onder ons is dit een feestdag, een vrije dag. Een dag om dankbaar te herdenken wat zo vele jonge wensen voor ons deden om ons voorgoed een vrij leven te geven...

Ik denk vandaag in het bijzonder aan mijn grootvader die na vier jaar legerdienst meteen voor vier jaar in de loopgraven moest vechten aan de Ijzer, die zijn vrienden naast zich neergeschoten zag worden!...

Vandaag gaat mijn aandacht evenzeer uit naar het feest van Sint-Maarten, Martinus van Tours. Aan hem dank ik mijn naam. Een naamfeest wordt in onze streken niet gevierd, maar toen ik ooit in deze periode in India verbleef, werd ik overhangen met bloemen, werd een bijzondere maaltijd klaargemaakt, werd ik naar een dorpje gereden om de H. Mis bij te wonen. Ja, naamfeesten zijn daar belangrijker dan verjaardagen, en misschien terecht.

Ik kreeg op mijn naamfeest meer kaartjes toegestuurd dan op mijn verjaardag. Hou je dus niet in, en vraag om mijn adres...

Sint-Maaren is voor mij ook en stuk werkelijkheid geworden, in die zin dat ik mijn mantel graag deel, letterlijk en figuurlijk met deze die het fysisch of psychisch even moeilijk hebben . Een luisterend oor bieden, even onderdak bieden zoals je recent nog kon lezen.

Gelukkige feestdag aan allen die de naam van Martin, Martine, Maarten en afgeleiden dragen! Moge je ook op je eigen manier, en op je eigen plaats je mantel delen, aandacht schenken, zeker in deze moeilijk wordende tijden.

Verlies u niet in de sociale media of de technologie,

maar kom tot rust en onderhoud echt contact met elkaar.

wat kan dit dan deugd doen!

BLIJFT ZO BIJZONDER, OOK NA JAREN ONAANTASTBAAR!

Als je God en je naaste

bemint, word je een gelukkig mens!

Zo kort bij Allerheiligen en Allerzielen dacht ik er aan dat we misschien ook even mogen stil staan bij mensen die ons op één of andere manier blij maakten, die vrienden werden, en ons hebben verlaten. het zijn de mensen uit ons blogland....  Denken we aan hen, bidden we voor hen!

Zolang er leven is, is er liefde;
Zolang er liefde is, is er hoop;
Zolang er hoop is, is er toekomst;
Leven moet je leven, is niet te koop.

Zolang er leven is, zijn er mensen;
Zolang er mensen zijn, is er kracht;
Zolang er kracht is, is er warmte;
Maar je bereikt niets als je wacht.

Zolang er leven is, is er vuur;
Zolang er vuur is, is er lucht;
Zolang er lucht is, is er leven;
Voor leven gaat niemand op de vlucht.

Het is acht uur als er wordt aangebeld. Ik zie een vrachtwagen en een grote kraan even verder van mijn deur als ik de deur open. Men vraagt me of ik mijn wagen wil verplaatsten, maar deze wagen is niet van mij. Hij staat wel altijd voor mijn deur, en heb me er al vaal druk om gemaakt. Ik zou het parkeergeld eens willen zien van die buren. Zij die zelfs twee klevers op eigen poort hebben hangen dat een wagen kan worden weggesleept. Maar goed. Algauw zie ik dat de buurvrouw, nog in nachtkledij, haar wagen verplaatst. Tot de 'werkers' zeg ik dat de andere buurvrouw nooit zal opendoen als er wordt aangebeld, laat staan dat ze haar wagen zal verplaatsen. Natuurlijk heb ik het niet voor het feit dat wellicht weer voor de zoveelste maal het voetpad wordt opengebroken. Ik blijf dan ook niet kijken, maar neem mijn ontbijt, luisterend naar het geklop en geboor. Maar ik kon mijn ogen niet geloven. Na meer dan 25 jaar aandringen, want zo lang woon ik er al, komt men eindelijk een zeer oude elektriciteitspaal verwijderen die vlak voor mijn raam staat. Een paal die al even lang geen dienst meer deed, want alles was toen al ondergronds. Destijds moest ik zelf 37.000 BF ophoesten om ze te laten verwijderen. Dus met niet met. Ik meen dat het deze keer te maken heeft met verkiezingen, want nog geen tijd terug kwam men me vragen wat ik wilde verbeterd zien in mijn straat. En omdat ik niet meteen op iets kon komen, en om van hen af te zijn, zegde ik te hopen dat die paal maar gauw verwijderd zou worden. De paal is dus weg, maar het werk is, of wat had je gedacht, maar half gedaan. Er ligt een berg zand waar de paal is verwijderd, een paar stapstenen, maar het ergste van al; ze hebben dertig blokjes van mijn terras eveneens uitgehaald. Ik vraag me af hoe het ooit weer mooi (dus ook niet onderste boven!)terug zal liggen en wanneer. Nog eens een echt dagboekartikel.

