Berichten van 1 januari 2017 tot 31 december 2017

of bij het reageren op een bericht:

Spreek eerst met de ander, alvorens het hart van een familielid of vriend te breken!

Ook stokoude ouders blijven niet eeuwig leven. Al is het soms moeilijk om je dat te realiseren.

Twee ouders hebben van boven de 90 is lang niet iedereen gegeven. Ik tel dus mijn zegeningen. Maar ik weet ook dat er een dag komt waarop eerst de ene en dan de andere de stap in de eeuwigheid zal zetten.

Zo volg ik deze week door een mij onbekend ziekenhuis een roze pijl. Die slingert om hoeken en kanten, jaagt mij de lift in naar de tweede verdieping en trekt mij daarna nog een paar gangen door.

Aan het einde van die roze pijl ligt mijn vader in een ziekenhuisbed.

Met een zuurstofmasker op zijn gezicht en een paar slangetjes in zijn lijf. Het ademen valt hem zwaar. Gekleurde lijntjes kruipen op een scherm af en aan. Ik ken ze alleen uit de medische series en kan nog niet helemaal geloven dat ze nu echt zijn.

‘Ik ben hier hoor’, toetert mijn moeder in het oor van mijn vader. ‘Ik blijf hier en ik zorg voor jou.’ Hij stoot een onbestemd geluidje uit, een soort instemming vanuit het onderbewuste. Ik aai over zijn slappe arm.

Als zorgende engelen wapperen verpleegsters, verplegers en dokters in en uit. Ze verschuiven een knopje, herschikken een buisje, spreken hem toe. Soms meten ze iets wat ons niet duidelijk is en schrijven dat op.

Ik kan alleen wachten en denken aan wat was en wat komt.

En hopen dat God met ons mee wacht, met zijn armen wijd open.

bron: kerknet

maar het kon even goed over mijn eigen vader of moeder gaan,

die vroeg of laat zelfde kant opgaan....

Het is een bedenking die ik maakte toen ik zag hoe mijn vader weer de man was die ik al maanden niet meer had gezien, rechtop lopend, zonder rollator of een arm rond hem, maar de mand die alles toonde en wat hij allemaal zelf had gemaakt aan de toekomstige eigenaar van ons huis. Nu hij even terug thuis was, was het alsof hij er nooit was weggeweest.; stak zelfs een paar machines in werking zonder hulp en dat op zijn  91ste! De practische aard is dan wel niet mogen overgaan naar mij, maar veel eerder naar mijn veel te vroeg overleden broer, maar zeker naar mijn jongste zus, ook al is zij psychologe. Maar nu ben ik aan het uitwijden zoals ons Steffie dat hier soms doet. Het is zoals in het liedje, ik gelijk hoe langer hoe meer op hem, zeker wat uiterllijk betreft. Sommigen van jullie hebben dit al eerder gezegd toen ze een foto van mij en eens een foto van vader zagen; maar diep van binnen delen we dezelfde waarden, dezelfde correctheid, dezelfde perfectie, maar bovenal willen dat de ander het goed heeft, en dat we in alle vrede verder mogen leven, boven alle verschillen van overtuiging. Zo heeft mijjn vader altijd de familie samen gehouden, en dat meer dan wij, zijn kinderen en kleinkinderen. RECHTVAARDIG dat is misschien zijn kernwoord, en wie me langer kent weet dat ook ik dit in de vaandel draag naast een groot VERTOUWEN dat alles goed komt.

Ja, vader je bent en blijft een deel van mij of is het eerder omgekeerd? ik kreeg zo veel van je, zeg maar alles! Nog vele jaren!

Wie om zichzelf kan lachen, staat sterker in zijn schoenen...

Aandacht is ontvankelijk.
Je stelt je open.
Je leeft je in.
Je kunt ontvangen.

Aandacht is eerbiedig.
Je dringt je niet op.
Je kunt wachten.
Je laat vertrouwen groeien.

Aandacht is tijd.
Je neemt de tijd.
Je jaagt niet op .
Je overhaast je niet.

Aandacht is attent .
Je ziet het kleine.
Je vergeet niet .
Je doet wat je zegt.

