Berichten van 1 januari 2017 tot 31 december 2017

SAMEN ETEN

IS OLIE

VOOR DE VRIENDSCHAP

Felix Timmermans

Vriendschap zie je niet

op een vriendelijk gezicht.

Maar voel je diep

in een vriendelijk hart.

 DE KRACHT VAN DE LIEFDE

KRIJGT VEEL VOOR ELKAAR!

is ...

O, Heilige Geest, mijn vlam was bijna uit geweest
kom dicht bij mij en wakker aan
de vlam die nooit meer uit mag gaan
open mijn hart en mijn gevoel
gebruik mijn leven voor Uw doel
geef mij een fris en nieuw gemoed
laat mij verstaan hoe 'k leven moet
waai als een wind dwars door mij heen
schenk mij uw gaven één voor één
ik roep u aan ietwat bedeesd
'leer mij slechts leven door Uw Geest'

RELATIES ZIJN NIET MOEILIJK.

IK ZORG VOOR JOU

EN JIJ ZORGT VOOR MIJ.

KLAAR.

Je hart zal ik openen, als je me toelaat.
Je weg zal ik verlichten, als je mij er om vraagt.
Wijsheid zal ik je schenken, als je je ervoor openstelt.
Harmonie kan ik je geven, als je bereid bent te luisteren.

Dat je minstens één mens mag hebben bij wie je geborgen bent, in wie je vertrouwen stelt, bij wie je thuis kunt zijn.

Dat je minstens elke dag één fijn moment mag beleven: een ontmoeting, een lach, iets goeds, iets moois, iets teder...

Dat je iedere dag iets mag hebben dat je boeit, iets waarbij je herademt, iets waarbij je weer moed krijgt.

Dat je minstens één mens gelukkig mag maken door je verschijning, je goedheid, je vriendschap en je medeleven.

Mijn wens is dan dat je elke avond zachtjes kunt zeggen: het leven is heerlijk, mijn vrienden en vriendinnen zijn goed, ik ben tevreden.

Dank U God!

Even stil staan bij ziek zijn:
pijn
zorg
onzekerheid
wachten
verdriet
opluchting
onrust
moed
lange stille nachten
vragen die door het hoofd malen
zoeken naar zin

Nu mijn ouders bijna vier maanden een plekje vonden in een woonzorgcentrum, hier nog enkele sfeerbeelden. Ze zijn zeer tevreden over de vezorging, aan eten ontbreekt hen echt niets, en er is ook heel wat afwisseling in animatie. Er lijkt wel altijd een reden om een feestje te bouwen. Maar dat neemt niet weg dat het een aaanpassing blijf, want zoals eerder geschreven, zij komen van een grote woning met een nog grotere tuin om nu letterlijk tussen vier muren op elkaar te kijken, al is er een ruime lichtgevende eetplaats en een grote cafetaria. Van een oude 'rustige' dag kunnen ze niet echt genieten, want juist nu is men letterlijk boven hun hoofden begonnen aan een tweede bouwlaag. Je al maar proberen te rusten tussen alle geklop door.

Hier enkele sfeerbeelden: Moeder die het breiwerk van medebewoners aan het aan elkaar naaien is. Mensen moesten lapjes breien om dan ketting te maken die als versiering moest dienen bij een aktie 'kom op tegen kanker', waarbij plaatselijk run lopers de gebouwen doorkruisten.

Eindelijk zon, dan is er veel gelegenheid met de bewoners te gaan wandelen in de groene omgeving van de basiliek te Dadizele, er zelf met de groep op bedevaart te gaan. Hier mijn jongste zus met moeder. Ik moet toegeven dat ik mijn moeder niet direct herkende op deze foto, want door de schakering van zon en schaduw lijkt ze daar iets ouder, maar wel heel gelukkig wat ze dan ook is. Ik had nooit gedacht dat zij zich zo goed zou aanpassen, integenstelling met vader die het maar gewoon wordt 'omdat het niet anders kan'.

Je wordt er geleefd zegt hij dan: Opstaan, eten, een beetje kine, eten, de namiddag proberen door te komen en vooral zorgen dat je om 17.00 u terug aan tafel bent voor het avondmaal. Dan dient zich nog een heel lange avond aan. Moeder heeft echter nog tijd te kort, want is alle paperassen aan het klasseren van meer dan 60 jaar samen-zijn....