Liefde is een belangrijke troost

bij de dood.

AAN ALLEN EEN ZALIGE HOOGDAG VAN ALLERHEILIGEN GEWENST!

Na wat ik de voorbije tijd meemaakte, kreeg ik van jullie af en toe de reactie dat ik me gelukkig mag achten in zo een goed gezin te zijn opgegroeid, dat ik nog steeds mijn ouders heb, en dat alles zal ik niet ontkennen. We hebben allen onze eigen karaktertrekken, onze gaven en fouten; we gingen samen door diepe dalen in het verlies van zoon/broer, klienkind/nichtje. Maar we kenden ook hoogtepunten zoals recent nog het mogen vieren dat onze ouders 63 jaar gehuwd zijn. Er is zo veel te vertellen dat ik het hier in een paar woorden heb weergegeven, in dankbaarheid!

 was alles zo gewoon.

dan toch maar ... vooral om opgeslagen afbeeldingen te gebruiken en dan alles te verwijderen.

U kan ze dus vrij gebruiken!

VRIENDSCHAP IS DUURZAME EENHEID

Iets mooiers kon ik niet in mijn mailbox vinden,

al zien we elkaar zo weinig op een jaar.

De geestelijke leegte is nog nooit zo grot geweest. Het christelijke gebed vraagt niet dat God zou doen wat wij willen, maar dat wij Gods wil doen. God houdt zich op in de marge. Daar waar de mens van de mislukking woont. De mens die uit de bocht vloog, die vergeten wordt, in al zijn breekbaarheid. Ja, de mens is breekbaar! Ooit komen we allemaal in de marge terecht: als we ziek zijn, oud, hulpeloos, of dement worden. God is daar om ons op te vangen. Daar moet de kerk zijn, in de rand, de marge, in de kwetsbaarheid.

Mark Van de Voorde

Na wat ik voorbije tijd van nabij meemaakte bij een jonge man met Parkinson, mag ik inderdaad mijn vingers kruisen omdat ik, ondanks eigen   gezondheidsproblemen, toch relatief gezond ben. Ik hang ook niet af van anderen zoals dit wel het geval is bij velen en in concreto bij de man waar ik een beetje mantelzorger voor ben zo af en toe. Ja, je staat erbij en kijkt er naar. Je kan hem af en toe wat water of frisdrank toedienen, al dan niet met een rietje. Je kan wakend nabij zijn, en hem zowel overdag als bij nacht zorgen dat hij terug droge kledij heeft na veel te veel, zeg maar uren beweging. Neen, zwaar kan hij niet worden, en op die manier heeft hij meer fitnees gedaan dan jij en ik op een ganse dag. Je kan telkens herbeginnen met opruimen en afwassen, want deze mensen strooien willens nillens alles op de grond, krijgen hun eten niet op door slikproblemen of door een plotse blokkering. Ik weet dat ik aan het uitwijden ben, en dat dit maar een momentopname is, denkend aan zo velen die jaar en dag, een leven lang voor iemand mogen/moeten zorgen. VANDAAR BESEF DEZE MAAR. Te gauw spreken we de woorden uit bij een wens voor een goede gezondheid, die reeds vervlogen is met de wind...