Aandacht is trouw.
Je blijft komen.
Je houdt de lange duur vol.
Je komt ook in moeilijke tijden.

Aandacht is aanwezigheid.
Je kent de waarde van er zijn.
Je weet stil te zijn.
Je bent eenvoudig.

Aandacht heelt onze wonden.
Aandacht versterkt onze innerlijke kracht.
Aandacht schept gemeenschap.

Geroepen om lief te hebben

Wij zijn geroepen om lief te hebben.
Ik zou het willen roepen in deze wereld:
tegen de soldaat in de tank
tegen het kind met de steen
tegen de moeder van de martelaar
tegen een drugsbende op zoek naar geld en macht
tegen een terreurgroep op oorlogspad……

Maar ik zeg het vooral tegen mezelf
Als ik me erger,
als ik boos ben,
als ik bang ben,
als ik niet geloofd wordt…

Zeg het en deel er vanuit:
deel rijkelijk uit van de liefde
die elke mens in zich draagt,
gekregen van een God die zelf liefde is.

Aan HANS en een paar andere medebloggers, ik geraakt hoegenaamd niet meer op jullie blog. Ik zie alles wel, maar als ik het gastenboek wil tekenen, dan kan ik geen letter meer intikken. Dus, beste mensen denk vooral niet dat ik jullie vergeten ben, of nog erger, geen contact meer met jullie wil. Dus, aan zij die me niet meer regelmatig zien verschijnen op hun gastenboek, dit is de enige reden. Ik hoop jullie gauw terug te zien, en dat aan dit euvel kan verholpen worden. Dank voor uw begrijp! Maarten

VOOR ONS WAS HET EEN BIJZONDERE 9/11 WANT VANDAAG WERD NA 63 JAAR HET OUDERLIJK HUIS VERKOCHT. METEEN IS HET GEDAAN MET "'NAAR HUIS TE GAAN" MAAR WE KUNNEN GELUKKIG NOG BEIDE OUDERS BEZOEKEN IN HET WOONZORGCENTRUM. DE VERKOOP IS BIJZONDER VLOT VERLOPEN, EIGELIJK BINNEN DRIE KWARTIER TIJD NADAT DE TOEKOMSTIGE BEWONERS HET HUIS  EN ALLE AANBOUW HADDEN BEZICHTIGD. IK BESPEURDE METEEN EEN GROTE INTERESSE EN HET WAS AFWACTEN OP HUN BOD. IK WAS VERWONDERD VAN DE MANIER HOE KORTDADIG MOEDER REAGEERDE TOEN ZE DE PRIJS WILDEN LATEN ZAKKEN. EN ZO HAALDE MOEDER SAMEN MET VADER HUN SLAG THUIS. NA ELKAAR DE HAND TE HEBBEN GESCHUD, BELOOFDEN ZE MIJN OUDERS HEN ZO VEEL MOGELIJK TE WILLEN HALEN, OM NOG EENS DE TIJD VAN TOEN WAAR ZE ZO LANG GELEEFD EN GEWERKT HEBBEN, TE BELEVEN. EN ZO WORDT  DE DRAAD NIET IN EEN KEER DOORGEKNIPT. DUS ALLEMAAL BLIJE MENSEN OP HET EINDE!

Een moederke werd 90 jaar en, al begreep ze dat het leven buiten het rusthuis zo jachtig was, ze verlangde ernaar haar kinderen en kleinkinderen wat vaker te zien. Nu waren ze er allemaal, haar kinderen en kleinkinderen op het grote verjaardagsfeest dat ze voor haar gaven en ze genoten van spijs en drank, en van elkaar. Toen zij vroegen: "Moeke, heb je nog een wens?" antwoordde deze: "Ja, als ik dood ga wil ik gecremeerd worden." "Goed", klonk het als uit een mond, "dat regelen wij voor u." "Maar heb je geen andere wens?" "Neen", zei moeke, "ik heb toch alles." "Ja, dat wel, maar wij willen graag eens iets speciaals voor je doen", zegden de kinderen. "Och ja", zei moeke, “dit nog: als ik dood ben en gecremeerd, strooi mijn as dan uit over de parking van de supermarkt." "Waarom daar, moeke?" vroegen ze verbaasd.
"Wel, dan weet ik zeker dat jullie nog één of twee keer per week langs komen."

