Berichten van 1 januari 2017 tot 31 december 2017

DEZE DATUM STAAT IN MIJN GEHEUGEN GEGRIFT, EN ZEKER IN DAT VAN DAT VAN MIJN OUDERS, WANT PRECIES VANDAAG ZIJN ZIJ REEDS 63 JAAR GETROUWD! HET IS INDERDAAD MAAAR WEINIGEN GEGEVEN. IK WILDE DIT TOCH EENS IN DE KIJKER PLAATSEN. NAAST GROTE VREEUGDE HEBBEN ZIJ OOK HEEL DIEP VERDRIET GEKEND. ZO MOESTEN ZE BINNEN DE VEERTIEN MAANDEN ZOWEL HUN ZOON ALS KLINDOCHJTER AFSTAAN; OOK HET AFSCHEID RECENT VAN HUN OUDERLIJKE WONING WAAR ZE BEIDEN HARD AAN HEBBEN GEWERKT DOET HUN PIJN, MAAR ONDANKS ALLE KWALEN EN KWAALTJES LAATSTE TIJD, BLIJVEN HET TWEE MENSEN DIE GENOEG HEBBEN AAN ELKAAR EN AAN HUN KINDEREN, KLEINKINDEREN EN ACHTERKLEINKINDEREN. MOGEN ZE DAN NOG LANG GEZOND BLIJVEN EN MAG IK NOG HEEL LANG "NAAR HUIS" KUNNEN GAAN.

VOOR DE GEINTERESEERDEN: VADER WORDT IN OKTOBER 91 EN MOEDER 88 IN SEPTEMBER...als het God belieft.

VOOR NU EEN DUIZENDMAAL DANK EN PROFICIAT!

Beste medeblogggers en vrienden ... Mijn pc is stervende.. Al een hele tijd is hij kortademig en moet ik hem een duwtje in de rug geven. Soms word ik midden in een activiteit afgebroken, kan ik mails niet meer vervolledigen, etc. Na inlichtingen te hebben ingewonnen lijkt hij toe aan een eeuwige rust en aan vervanging toe. Dat zal niet zo eenvoudig zijn alles over te zetten, zowel wat blogs, foto's als mijn mailbestand om er de belangrijkste maar te noemen. Dus wanneer je binnekort voor een tijd niets van me hoort, noch via mail, noch via blog, dan is dit de enige reden. Ik hoop jullie echter heel gauw terug te zien. Daar gaat alvast mijn vakantiegeld! Maar zo kom ik gezonder en als nieuw terug, dat hoop ik toch!

Een jongen had voor moeder boodschappen gedaan, heel precies en heel beleefd. Om hem te belonen nam de winkelier de snoeptrommel van het rek, draaide die open en bood hem de kleine aan. "Neem maar, jongen", zie de man. De jongen nam er een snoepje uit, maar de winkelier drong aan: "Toe maar, jongen, neem maar zoveel als je met je hand grijpen kan." Met grote ogen keek de jongen naar de man op en zei: "Oh, wil jij dan voor mij nemen?" "Waarom?" "Jij hebt zoveel grotere handen!"

Bron: Bruno Ferrero

Meestal zeggen we: kiezen óf delen.
Dat is uit twee onaangename dingen
toch een keuze doen.
Je moet óf het een óf het ander doen.

Kiezen én delen gaat verder:
Je groeit in je leven naar een keuze toe.
Heb je die gemaakt, dan ga je ontdekken
dat je veel met elkaar zult moeten delen.

Kies ik voor jou en jij voor mij,
dan delen wij het leven.
Waar je niet kunt delen
heb je nog niet voor elkaar gekozen.

Jij bent een schat voor mij,
ik zal je altijd blijven zoeken.
Ik hoop dat ik ook een schat voor jou ben
en dat jij ook mij altijd zult zoeken.

Als ik aan jou
mijn kwetsbaarheid en kracht
niet kan tonen
aan wie dan wel?

Als ik met jou
mijn vragen en verwachtingen
niet kan delen
met wie dan wel?

Als ik met jou
mijn vreugde en vervulling
niet kan vieren
met wie dan wel?

Als ik aan jou
mijn boosheid en teleurstelling
niet kan laten zien
aan wie dan wel?

Als ik bij jou
mijn verdriet en pijn
niet mag onthullen
bij wie dan wel?

Je hoeft niet het antwoord te zijn
op mijn vragen
en evenmin de pleister te zijn
op mijn wonden.

Ik hoop alleen mezelf te kunnen zijn
in contact met jou
en samen oprecht te zijn
in wederzijds delen.

Als ik dit bij jou niet mag
bij wie dan wel?

….. bij wie dan wel?