We supporteren en juichen voor coureurs en voetballers,
maar niemand bemoedigt of feliciteert
de man of vrouw aan de lopende band.

We omhelzen en kussen populaire rocksterren,
en mijden onze zonderlinge eenzame buurman.
We rollen de rode loper uit voor de stiletto’s van filmdiva’s,
en laten een dakloze op karton slapen.

We luisteren naar het hoogdravende betoog van politici,
maar doen alsof we de vreemdeling die de weg vraagt, niet verstaan.

Toch zijn politicus, vreemdeling, filmdiva, dakloze,rockster, buurman, coureur of voetballer en bandwerker, allen gelijk;
ooit geboren uit een moeder
die haar kind toewenste
dat het omhelsd en gekust zou worden,
dat er voor hem gesupporterd en gejuicht zou worden,
dat zijn leven over een rode loper zou mogen gaan,
dat het beluisterd zou worden
en geëerd in zijn menselijke waarde,
wat er ook van hem of haar zou worden.

Tijdens mijn verblijf in het gemeenschapshuis Don Bosco, vond ik volgende woorden op het muismatje:

vertrouwen
bevestigen
liefde
humor
trouw
respect
gebed
rede
verantwoordelijkheid
vriendelijhkheid
faliliegeest
zorg
geloof
weerbaarheid
gemoedelijkheid
dankbaarheid
droom
samenwerking
vreugde

als er zo vele waarden zijn, hoe kan het in onze wereld dan verkeerd lopen?!

’t Is een prachtige dag vandaag.
Een milde zon geeft zachte glans
aan de herfstkleur van de bomen
en de gele bladeren op de grond.
Ik zie de mensen wandelen in de straten
en zich koesteren in die late zonnewarmte.
Zo wil ik mij, in de herfst van mijn leven,
ook koesteren in de milde stralen
van uw liefde, mijn God.

Er is zoveel gebeurd in mijn leven:
ik denk aan de mensen van wie ik houd,
aan zoveel mooie momenten,
aan ogenblikken van speelse verrukking
en dankbaar geluk.

Er waren ook moeilijke dagen
met hun pijn, zorg en doffe ellende.
Het is allemaal zo anders geworden
dan ik ooit had gedroomd.
Laat uw milde zon nu alles bedekken
met de zachte glans van uw tedere ontferming.

Ik leg mijn leven in uw handen.
IK............DANK U VOOR ALLES!

Beste medeblogger,

Vandaag en wellicht ook morgen vind je me niet in jullie gastenboek. Voortbije nacht blijven slapen bij een jonge man van slechts 47 jaar die aan Parkinson lijdt, en dat sinds de leeftijd van 29 jaar!. Ik ben meerdere keren moeten opstaan om hem te verversen van bovenkledij, doornat door te veel bewegingen, of om hem medicatie toe te moeten dienen. Morgen ben ik dan wellicht bij hem in het UZ GENT met de hoop dat ze eindelijk hem verder helpen om een beter te leven te kunen leiden, want daar stellen professoren het al een jaar uit!

Vriendelijke groeten,

Maarten

Onze tijd krijgt waarde
in zoverre wij hem hebben gebruikt
voor ons eigen geluk
en voor dat van anderen.

Tijd vrij maken voor een ander
zegt dat je die ander belangrijk vindt.

Tijd hebben voor jezelf
geeft je een eigen plekje,
waar je je vredig thuis voelt.

Ik ben hier ooit komen wonen omdat er een bos voor de deur was. Ook achter mijn deur was er tot voor kort veel groen. Nu kijk ik vooraan op huizen en appartementen, en achteraan heeft de blauwe lucht en het groen moeten plaats maken voor zwarte daken! Dat is wat ik nu zie als ik op mijn terras zit i.p.v. een stralend blauwe hemel en het groen van bomen!

Wat werken we hard om gelukkig te worden
goede mensen te zijn, we Ieren, we sparen,
we proppen nog net een ding meer in de dag.

Laten we stilvallen, van binnen stil worden
en zien dat we onze tevredenheid zelf bepalen
of we nu veel hebben of weinig, veel doen of minder.