Moela trok naar een psychiater en zei: “Ik ben totaal verbijsterd, doe iets. Het is onhoudbaar geworden. Elke nacht heb ik dezelfde droom.Ik sta voor een deur, duw en duw en duw ...
Er hangt een plaat op de deur maar ik blijf duwen, zonder resultaat. Elke nacht word ik transpirerend wakker, Ik krijg die deur maar niet open.” Na een halfuur, tussen wat antekeningen in, zegt de psychiater: “Zeg Moela, vertel me eens wat op dat plaatje staat.” Zeker van zijn stuk antwoordt Moela: “Daar staat wel erg duidelijk ‘trekken’.

Laat onze vriendschap zo sterk zijn
dat we het aandurven om
zo nodig kritisch te zijn naar elkaar.
Laat onze band zo sterk zijn dat
we elkaar commentaar kunnen geven
zonder dat dit de ander schaadt.
Laat ons vertrouwen zo groot zijn
dat we ons niet bedreigd voelen
als anderen kritiek op ons uiten.
Laat het geloof in elkaar zo groot zijn
dat we uitgaan van de beste bedoelingen
en welgemeend commentaar waarderen.

werd mijn levensmotto en ik geraak hem (gelukkig maar) niet meer kwijt!

en zo geraakte ik bij jou en jou; ja die sleutel bracht vele vruchten mee, onuitwisbare vriendschappen!

Het bordje is ons allen goed bekend en we staan er meestal niet bij stil tot het onszelf betreft.  En dus is de tijd aangebroken dat heel binnenkort het ouderlijk huis te koop wordt aangeboden. Mijn ouders mogen straks wel reeds zeven maanden in een woonzorgcentrum verblijven, ze hadden hun eigendom nog niet willen van de hand doen tot voor kort. Maar nu de schatter is geweest, en een buurman die al jaren aast op  onze woning, land en magazijn, wordt het tijd dat alles zo vlug mogelijk achter de rug is, en vader is de eerse om daar op aan te dringen.

Gaandeweg werd de ganse papierwinkel wat vooral mijn moeder bewaarde, reeds stelselmatig grondig gezuiverd zodat haast het essentiële overblijft zoals aankoopakte, contracten, foto's en overlijdensberichten en gedachtenissen. Maar wat te doen met de meubelen en het huisgerief? Mijn zus vond er niets beter op dan alle kleinkinderen op één en zelfde dag te laten komen om spulletjes op te halen, al dan niet groot of klein, zowel in het huis als in de garage en werkplaats. Maar ook voor ons, de kinderen en aanverwanten, is er veel om de hand op te leggen, al dan niet voor de een of ander van emotionele waarde. Zo liep ik gisteren nog eens binnen om te zien, en zo zag ik o.a. de platencolectie. En zo blijf je hangen aan herinneringen die je vergeten waart... en heb je niets gedaan. En wat grote stukken betreft, de meesten zullen het herkennnen, de kinderen en de kleinkinderen hebben zelf alles wat ze nodig hebben, of het valt niet langer in hun smaak hoe duur oook.  Dat is dus wat me heden bezig houdt, maar ook mijn ouders voigen de zaak op de voet. Spijtig genoeg kunnen ze maar zo weinig meenemen naar hun nieuwe verblijf. Als broer en zussen proberen we wel zo vee mogelijk naar onze eigen woning over te brengen zoals slaap- en eetkamer. En daarbij de vraag, wat met mijn meubels? En zo draait de wereld door ...

geeft inspiraie tot bloggen, en om zo terug aan het schrijven te gaan!

Een woord, het kan opbeurend zijn of kwetsend.
Het kan van liefde zijn of haat.
Het kan van blijheid zijn of van verdriet.
Liefde of haat,
opbeurend of kwetsend.
Het verschil is,
maken of breken.

Ik weet het, het blijft een klassieker, en we zouden hier heel veel over kunnen schrijven, maar ik hou het bij deze ene bedenking. Zijn we niet blij dat we naar school mochten gaan, dat onze kinderen dat nu heel zeker kunnen?! Mijn vader klaagt tot op vandaag dat hij niet verder mocht studeren. Dus neem dit recht niet af!

