15augustus

HOOR HOE STIL HET IS OP STRAAT NU IK DEZE NEERPEN. LAAT ONS DUS NOG HEEL EVEN GENIETEN. WANT STRAKS DENDEREN VRACTHWAGENS TERUG OVER DE STRAAT, GIERENDE BANNDEN NAAR EN VAN HET WERK. KINDEREN EN JONGEREN OVERAL OM JE HEEN. GENIET VAN DE STILTE LIEVE MEDEMENS, WANT HET IS ZO WEER OVER!

EINDELIJK HEB IK TERUG EEN PC EN IK HOOP DAT IK ER WEER JAREN TEGEN AAN KAN! HET IS EVEN WENNEN MET ALLE NIEUWIGHEDEN MAAR LATER MEER DAAROVER. IK HAD VIA MIJN BLOG LATEN WETEN DAT IK VOOR ONBEPAALDE TIJD ZONDER PC ZOU ZITTEN EN GEVRAAGD LIEFST GEEN GASTENBOEKEN TE TEKENEN OF MAILS TE STUREN, MAAR TOCH KUNNEN SOMMIGEN HET NIET LATEN EN TEKENEN DAG NA DAG;; hOE DAN OOK, HET IS FIJN WEER IN BLOGLAND TE ZIJN!

Gisteren had ik bijna een lang artikel votlooid rond deze practige bloemen die bijna in de vergeethoek zijn geraakt. Dus even opnieuw, maar dan  heel sumier. Als kind vond ik overal bij ons de roze dahlia's, in de tuin maar ook op het land. De voorzitter van de vokstuin destijds kon zo veel mensen  warrm maken dat wellicht ieder toch wel één bloembol kon planten. En zo gebeurde dat er op de duur zzelfs wedstrijden werden uitgeschreven. Door te ruilen met anderen, door de bollen terug in de grond te steken na de winter, ontsproten andere variëteiten en nog later zag je allerhande vormen en kleuren van die zelfde Dahlia, soms niet meer te herkennen aan de oorspronekelijke. Dit schrijven is het gevolg dat ik recent nog een mooie bloem zag, net als toen. En voor mijn pc nog maals sterft, vlug nog eens melden dat ik ooit met de fiets een boeket Dahlia's naar de directrice van het ziekenhuis bracht n.a.v. haar verjaardag. Ze had haal bureel naast het mijne. Wie zou nu nog zo een boeket durven aanbieden? Je moet ze zelff eerste nog vinden!

en je ziet de kinderen te graag, dan is dit het gevolg!

MISS SPAGHETTI!

BESTE MEDEBLOGGERS, VANAF MORGEN EN VOOR ONBEPAALDE TIJD ZIT IK ZONDER PC. WIL DAAROM ZO WEINIG TOT GEEN GASTENBOEKEN TEKENEN NOCH MAILS DOORSTUREN TENZIJ HOOGDRINGEND. EN DAN NOG ZAL IK ZE WELLICHT TE LAAT KUNNEN LEZEN. DANK VOOR UW BEGRIP EN MEDEWERKING. HOPELLIJK BEN IK ZO VLUG MOGELIJK TERUG AL ZAL HET AANPASSEN ZIJN, WANT ALLES NIEUW.

Er zijn even veel betekeninssen rond liefde als er zijn rond vriendschap.

na het overlijden van onze geliefde medeblogster ROZEMARIJN

Ook verdriet is een deel van het leven...

We maken allemaal al wel eens een periode door met verdriet
maar vele mensen hebben last met het laten zien van hun emoties uit angst om zwak over te komen.
Toch is het belangrijk om verdriet toe te staan, het is nodig
om dingen te kunnen verwerken, om verder te kunnen gaan
na verlies.
Schaam je niet voor je verdriet, het maakt ons allemaal menselijk...

Hoe ik me voel na het ontvangen van mijn belastingbrief, btw, sociale zekerheid, provinciebelasting, suikertaks, verkeersbelasting, et cetera...

DEZE DATUM STAAT IN MIJN GEHEUGEN GEGRIFT, EN ZEKER IN DAT VAN DAT VAN MIJN OUDERS, WANT PRECIES VANDAAG ZIJN ZIJ REEDS 63 JAAR GETROUWD! HET IS INDERDAAD MAAAR WEINIGEN GEGEVEN. IK WILDE DIT TOCH EENS IN DE KIJKER PLAATSEN. NAAST GROTE VREEUGDE HEBBEN ZIJ OOK HEEL DIEP VERDRIET GEKEND. ZO MOESTEN ZE BINNEN DE VEERTIEN MAANDEN ZOWEL HUN ZOON ALS KLINDOCHJTER AFSTAAN; OOK HET AFSCHEID RECENT VAN HUN OUDERLIJKE WONING WAAR ZE BEIDEN HARD AAN HEBBEN GEWERKT DOET HUN PIJN, MAAR ONDANKS ALLE KWALEN EN KWAALTJES LAATSTE TIJD, BLIJVEN HET TWEE MENSEN DIE GENOEG HEBBEN AAN ELKAAR EN AAN HUN KINDEREN, KLEINKINDEREN EN ACHTERKLEINKINDEREN. MOGEN ZE DAN NOG LANG GEZOND BLIJVEN EN MAG IK NOG HEEL LANG "NAAR HUIS" KUNNEN GAAN.