HET IS VANDAAG DAN OOK REEDS DRIE JAAR GELEDEN DAT MIJN BROER OSN ONVERWACHT VERLIET. ZIE KADER HIERNAAST.

Om de vele wensen ter gelegeneheid van mijn verjaardag! Het deed deugd!

DAT ME REEDS 62 JAREN GEGEVEN WERDEN.

Je zal het maar voorhebben en het er slechts met enkele intimi kunnen over hebben, tot het zelfs een gewoonte is. De gewoonte van als jongeman dagelijks een pamper aan te trekken, en niet voor de lol. Dit vertrouwde me iemand toe. De jongeman is ondertussen 35 jaar en is nog steeds bedplasser. Zo, het hoge woord is eruit! Ik mocht dit taboe dan ook met zijn medeweten doorbreken. Want het schijnt dat enkel in het Gentse er zo een duizend mensen rondlopen met dit probleem. Meestal houdt dit bedplassen vanzelf op.  Of het hem tegnhoudt uit te gaan? Helemaal niet; hij heeft gewoon aangepaste kledij gezocht, en ze staat hem nog goed ook. Dus als hij verwachht veel te zullen drinken zoals op de Gentse feesten of op festivals, dan trekt hij een extra pamper aan. En zeggen dat er sommigen een pamper aantrekken om heel andere redenen ... Het moet voor de persoon in kwestie, en voor de moeders in het bijzonder toch een hele opgave zijn... Maar is dat het niet voor ieder die met een beperking moet leven. Dus leef en geniet!

DANK OOK AL ZAG JE ME NIET VANDAAG!

S

WAT HERINNERINGEN AAN EEN PAAR MOOIE REIZEN. LEVEN TUSSEN EN MET DOODGEWONE MENSEN. IN ALLE EENVOUD, SOMS ARMOEDE NABIJ, MAAR ALTIJD GASTVRIJ EN MET DE GLIM%ACH. NATUURLIJK OOK DE PRACHTIGE NATUUR EN RIJKE CULTUUR MEEGEPIKT.

LEVEN MET BIJNA NIETS? HET KRUIS OF EEN INDISCHE GOD IN NABIJHEID, MET RESPECT VOOR DE OVERLEDENEN;

EEN ECHT NATUURWONDER

BIJ HEN TE GAST, VEEL MEER DAN EEN TAFEL EN EEN GIETIJZEEREN BORD IS ER NIET. MET DE VINGERS ETEND.

EVEN DE FIETS LATEN HERSTELLEN OP STRAT MET WAT VOOR HANDEN IS.

Om jouw beste zelf te worden, moet je focussen op jouw mogelijkheden en niet op jouw beperkingen.

En kruis is alleen een kwelling al je je ervan bewust bent.

Iers gezegde

Een gekruidigde zonder een kruis. beschrijving van de heilige Pater Pio

In Ierland wordt door de oudere generaties geloofd dat een gebed, uigesproken aan de voet van het kruis, altijd wordt beantwoord.

Niets is zo erg als het verlies van een kind.

Een kruis biedt twee mogelijkheden: je kunt eraan worden vastgenageld ... of het helemaal uit eigen wil meetorsen.

Foto van Scheveningse strand gisteren dat na een drukke dag een vuilnisbelt is geworden. De fotograaf, Stefan vd Kamp, schrijft: "Meeuwen pikten de verpakkingen mee en lieten ze vallen in de zee. Al die goederen zijn toch ook meegesleept naar het strand? Hoeveel moeite is het dan om de lege verpakking mee terug naar huis te nemen?

Na maanden van dagelijkse buikpijn, na vele huisdokters en specialisten te hebben gezien, na alles te hebben uitgeprobeerd van natuurmiidelen, huis-en keukenmiddels, tot de duurste en nieuwste medicamenten, heeft een specialist uit China eindelijk gevonden wat de oplossing is voor alle leed i.v.m. darmproblemen van mijn vader! OEF! Dat is voor mijn vader in eerste instantie, maar zeker voor moeder en alle betrokkenen een grote opluchting. Want wie ziek is kan niet meer genieten, en sluit zich af van het sociale netwerk, zelfs in een verzorgingstehuis. Ik hoop dan ook dat ik binnenkort terug de vader zal zien die weer graag tussen de bewoners zal zijn met af en toe een kwinkslag, en dat het terug tijd zal zijn om over gewone dagdagelijkse dingen te praten dan enkel nog over zijn darmprobleem. Zo, dit was het voor vandaag, en nu "zijn" gras gaan afrijden! Moet toch alles in orde gehouden worden, willen we het ouderlijk huis te koop aanbieden.