En als we dan echt stil staan,
laat ons dan eens opkijken naar de ander,
en ons plezier samen delen,
laat ons luisteren naar de ander,
we worden er zelf rijker van.

Het was 02.30 u in de nacht toen ik uit mijn dromen werd gehaald door hardnekkig aanbellen. Eerst één maal, dan twee maal, dan bleef de persoon maar duwen. De wijsheid nooit iemand nog binnen te laten na 22.00 u 's avonds, zeker als het donker is en er niets is afgesproken, bleef ik in bed liggen, ondertussen toch gissend wie die late 'gast' mocht zijn. Ik zou zeker nooit meer opendoen nadat er ooit iemand bijna bruusk de voordeur had tegengehouden, en ik net nog kon verhinderen dat de man binnenkwam, iemand die vaak op straat leeft. Dus dacht ik meteen aan dat figuur. Familie kon het heel zeker niet zijn, die zouden me wel opgebeld hebben in geval van nood.Want ook ik heb nog een vaste telefoon. Heel even dacht ik aan de persoon met parkinson, maar ook die mogelijkheid verbande ik al snel. Natuurlijk kon ik de slaap niet meer vatten. In de morgen neem ik mijn gsm (de nooit op de slaapkamer ligt) en wat lees ik daar .. Inderdaad, de vriend met Parkinson was nog iets uit zijn wagen gaan halen en had achterloos de deur toegesmeten. Maar daar stond hij, alle sleutels, zoel van wagen als woning, op de zetel. Ik heb nl. in geval van nood zijn reservesleutels, dus had hij mij sms gestuurd die ik natuurlijk niet had gelezen, en die is toen maar 25 minuten gaan wandelen tot bij mij. Hij was dus de ongelukkige beller. En dan moest hij nog terug. En eigenlijk mag hij niet lang wandelen! Zoals hij dan later zegde aan de telefoon: De goeden moeten het bekopen met de slechten. Het was me meteeen  vergeven, maar ik zit er nog mee in mijn maag!  Te veel raar volk loopt hier rond, jammer dat ik deze woorden moet gebruiken......Zal ik maar een kijkkgaatje laten plaatsen?

zo deed je dat in de jaren tachtig!

maar nog belangrijker, je gebruikte de telefooon waarvoor hij gemaakt was.

Was je niet thuis, dan belde men je wel terug. Teken dat het dringend was. Dus geen nutteloze gemiste oproepen zoals met de gsm. In één telefoongesprek werd ook alles ineens geregeld. Ik denk aan een afspraak. Nu smst men over en weer in de zin:

Ben je vanavond thuis?.

Zouden we iets gaan eten?

Waar en wanneer?

En dat gaat zo maar door...

De ander stuurt evenveel smsjes terug, tijdrovend!

En dan maar de smsjes later wissen.

En dan kan het gebeuren dat je geblokkeeerd wordt!

Later blijkt dat het een misverstand was!

WAS HET NIET BOEIEND HET NUMMER TE DRAAIEN, WANT JE KON JE MOEILIJK HAASTEN MET DIE SCHIJF?!

is misschien wel de ergste ... JALOEZIE wordt ze genoemd.