Niet zien en toch - Augustinus en Toon

'Geloven is aannemen wat we niet zien en de beloning voor geloven is zien wat we aannemen.'
Deze wijze en ware woorden sprak de kerkvader Augustinus.
Zelf had hij de waarheid ervan ontdekt en ervaren.

Wanneer je over zijn woorden nadenkt,
valt de vergelijking op tussen geloof en liefde en vriendschap.
Want ook bij liefde en vriendschap nemen we aan wat we niet zien en de beloning is dat we zien wat we aannemen.
Bij liefde en vriendschap voel je van binnen dat het om iets kostbaars gaat, wat het leven een bijzondere glans geeft.
Het voelt goed, vertrouwd en veilig.
En dat maakt je tegelijk krachtig en kwetsbaar.
Je voelt je herkend en geaccepteerd.
Datzelfde gevoel kunnen mensen ook herkennen in hun geloof.

Toon Hermans heeft dat gevoel onder woorden gebracht.
'Stel je voor
wanneer iemand van je houdt
je alles vergeeft
je altijd bijstaat
je nooit laat vallen.
omdat hij je zwakheid kent.
Dan is dat een bijzonder gevoel.
Maar stel je nu eens voor
dat die iemand
de God van hemel en aarde is!

In gedachten zie ik Augustinus knikken en zeggen:
'.. de beloning van geloven is zien wat we aannemen.'

LIEFDE EN VRIENDSCHAP, WEET JE WEL.....

Achter de groene takken
groeit voor ieder mens de plant “geluk”
soms lijkt het bos je ondoordringbaar
soms trap je het tere plantje stuk
maar met geduld en heel veel liefde
vaak met water van een traan
kun je het plantje vast zien groeien
je moet het alleen weten te staan!

EINDELIJK, NA EEN HALF JAAR WERKEN VOOR DE STAAT, HEB IK OOK WAT GELD OP DE BANK.

MAAR BIJ DEZE:

RECENT ONDERVIND IK DAT IK BIJ TEKENEN VAN EEN GASTENBOEK BIJ SOMMIGEN ONDER JULIE GEEN TITEL VAN MIJN BERICHT MEER KAN INGEVEN, EN DUS OOK NIET VERDER GERAAK. DUS MENSEN, DAT IS DE ENIGE REDEN ALS JE VAN MIJ GEEN TEGENBEZOEK KRIJGT. VIND IK ZELF HEEL VERVELEND;

TERUG VAN REIS, DAN IS JULLIE DIT WELLICHT BEKEND.

Ik wil dat jij dit weet, lieve medeblogger!

Je zei niets
je keek me aan
je gezicht leefde mee
je was gericht op mij
je was een en al aandacht
je hield mijn hand zacht vast
je streelde even de muis van mijn hand
je bewaarde ook afstand
je zei niets
je ogen zeiden alles
je was een luisterende hand
je bood mij houvast je zei niets
je zei genoeg

Met de juiste aandacht en liefde.

Zelfs in de meest onvruchtbare grond...
groeit een zaadje van liefde altijd.

Echte liefde is als een zaadje dat...

éénmaal gezaaid, nooit meer verdwijnt.
Het zaadje zal met de juiste aandacht en liefde
groeien tot een mooie bloem.

De grootste uitdaging in het leven is te ontdekken wie je echt bent,

en op de tweede plaats gelukkig te zijn met wat je uiteindelijk vindt.

Bij het ouder worden zul je ontdekken dat je
twee handen hebt, ééntje om jezelf te helpen
en één om anderen te helpen...

Ik logeer voor een paar dagen in l'Hermitage Gantoise te Rijsel.



http://www.weekendesk.be/nl/hotel/903/L_Hermitage_Gantois-Noord-Frankrijk-Lille

‘Niemand wordt geboren met haat voor een andere persoon vanwege huidskleur, achtergrond of geloof.

Mensen leren te haten. En als ze kunnen leren om te haten, dan kunnen ze ook leren om lief te hebben.