De Ronde van Vlaanderen is de 'hoogdag' van het wielervoorjaar. Ze sluit de 'heilige week' af, waarin nog andere befaamde koersen worden gereden. Je hebt wielergoden en dopingzondaars: alleen al in ons taalgebruik zijn koers en religie verweven. In Roeselare loopt nog tot volgend voorjaar de expo ‘Koers is religie’, waarin de relatie tussen wielrennen en geloof centraal staat. De expo is opgezet in de (ontwijde) Paterskerk, waar het Wielermuseum een voorlopig onderkomen heeft gevonden nu het museumgebouw wordt gerestaureerd.
De tentoonstelling 'Koers is religie' vind je in de Paterskerk, Delaerestraat 33 in Roeselare. Tot eind september 2017 open van maandag t.e.m. zondag van 10 tot 17 uur. Vanaf oktober 2017 gesloten op zondag. Vrij toegankelijk.

Voor velen echter heel pijnlijk, want in deze kerk vonden heel veel mensen troost, veel meer dan in een gewone kerk. Je zag er veel mensen een kaarsje branden voor één van de vele heiligenbeelden die overal verspreid stonden. De mensen die er gingen waren dan ook geen klassieke kerkgangers, maar wat men noemt: mensen met een devoot geloof, dat niet minder is dan dat van de piarenbijters. Vele sukkelaars gingen dan ook hun noden neerschrijven in een boek. Hun laatste troostplaats is hen nu ontnomen.  En het is wringen om die titel te geven! Maar ik heb die gelukkig niet moeten uitvinden.

Had ik maar ....

Had ik maar beter mijn best gedaan.
Had ik maar niet zo lelijk gedaan.
Had ik maar wat anders gekozen.
Had ik maar ...

"Had ik maar" houdt je vast in het verleden.
Je blijft hangen in gevoelens van spijt.
In wensen dat je iets anders had gedaan.
Blijf daar echter niet in hangen.
Want spijt vreet aan je emotionele welzijn.
Je pijnigt jezelf ermee.

Heb de moed om verder te gaan.
Vertaal je "had ik maar .." naar: "volgende keer ga ik ..."
Bedenk wat je anders kunt doen.
Denk na over een betere manier.
En kom dan in actie en ga het doen.

Vergiftig je leven niet langer met spijt.
Zet je spijt om naar ander en beter gedrag.
Dan word je "had ik maar"
een opstapje naar een beter leven.

Vriendschap is een investering
met een hoog rendement.
Je wordt er rijk van!

Het is geen ver­dienste om altijd druk bezig te zijn,

wel om tevreden te zijn met de dingen die je doet.

WANNEER HET VERTROUWEN WEG IS,

WAT BLIJFT ER DAN NOG OVER?!

Vrienden, zagen jullie weinig tot geen reacties op jullie blogjes, dan is er een heel goede reden voor, een reden die ik zelfs in mijn minidagboekje in vetjes heb neergeschreven. Het was namelijk snds 20 december 2015 dat mijn vader hier nog eens te gast was! Misschien was dit ook zijn laatste keer, al hoop ik hem nog vaker te mogen verwelkomen. Maar mensen van die leeftijd moeten in goede doen zijn om nog een paar km met de wagen te doorstaan, en het toeval wou dat het precies nu weer echt warm was. Ondertussen was moeder 'thuis' gebleven -t.t.z. in het woon- en zorgcentrum - om "haar papierwerk te doen". Het was inerdaad voor haar even uitblazen, want ze heeft het niet onder de mat zoals vader dag en nacht kan klagen over constipatie, dan weer over diaree. Helaas is er weinig aan te doen, maar niet prettig voor de omgeving, en zeker niet voor hem in het bijzonder. Gelukkig is hij nog steeds helder van geest, net als ons moeder trouwens. Hoe dan ook was dit voor mij als een feestelijke dag!

EN  hij is op weg naar zijn 91ste verjaardag! Inderdaad hij toont zijn leeftijd niet ... net als ik ....

“Over correct zijn moet je niet te veel communiceren.

Je moet het gewoon doen."

deze tekst vond ik heel mooi om met jullie te delen,

zeker in opvolging van wat ik gisteren hier acherliet.

aan een paar lieve medebloggers:

HIERBIJ HET GEBOORTEKAARTJE VAN ANDREAS,

GEMAAKT DOOR DE FIERE VADER.

Wallonië verkocht in 2016 voor 453 miljoen euro aan wapens.

En wij maar bidden om vreden en herdenkingen bijwonen voor gesneuvelden!

Een echte vriend reikt je de hand
en raakt je hart.

IN DE MORGEN EN DAN NA DE MEETING.

in L'HERMITAGE te RIJSEL.

BEDEVAARTSTOERISME EN NIET EENS VER VAN DE DEUR, DAN IS KEVELAER EEN IDEALE BESTEMMING WAAR JE GRAAG TERUGKOMT.

deze boodschap aan een paar zeer ernsige zieke vrienden

en kennissen.