JA, beste  vrienden medebloggers, mijn vader wordt vandaag inderdaad 91 jaar oud! En dat op een zondag! Hoe dankbaar en blij dat ik dat nog mag vieren samen met moeder die veertien dagen terug verjaarde! Ja, ik geraak eigenlijk moeilijk uit mijn woorden vandaag. Maar ik denk dat vooral mijn vader zelf zeer gelukkig mag zijn met deze verjaardag. Ondanks hardnekkige kwalen die nu al een tijd duren, mankeert hij niet echt veel. Hij heeft geen ernstige levensbedreingende aandoeningen, zit niet in een rolwagen, is nog helder van geest. En daar mogen we allen zeer blij om zijn, zeker hij zelf! Ik kan een lofrede schrijven over mijn vader, hij die zovelen heeft overleefd. Vooral laatste doet hem pijn, want zijn broers en zussen zijn overleden, net als alle buren van zijn leeftijd en jonger, net als zijn  vroegere maten vanop het werk of het verenigingsleven.  mar op het gevaar af dat ik nu een rouwbrief neerpen, wil ik gewoon hulde brengen aan mijn vader, met diepe dankbaarheid en met heel veel waardering, met de hoop en het verlangen dat hij nog heel lang bij ons mag blijven in een zo goed mogelijke gezondheid naar hart en geest, samen met moeder. Ik wilde hier nog heel wat meer schrijven, zelfs een foto achterlaten, maar sinds kort weet ik dat een huldebetoon soms als een boemerang terug kan komen, totaal onverwacht. Mag ik dan niet mijn geluik ook niet via deze weg delen?! Zonder te persoonlijk te worden? Mischien is dit de laatste verjaardag die we vieren  van deze bijzondere man!.

PROFICIAT PAPA!

p.s. de foto van deze appel, staat voor mijn vader, een echte appel uit zijn  grote fruitboomgaard waar hij meerdere ereprijzen voor kreeg!

WEES BEHOEDZAAM MET MET WAT JIJ DENKT

(OVER JEZELF OF OVER EEN ANDER)

WANT HET ZIJN JOUW IDEEEN EN GEDACHTEN

DIE JOUW LEVEN LEIDEN!

En deze titel heb ik al meerdere malen gebruikt tijdens het bloggen afgelopen jaar, dus niets met de herfst te maken. ieder van u heeft wellicht iets gepost rond regen, zij het via tekst of crea. Iedereen heeft ook al meerdere malen  gevraagd waar die grote gouden bol is afgelopen jaar, een jaar dat nog niet eens ten einde is. Dus deze heel toepasselijk!

WE LOPEN OP EEN REGENACHTIGE DAG DOOR EEN PRETPARK. NA TWEE BUIEN ZEGT MIJN ZOON (5): HET IS VANDAAG AL TWEE KEER DROOG GEWORDEN!

'Omdenken door kinderen'

MAAR ER NAAR HANDELEN....

DIe akelige spinnen toch, de meesten onder ons verwensen  hen, zeker als ze ongevraagd in je haar komen te zitten of je niet had zien aankomen dat je plots even in hun web verstrikt raakte, maar niemand kan ontkennen wat voor kunstwerken ze bij elkaar spinnen. Het Brugse kant kan er nog niet een tippen!

DAT IS NIET ENKEL EEN UITSPRAAK VAN EEN PSYCHIATER MAAR DE WENS VAN ELK MENS EN VOOR ELK-ANDER DIE HET GOED MEENT MET DE ANDER WELKE DE RELATIE OF OVERTUIGING  OOK MAG ZIJN.

Barcelona centrum,  twee staatsgebouwen tegenover elkaar.
Met telkens een breed geopende ijzeren poort. Een bewaker staat in het midden. Niemand doet een  poging binnen te gaan, al zie je heel ver tuinen en grote luchters.

Na een paar maal deze plaats te zijn gedwarsd blijven we staan. Zouden we er binnengaan?
En juist op dat moment zien we twee mensen zomaar langs de bewaker binnenlopen.

We zijn verwonderd van alle kunst die ons meteen treft, waarbij deze foto.
We hebben helaas op eerste verdieping maar één blik kunnen werpen op wat de raadzaal moet zijn, of we worden woordeloos naar buiten gestuurd. Als we nog vragen wat hier te zien is, krijgt de man geen woord uit zijn mond, enkel een hand maakt duidelijk dat we best zo direct mogelijk het pand verlaten!

Waren we betrapt? Of was hij zelf niet oplettend geweest? Misschien laatste wel! Geen idee maar wel heel veel gezien wat de gewone toerist nooit te zien krijgt.
Toen we het plein overstaken om zo het andere pand binnen te gaan, was het alsof deze bewaker gealarmeerd was, want nog meters voor we aan de ingang waren, deed hij teken niet nader te komen. Maar deze nemen ze niet meer van ons af!