Wanneer ik dit schrijf zal zopas hun zesde achterkleinkind gedoopt zijn, en daar zullen ze getuige van geweest zijn...

Vragen omtrent euthanasie zijn geen vragen die alleen christenen of kerkelijke verantwoordelijken zich stellen. Ze zijn het onderwerp van maatschappelijk debat. Het zijn fundamentele vragen: wat maakt ons tot mensen? Wat vereist een menselijke samenleving? Wat dient de vooruitgang en wat niet? Er is een grens en een verbod dat van oudsher geldt, al van het allervroegste begin van menselijk samenleven. Als we daaraan raken, raken we aan de fundamenten zelf van de beschaving. Daarom roepen we op tot grote terughoudendheid en volgehouden dialoog.

De bisschoppen van België

IPID – Brussel, maandag 22 mei 2017

Een tevreden geest geeft een goede gezondheid,

jaloezie knaagt aan je botten.

BEDETOCHT VOOR HET LEVEN

IEDEREEN VAN JULLIE/ VAN ONS KAN WEL EENS EEN WOORD OF GEBAAR VAN BEMOEDIGING GEBRUIKEN. DUS AAN HEN DIE HET NU NODIG HEBBEN:

Het geduld wordt beloond.

Zo zie je maar wat een beetje kliederen met verf met een mens kan doen.

  DAAR WAAR VRIENDSCHAP IS........

In Australië hebben ze een organisatie “the Workman’s shed” of vrij vertaald : ‘het kot van vader’ en dat heb je in behoorlijk wat rustoorden. Het gaat effectief om iets wat kan doorgaan voor het vertrouwde ‘kot’ en ‘den hof’ die oudere mannen moeten achterlaten als ze verhuizen naar een rustoord. Ze vinden er alles wat hun hartje blij kan maken als het over dingen gaat die ze in hun vertrouwde ‘kot’ thuis ook hadden en waar ze naar hartenlust nog mogen ‘foefelen’ en ingeschakeld worden om allerlei dingen te herstellen of te maken. Een soort van klusjesdienst in het rustoord. Ze mogen ook een moestuintje houden en dieren zoals kippen en konijnen.
Ik hoor van vrienden in Australië dat dit zelfs de zelfmoordcijfers en het ‘sterven door wegkwijnen’ doet afnemen en ik kan het geloven.

De foto's van het 'kot' van mijn vader, een 'kot' dat twintig meter diep is. Het zou inderdaad een mooie oplossing zijn!

Wat gebeurt er als twee mensen elkaar liefhebben? Ze schreeuwen niet tegen elkaar, maar praten heel zachtjes, omdat hun harten nauw met elkaar verbonden zijn. De afstand tussen de harten is heel klein of bestaat niet.  Wanneer ze elkaar nog meer liefhebben, wat gebeurt er dan? Dan spreken ze niet, maar fluisteren ze tegen elkaar en daardoor komen ze nog dichter bij elkaar te staan. Uiteindelijk hoeven ze zelfs niet te fluisteren, een blik werpen naar de ander toe volstaat om elkaar te begrijpen. Dit is hoe twee mensen zijn wanneer ze elkaar liefhebben.

Dus als jullie Het niet met elkaar eens zijn, boos zijn en discussiëren, zorg er dan voor dat jullie harten geen afstand nemen van elkaar. Zeg geen woorden die de afstand nog meer vergroten. Anders zal er nog een dag komen dat de afstand zo groot zal zijn, dat je de weg niet meer zult terugvinden om terug te keren.

Wees moedig en sterk.

Alles wat u doet,

moet u met liefde doen.

Er zijn bomen en bomen.
Aan de ene boom komen drie appels,
maar aan een andere manden vol.
Die laatste, dat is pas een boom.
Daar heb je wat aan!
Dat is een goede boom.
Dat kun je zien aan zijn vruchten.