VOOR DE GEINTERESEERDEN: VADER WORDT IN OKTOBER 91 EN MOEDER 88 IN SEPTEMBER...als het God belieft.

VOOR NU EEN DUIZENDMAAL DANK EN PROFICIAT!

Beste medeblogggers en vrienden ... Mijn pc is stervende.. Al een hele tijd is hij kortademig en moet ik hem een duwtje in de rug geven. Soms word ik midden in een activiteit afgebroken, kan ik mails niet meer vervolledigen, etc. Na inlichtingen te hebben ingewonnen lijkt hij toe aan een eeuwige rust en aan vervanging toe. Dat zal niet zo eenvoudig zijn alles over te zetten, zowel wat blogs, foto's als mijn mailbestand om er de belangrijkste maar te noemen. Dus wanneer je binnekort voor een tijd niets van me hoort, noch via mail, noch via blog, dan is dit de enige reden. Ik hoop jullie echter heel gauw terug te zien. Daar gaat alvast mijn vakantiegeld! Maar zo kom ik gezonder en als nieuw terug, dat hoop ik toch!

Een jongen had voor moeder boodschappen gedaan, heel precies en heel beleefd. Om hem te belonen nam de winkelier de snoeptrommel van het rek, draaide die open en bood hem de kleine aan. "Neem maar, jongen", zie de man. De jongen nam er een snoepje uit, maar de winkelier drong aan: "Toe maar, jongen, neem maar zoveel als je met je hand grijpen kan." Met grote ogen keek de jongen naar de man op en zei: "Oh, wil jij dan voor mij nemen?" "Waarom?" "Jij hebt zoveel grotere handen!"

Bron: Bruno Ferrero

Meestal zeggen we: kiezen óf delen.
Dat is uit twee onaangename dingen
toch een keuze doen.
Je moet óf het een óf het ander doen.

Kiezen én delen gaat verder:
Je groeit in je leven naar een keuze toe.
Heb je die gemaakt, dan ga je ontdekken
dat je veel met elkaar zult moeten delen.

Kies ik voor jou en jij voor mij,
dan delen wij het leven.
Waar je niet kunt delen
heb je nog niet voor elkaar gekozen.

Jij bent een schat voor mij,
ik zal je altijd blijven zoeken.
Ik hoop dat ik ook een schat voor jou ben
en dat jij ook mij altijd zult zoeken.

Als ik aan jou
mijn kwetsbaarheid en kracht
niet kan tonen
aan wie dan wel?

Als ik met jou
mijn vragen en verwachtingen
niet kan delen
met wie dan wel?

Als ik met jou
mijn vreugde en vervulling
niet kan vieren
met wie dan wel?

Als ik aan jou
mijn boosheid en teleurstelling
niet kan laten zien
aan wie dan wel?

Als ik bij jou
mijn verdriet en pijn
niet mag onthullen
bij wie dan wel?

Je hoeft niet het antwoord te zijn
op mijn vragen
en evenmin de pleister te zijn
op mijn wonden.

Ik hoop alleen mezelf te kunnen zijn
in contact met jou
en samen oprecht te zijn
in wederzijds delen.

Als ik dit bij jou niet mag
bij wie dan wel?

….. bij wie dan wel?

HET IS VANDAAG DAN OOK REEDS DRIE JAAR GELEDEN DAT MIJN BROER OSN ONVERWACHT VERLIET. ZIE KADER HIERNAAST.

Om de vele wensen ter gelegeneheid van mijn verjaardag! Het deed deugd!

DAT ME REEDS 62 JAREN GEGEVEN WERDEN.

Je zal het maar voorhebben en het er slechts met enkele intimi kunnen over hebben, tot het zelfs een gewoonte is. De gewoonte van als jongeman dagelijks een pamper aan te trekken, en niet voor de lol. Dit vertrouwde me iemand toe. De jongeman is ondertussen 35 jaar en is nog steeds bedplasser. Zo, het hoge woord is eruit! Ik mocht dit taboe dan ook met zijn medeweten doorbreken. Want het schijnt dat enkel in het Gentse er zo een duizend mensen rondlopen met dit probleem. Meestal houdt dit bedplassen vanzelf op.  Of het hem tegnhoudt uit te gaan? Helemaal niet; hij heeft gewoon aangepaste kledij gezocht, en ze staat hem nog goed ook. Dus als hij verwachht veel te zullen drinken zoals op de Gentse feesten of op festivals, dan trekt hij een extra pamper aan. En zeggen dat er sommigen een pamper aantrekken om heel andere redenen ... Het moet voor de persoon in kwestie, en voor de moeders in het bijzonder toch een hele opgave zijn... Maar is dat het niet voor ieder die met een beperking moet leven. Dus leef en geniet!

DANK OOK AL ZAG JE ME NIET VANDAAG!

S