Na alle drukte voorbije maanden rond alles wat betrekking heeft rond het ouderlijk huis, is het nu dringend tijd, zeker nu de zon van de partij is, om het eigen tuinhuis onder handen te nemen. Het gras ligt er ook maar triestig bij, en dat nadat alles terug werd bijgezaaid, maar ik hoor dat ik niet de enige ben, gezien koude voorjaaar en dan de regen. Hoe dan ook, ik zal blij zijn dat de eerste klus zal geklaard zijn. En zeggen dat vander nog de fundamenten gegoten heeft voor dit tuinhuis, en ik kan jullie vertellen dat ze nog in geen honderd jaar zullen begeven! Mijn neefjes en nichtjes vonden dit een kabouterhuisjes toen ze nog klein waren.

Waar zie je het nog, dat stoere werkpaard? Toen ik  nog klein was was ik er aan gewoon dat af en toe zo een paard langs onze deur voorbijtrok die materiaal door de aarde sleepte. Ja, echte trekpaarden, de oogkleppen aan! Je zag ze zowat overal, toch voor wie te lande woonde. Maar waar zijn ze gebleven? Ze werde vervangen door traktoren en later nog door industriële machines. Maar ik denk dat er hier en daar nog iemand onder jullie is die letterlijk achter een paard heeft gelopen, soms van 'moeten'. In zijn jeugd heeft mijn vader dit wel nog moeten doen, want na zijn werkuren moest hij naar 'den boer'. Mijn grootvader vond dat ideaal, mijn vader heeft gelukkig verder mogen studeren. Maar hoe dan ook, ergens intriest dat het boerenpaard straks deel gaat uitmaken van ons erfgoed. Het weken met zo een dier gaf de mens die het moest in de teugels houden ook heel wat rust. Een bedenking die ik maakte bij deze foto, een foto die bij mijn ouders zou kunnen genomen zijn, gezien het verre uitzicht rondom rond, zowel voor, naast als achter het huis!

Het is gebeurd
en het gebeurt nog steeds;
en het zal blijven gebeuren
als er niets tegen gebeurt.

De onschuldigen weten van niets
omdat ze onschuldig zijn;
en de schuldigen weten van niets
omdat ze schuldig zijn.

De armen merken het niet
omdat ze te arm zijn;
en de rijken merken het niet
omdat ze te rijk zijn.

De dommen halen hun schouders op
omdat ze te dom zijn;
en de intelligenten halen hun schouders op
omdat ze te intelligent zijn.

De jongeren kan het niet schelen
omdat ze te jong zijn;
en de ouderen kan het niet schelen
omdat ze te oud zijn.

Daarom gebeurt er niets
en daarom is het gebeurd;
en gebeurt het nog steeds
en zal het blijven gebeuren.

In het voor- en najaar ruimen heel wat mensen
hun kasten op en keer op keer sta je versteld
wat je in die tijd allemaal hebt bijgehouden en verzameld.
Het kost vele mensen heel wat moeite
om afstand te kunnen doen van die spullen,
want aan alles zit wel op de één of andere manier een herinnering vast.

Zeker bij het oprumen van inboedel bij verhuis.
En toch, kijk eens bij jezelf hoe vaak je een bepaald voorwerp
nog hebt bekeken, vastgehouden...
Ook jij zult dan beseffen dat we die spullen vaak opbergen
om ze zelden of nooit vast te nemen.
We hebben niet altijd tastbare dingen nodig
om onze mooie herinneringen vast te houden.
Je herinneringen liggen veilig opgeslagen in je hoofd en in je hart...
trouwens je hart is veel groter dan je zolder.

Onze Vader die in de hemel zijt.
U bent wel oneindig ver weggegaan
van deze aarde.
Uw naam ligt hier besmeurd,
verborgen onder onrecht en geweld.
Uw koninkrijk is hier niet te vinden.
Hier gebeurt de wil van machtigen,
rijken en geweldplegers.
Een klein deel van de mensheid heeft volop te eten;
de anderen hebben honger.
Wij vergeven elkaar niet,
maar komen op voor onszelf
en de Derde Wereld staat dik bij ons in de schuld.
Het kwaad is koning over ons.
Zo zit dat.