Er zijn mensen en mensen.
Gelukkig zijn er ook goede mensen.
Daar heb je wat aan!
Misschien ben jij wel zo'n goede mens.
Misschien zorg jij wel voor vrede om je heen.
Misschien zorg jij voor mensen
- dichtbij of ver weg -
die niet voor zichzelf kunnen zorgen.

Wie zou niet graag zo'n mens willen worden?

VAN ZOVELE MOEDERS DIE ONS VOORGINGEN IN LIEFDE EN GELOOF

DAN MAKEN WE EXTRA TIJD VOOR MARIA! MAAR VOOR HEEL VEEL ONDER ONS VOOR ONZE EIGEN MOEDER.

HELAAS IS DIT VOOR MIJN MOEDER, MEZELF EN DE GANSE FAMILIE DE VIERDE OVERLIJDENSVERJAARDAG VAN MIJN NICHTJE ELINE. ZIE JE IN DE ZIJLIIJN.

Dieper dan verdriet is de blijdschap
en dieper dan de wanhoop is de hoop.

Het kan lente worden,

als jij mij helpt de steen op mijn ziel weg te rollen,

als jij mij bzoekt met opbeurende woorden,

als jij mij doet zien dat elke stap telt,

als wij allen  in ons denken en geloven,

open blijven staan voor de ander!

ik zou nooit meer lange reizen maken zoals naar India, veel te vermoeiend tot ... ik iemand heb ontmoet die me 'het paradijs' wou laten zien. Dus wordt het toch een vlucht van meer dan 12 uur? Mijn bedje staat alvast al klaar ...Bestemming nog even geheim houden tot alles zeker is....

kan veel gezegd worden, maar nu even ernstig.

komt men MARIA tegen....

Welkom te Dadizele,

naast de Basiliek kan je ook in rust en gebed genieten van het Rosarium.

Het zou de leeftijd kunnen zijn om te veranderen van school, van lager onderwijs naar het middelbaar, de tijd van de plechtige communie, van het beginnen puberen; hoe dan ook een mijlpaal. En zo een mijlpaal heb ik gisteren geplaatst, want dag na dag, blogje na blogje, werd mijn blog twaalf jaar oud. Zelf had ik er niet aan gedacht tot ik een mail keeg van een attente medeblogger waarvoor dank. Er is zo veel gebeurd in de voorbije twaalf jaar, te veel om op te noemen. Bloggers zijn gekomen en gegaan, ziek of overleden. Vriendschappen werden gesmeed die nog steeds bestaan, anderen verdwenen dan weer tot verre kennissen. Helaas waren en zijn er ook bloggers die het geluk van de ander niet gunnen, zijn codes soms een hindernis om verder te gaan met onze hobby.  Maar ondanks alles, ben ik blijven doorgaan, in eerste instantie omdat ik greaag blog, in tweede instantie om mijn liefde en vriendschap tmet julliete delen. Dank, heel veel dank voor de mooie jaren samen, in liefde en leed! Maarten!

Hier enkele buttons die ik al heel lang gebruik? Het hangt inderdaad niet af van welke lay-out of aantal buttoms men gebruikt om over te komen. Ik was zelfs verrast bij de opstart van mijn bloggen dat ik vooral werd aangesproken door oudere, zeg maar zieke mensen! Daarvoor en voor zo veel andere dingen blijf ik schirjven!

Hak de knoop niet te snel door- je kunt hem ook ontwarren.

Een zin die ik laatst bij toeval zag staan.
Ik werd getriggerd, want ik ben ook iemand
die eerst overziet en dan de knoop doorhakt.
Ik ging bij mijzelf te rade, wat als ik zou ontwarren?
Zou dat nieuwe perspectieven bieden??
Als ik ontwar, sta ik stil bij alle voors en tegens.
Bij alles wat me van m’n stuk bracht,
maar ook wat me vreugde heeft gebracht.
Ontwarren kan dus veel opleveren.
Ontwarren betekent uit de knoop halen, overzicht krijgen.
Door te ontwarren, en de knopen te ontrafelen,
kan ik de lijn weer zien.
Vervolgens doe ik een stap opzij of achteruit.
En ik zie het vanuit een ander gezichtspunt .
Het blijkt toch niet zo gek te zijn.