Liefde ligt dichter bij ons hart dan zijn tegenovergestelde.’

Nelson Mandela

Ik heb besloten om gelukkig,
te zijn, omdat het goed is
voor mijn gezondheid.

HOOR HOE STIL HET IS OP STRAAT NU IK DEZE NEERPEN. LAAT ONS DUS NOG HEEL EVEN GENIETEN. WANT STRAKS DENDEREN VRACTHWAGENS TERUG OVER DE STRAAT, GIERENDE BANNDEN NAAR EN VAN HET WERK. KINDEREN EN JONGEREN OVERAL OM JE HEEN. GENIET VAN DE STILTE LIEVE MEDEMENS, WANT HET IS ZO WEER OVER!

EINDELIJK HEB IK TERUG EEN PC EN IK HOOP DAT IK ER WEER JAREN TEGEN AAN KAN! HET IS EVEN WENNEN MET ALLE NIEUWIGHEDEN MAAR LATER MEER DAAROVER. IK HAD VIA MIJN BLOG LATEN WETEN DAT IK VOOR ONBEPAALDE TIJD ZONDER PC ZOU ZITTEN EN GEVRAAGD LIEFST GEEN GASTENBOEKEN TE TEKENEN OF MAILS TE STUREN, MAAR TOCH KUNNEN SOMMIGEN HET NIET LATEN EN TEKENEN DAG NA DAG;; hOE DAN OOK, HET IS FIJN WEER IN BLOGLAND TE ZIJN!

Gisteren had ik bijna een lang artikel votlooid rond deze practige bloemen die bijna in de vergeethoek zijn geraakt. Dus even opnieuw, maar dan  heel sumier. Als kind vond ik overal bij ons de roze dahlia's, in de tuin maar ook op het land. De voorzitter van de vokstuin destijds kon zo veel mensen  warrm maken dat wellicht ieder toch wel één bloembol kon planten. En zo gebeurde dat er op de duur zzelfs wedstrijden werden uitgeschreven. Door te ruilen met anderen, door de bollen terug in de grond te steken na de winter, ontsproten andere variëteiten en nog later zag je allerhande vormen en kleuren van die zelfde Dahlia, soms niet meer te herkennen aan de oorspronekelijke. Dit schrijven is het gevolg dat ik recent nog een mooie bloem zag, net als toen. En voor mijn pc nog maals sterft, vlug nog eens melden dat ik ooit met de fiets een boeket Dahlia's naar de directrice van het ziekenhuis bracht n.a.v. haar verjaardag. Ze had haal bureel naast het mijne. Wie zou nu nog zo een boeket durven aanbieden? Je moet ze zelff eerste nog vinden!

en je ziet de kinderen te graag, dan is dit het gevolg!

MISS SPAGHETTI!

BESTE MEDEBLOGGERS, VANAF MORGEN EN VOOR ONBEPAALDE TIJD ZIT IK ZONDER PC. WIL DAAROM ZO WEINIG TOT GEEN GASTENBOEKEN TEKENEN NOCH MAILS DOORSTUREN TENZIJ HOOGDRINGEND. EN DAN NOG ZAL IK ZE WELLICHT TE LAAT KUNNEN LEZEN. DANK VOOR UW BEGRIP EN MEDEWERKING. HOPELLIJK BEN IK ZO VLUG MOGELIJK TERUG AL ZAL HET AANPASSEN ZIJN, WANT ALLES NIEUW.

Er zijn even veel betekeninssen rond liefde als er zijn rond vriendschap.

na het overlijden van onze geliefde medeblogster ROZEMARIJN

Ook verdriet is een deel van het leven...

We maken allemaal al wel eens een periode door met verdriet
maar vele mensen hebben last met het laten zien van hun emoties uit angst om zwak over te komen.
Toch is het belangrijk om verdriet toe te staan, het is nodig
om dingen te kunnen verwerken, om verder te kunnen gaan
na verlies.
Schaam je niet voor je verdriet, het maakt ons allemaal menselijk...

Hoe ik me voel na het ontvangen van mijn belastingbrief, btw, sociale zekerheid, provinciebelasting, suikertaks, verkeersbelasting, et cetera...