Je kan de dingen moeilijk voorspellen en meestal zie je uit naar een etentje met goede vrienden, familie of bekenden. Maar als die data al langer gepland waren, en de ontmoetingen pas kunnen op slechts enkele dagen in het jaar, dan moet je wel zoals nu de hitte erbij nemen, al dan niet in kostuum. Want gisteren kon ik eindelijk nog eens samen zitten met een vriend die ik al meer dan dertig jaar ken, maar omwille van zijn drukke agenda als deken, we elkaar nog maar kunnen zien tijdens uitgeperste uurtjes voor hem. En vandaag is het de verjaardag van mijn vriend. Ook hij gaat graag tafelen, en een verjaardag vier je pas op de dag zelf. Vandaar dit snelschrift.

Toch jammer en spijtig dat ik las dat iemand zich verongelukt voelt omdat ik te laat zijn gastenboek tekende. Dat mensen bij dit weer heel laat naar Seniorenet gaan op deze hete dagen, vind ik vanzelfspekend. Anderen zjn dan reefds op reis!

NOG EVEN IN HERINERING BRENGEN

AL IS HET VIER JAAR TERUG.

Voorwaar het is een luxeleven de drager te zijn van een enkelband. En nu weet je niet wat je leest?! Wel ik zou het ook niet geweten hebben tot voor kort, mar ondertussen zo een persoon mogen ontmoeten, en wel in mijn woning. Ja, hij kan gaan en staan waar hij wil. Gewoon even een smsje naar Leuven om te zeggen dat hij naar Brugge, naar Roeselare of waar dan ook gaat, en klaar is kees. Hij kan terrassen of zich onder 'vreemde' vrienden begeven. Ongeacht zijn strafregister rond dealen van drugs kan hij verder zijn gang gaan, want door zijn goed gedrag en, zeden werd alles geseponeerd. Hij kan geld afhalen zo veel hij maar wil, en liefst nog van diegene die hij liefheeft of die voor hem willen instaan. Zo kan hij die weldoeners zo imponeren dat hij bijvoorbeeld uit huis zal gezet worden omdat het water en elektriciteit niet zal betaald worden. Stelenderwijs is hij bezig, allemaal met een enkelband aan. En uit zichzelf wetende dat hij mooi, jong en aantrekkelijk is, deelt hij algauw de lakens met eerste beste meisje...Ja, hij had zelfs tijd om 'een kindeke' te maken!

Alles wat je hierboven leest is dan ook echt gebeurd! Leve de enkelband!

We zijn vaak zo druk bezig met 'hebben'
dat we vergeten om te 'zijn'.

Er mag ook eens gelachen worden...

Alvorens te gaan werken in de bloementuin of in de moestuin of appelbooomgaard, hield ik ervan  even te genieten van alles wat in bloei staat. Dan heb ik ook deze op de gevoelige plaat vastgelegd. Een herinnering voor later, iets om aan mijn ouders te tonen via laptop. Zo zijn ze weer even 'thuis'. Afscheid nemen van dit al fraais zal hen beiden heel veel pijn doen ...

Zo klonk alvast het liedje, maar wat je hier ziet is een klein deel van het tuintje van mijn ouders. Oké, zeg maar tuin!

Ik herinner me een strenge man die in dure kledij langzaam door de kerk stapte, er soms heel lang achteraan stil stond, om toch maar te zorgen dat de stilte en eerbied werd bewaard tijdens de misviering. Op bepaalde plaastsen werd deze persoon ' de suisse' genoemd, misschien gelinkt aan de Zwitserse wacht in het Vaticaan?


NU IS DE KLEPEL MISSCHIEN TE VER DE ANDERE KANT INGESLAGEN

WANT MEER EERBIED ZOU ZEKER NIET MISSTAAN.

Een arm boertje zag op de markt in de stad voor het eerst van zijn leven een spiegel. Hij nam hem in de handen bekeek zichzelf.
Wat zijn ogen zagen, beviel hem zo goed dat hij de spiegel kocht.
Thuis verstopte hij hem. Maar hij kon het niet laten
zichzelf af en toe stiekem in de spiegel te bewonderen.
Zijn vrouw kreeg het in de gaten, en vond de spiegel.
Ze wachtte tot hij de deur uit was.
Toen zag ze zichzelf ook voor het eerst.
“Als ik het niet had gedacht”, zei ze, “hij houdt er een ander op na.
Wat een geluk dat ze zo lelijk is!”

Naar DE MEYERE VICTOR. De Vlaamsche vertelschat. Deel IV.
Antwerpen, Santpoort, 1933, p. 102.

Als een vriend je vraagt geld te lenen,

bedenk dan welke van de twee je wil verliezen.