Ontwarren, ontknopen of uit de knoop halen.
Het kan de moeite waard zijn
Het is goed om knopen te kunnen doorhakken,
maar sommige kan ik beter ontwarren.
Dan kan ik het touw nog eens gebruiken.

Vieringen meimaand 2017
MAANDAG 1 MEI: eucharistieviering om 6 u. - 7 u. - 8 u. - 9 u. - 10 u. - 11 u. - 16 u. - 18 u.
Om 16 u.: Plechtige eucharistie bij de opening van de meimaand voorgegaan door Mgr. Lode Aerts.
met koor Cantabile Dadizele

Weekend 6-7 mei: homilie door E.H. P. Hallein; president Groot-Seminarie Brugge
Zaterdag om 16 u. opgeluisterd door Sint-Janskoor, Rollegem-Kapelle
Zondag om 10 u. opgeluisterd door koor Jubilate De Tassche, Ardooie
ZONDAG 7 mei: DIOCESANE GEBEDSNAMIDDAG OM ROEPINGEN om 16 u.
met Mgr. Lode Aerts

Bekijk het volledig overzicht van 1 t.e.m. 7 mei: Meimaand 2017 week 1.pdf

Weekend 13-14 mei: homilie door E.H. A. Decock; ere-legeraalmoezenier.
Zaterdag om 18 u. opgeluisterd door Kon. Fanfare Ridder-Janszonen Dadizele
Zondag om 10 u. opgeluisterd door koor Fortissimo, Passendale
Zaterdag 20 mei om 14.30 u.: zieken-eucharistie
met gelegenheid tot ziekenzalving

Weekend 20-21 mei: homilie door E.H. W. Vangheluwe, leraar godsdienst Grenslandscholen, Menen
Zaterdag om 16 u. opgeluisterd door kamerkoor Quadrofolia, Heule
Zondag om 10 u. opgeluisterd door Sint-Eligiuskoor, Sint-Eloois-Winkel

24-25 mei: O. L. Heer Hemelvaart
Alle vieringen zijn zoals in het weekend, met homilie door E.H. D. Decuypere; nationaal proost KSA en KLJ.
Donderdag 25 mei om 10 u. opgeluisterd door zangkoor Blush
ZONDAG 28 MEI: DAG VOOR HET LEVEN
Om 9 u.: tocht voor het leven: vertrek aan het station Kortrijk
Om 15.15 u.: aanbidding, geleid rozenkransgebed en biechtgelegenheid
Om 16 u.: eucharistie in concelebratie met alle aanwezige priesters
met bijzondere beden ter bescherming van het leven

Weekend 27-28 mei: homilie door E.H. A. Monstrey; pastoor Dadizele.
Zondag om 10 u. opgeluisterd door Koninklijk Gregoriuskoor, Rumbeke
Vrijdag 5 mei om 20 u.: bedevaartseucharistie Landelijke Gilde, K.V.L.V., KLJ en Groene Kring
Vrijdag 12 mei om 19 u.: bedevaartseucharistie FEMMA-KWB West-Vlaanderen
Vrijdag 12 - 19 - 26 mei: om 20.30 u. eucharistie gevolgd door KAARSPROCESSIE
ELKE WEEKDAG: 15 u. - 16 u: STILLE AANBIDDING + ROZENKRANS
in kapel van het Rosarium

DIT WAS DE KORTE SAMENVATTING!