"Vergiffenis schenken werkt niet als een toverstokje.
Willen vergeven is niet hetzelfde als kunnen vergeven. Zo kan het gebeuren dat we wel willen vergeven, maar het niet kunnen. Wanneer hoofd en hart het tenslotte op een akkoordje hebben gegooid en we daadwerkelijk in staat zijn te vergeven, dan blijven nog altijd de pijnlijke ervaringen over die aan de oppervlakte komen, verwarring scheppen en de gevoelens van haat opnieuw aanwakkeren. Dit is wat de vergiffenis van het geheugen genoemd wordt. Het is niet het gemakkelijkste van alles. Dit te kunnen vergt veel tijd."

uit: Tim Guénard, Sterker dan de haat

Iinderdaad beste mensen, 88 is een mooi getal. Enkele jaren terug mocht ik een bijzondere kaart sturen aan mijn  vader die toen 88 jar werd. Vandaag is het de beurt aan mijn moeder. Ik ben dan ook blij dat ze ook deze bijzondere leeftijd heeft gehaald. Proficiat moeder bij deze verjaardag. Ik wens je nog heel vele jaren samen met vader, die straks 91 jaar wordt! PROFICIAT MOEDER! En omdat bloemen jouw grote liefde waren, krijg je van mij op vandaag een boeket bloemen. Bloemen, hoe vele uren heb je niet in de tuin gewerkt en daarvoor meerdere eerste en ereprijzen gekregen!

 Hoe heerlijk op een zondag met veel zon deze verjaardag te mogen vieren!

                                     

                                      HARTELIJKE GELUKWENEN VAN JE ZOON

Woensdag laatst wou ik even alle ergernissen van afgelopen dagen van me afrijden, en dus ik met de fiets over en weer naar Dadizle, in totaal zo een25 km. Daar breng ik trouwens groot gebracht, daar maken mijn ouders hun laatste dagen door in het rusthuis. Vader moeder zult ge eren, weet ge wel. Toen eht voor hen tijd was om te gaan eten, een veel te vroeg avondmaal, zegde ik eens een koffie te gaan drinken en dan terug te komen. Uit pure gewoonte de fiets genomen, al kon ik ook te voet zijn gegaan. Gezien ik met alle rompslomp en het slechte weer ik nog niet te Dadizele was voor de jaarlijkse noveen, maar evenzeer om te danken voor de goede aflooop van de verkoop van het huis, en om te danken voor de ouders, dan toch maar even de basiliek binnengelopen. Daarvoor echter mijn fiets geparkeerd aan de inkom van het bedevaarts park 'ROSARIUM'. Na een kaarsje te hebben gebrand, en wetende dat mijn ouders pas om 18.00 u teurg in hun kamer zijn, dan maar een koffie gaan drinken. Terug aan mijn fiets, zie ik dat mijn zadel achterste voor is gedraaid en meteen op de laagste stand is geplaatst. Het was bijna niet mogelijk het zadel terug te plaatse. Maar ergens gewaarschuwd door de stand van het zadel, kijk ik in één van de fietszakken en tot mijn ontsteltenis zie ik dat mijn regenmantel is verdwenen! Ik dus toch terug naar mijn ouders waar ik het hun vertelde, en geloof het of niet, maar mijn vader heeft de moeite genomen naar buiten te komen om op zijn eigen manier het zadel weer zo goed als kon weer op juiste hoogte te plaatsen en vast te zetten. Wat een macht heeft die man nog.  Toen ik dan eindelijk kon vertrekken passerde ik nog even de stelplaats voor de fietsen, en dan zag ik een container staan voor inzameling kledij. Ik ben er zeker van dat de gast(en) die mijn fiets een draai gegeven hebben, ook mijn regenmantel in die container gedumpt hebben.  En iedereen onder jullie weten wat een regenmantel kost. Maar we zijn Vlamingen en hebben altijd geluk: mijn fiets was toch niet gestolen ....