Samen schreien doet goed. Samen de tranen de vrije loop laten geeft verlichting. Tranen schreien heeft altijd iets religieus, iets heiligs. Tranen zijn een gave, een Godsgeschenk in vreugdevolle en bittere uren. Zij komen uit de diepte van het hart en uit de hoogte als een genade van God. Soms denk ik dat er geen authentieker religieus gebeuren is dan daar waar samen tranen worden geschreid en ook weer worden uitgewist.
Er is – zo denk ik – geen mens op aarde te vinden die nooit ‘ns tranen in z’n ogen heeft gehad, tranen van vreugde of tranen van verdriet.
Tranen zijn inherent aan ons menselijk bestaan.
Deze dingen moeten mij dan ook van het hart, omdat ik in de praktijk zo vaak meemaak, dat omstanders op droeve momenten zulke – overigens goed bedoelde – onzinnige dingen zeggen: ”Ben toch ‘ns flink…… Gedraag je niet als een kind….. Er is nu genoeg gehuild….. enz. Op echte droevige en verdrietige momenten is het vaak het beste aan de zijde van iemand te zwijgen, te luisteren en te delen, de pijn mee te dragen en de tranen op te vangen. Wij, mensen die aan de kant staan, willen altijd maar kletsen en adviseren in plaats van iemand de kelk volledig, met alle pijn, te laten leegdrinken. Wij kunnen ons zo moeilijk bescheiden en hulpeloos opstellen, d.w.z. gewoon naast iemand gaan staan en niet boven iemand als de reddende engel die uit de hemel is komen vallen.
Er zijn voor vele dingen en voor vele momenten geen kant en klare recepten. Soms moeten we de moed kunnen opbrengen om de tranen en de tijd, en ook O.L. Heer, kansen te geven.

laat ons eens "proberen " in harmonie iets te doen , terug die aandacht voor mekaar opbrengen , een goeden dag zeggen , een woordje tegen mekaar , ik weet het, het is niet gemakkelijk , maar zij het nu wit , of zwart of grijs of jong ; hebt u er al aangedacht dat ieder van ons een moeders kind is ?
een wezen geboren uit liefde , om liefde te geven ; de apostelen spraken niet alle talen maar ze spraken de taal van de mensen , en wanneer u iemand aanspreekt in de taal van de liefde verstaat men u ook . . . . . .

met dank aan Peter1925 voor deze wijze woorden; Peter die één van de eersten was die me kwam opzoeken en me af en toe met gepaste plaatjes rond mijn patroonheilige vereerde. Neen, zo een mensen blijf ik waarderen!

Uit mijn dossier:

"UW WAARDE OP DE ALGEMENE ARBEIDSMARKT ZAL GEEN GEVOLGEN HEBBEN".

Het was bij het opruimen van paperassen dat ik dit onder ogen kreeg en blijkbaar besef ik pas nu wat voor taalgebruik deze edele heren dokters gebruiken. Van sociaal gesproken!

Twee dingen: mijn waarde; de arbeidsmarkt.
Van de persoon, zeg maar de mens geen woord!

Alles stond te lezen op een eenvoudige verklaring na een controlebezoek aan een arts, niet eens na een heelkundige ingreep; enkel na een paar weken in het gips te hebben rond gesukkeld.

Soms zou een mens alles wat hij de voorbije jaren achterliet liefst in een doos steken, en ze ver wegzetten, adieu zeggen aan de blogwereld, de sleutel van de vriendschap en de liefde neerleggen om enkel nog aan zichzelf te denken, en de boel de boel te laten. Ik lees laatste nogal vaak via gastenboeken: trek het je niet aan, pluk de dag en leef nu. Maar eigenlijk weet ik al dat ik dit nooit zal kunnen, dat dit boek zal open blijven liggen, dat ik deze bladzijde zal omslaan, en weer doorgaan, misschien enkel en alleen om jou en jou en jou daar aan de overkant, al geef ik toe, ik schrijf veel te graag, en wat zou ik zijn zonder mijn partner die het Seniiorennet toch is?! Lang leve onze bloggers! Dank u lieve medeblogger!

BLOGGEN lijkt soms op een lekkere drug, je kan niet meer zonder!

wil ik de lente een handje toesteken,

in de hoop dat ik deze schoenen

voor lange tijd mag wegzetten!

Liefde geven is vriendschap beantwoorden!

weer eens een duidelijke bevestiging van de titel van mijn blog die ik tien jaar geleden koos!

Eergisteren nog een blogje achtergelaten rond het gelaat van de ander, maar achter de blik, de ogen schuilt soms heel veel verdriet, heel veel vragen die onuitgesproken zijn. Zelf weet ik ook maar half hoe mijn ouders nu hun eigen srijd uitvechten tegen demonen, tegen de zekerheid dat dit de laatste halte is.... Daarom, wees altijd aardig, of zoals die leerkracht destijds zegde: VERZORG JE GELAAT, het is misschien de enige blik die de ander moed kan geven....ALTIJD!