De taal van de liefde!

Uit mijn dossier:

"UW WAARDE OP DE ALGEMENE ARBEIDSMARKT ZAL GEEN GEVOLGEN HEBBEN".

Het was bij het opruimen van paperassen dat ik dit onder ogen kreeg en blijkbaar besef ik pas nu wat voor taalgebruik deze edele heren dokters gebruiken. Van sociaal gesproken!

Twee dingen: mijn waarde; de arbeidsmarkt.
Van de persoon, zeg maar de mens geen woord!

Alles stond te lezen op een eenvoudige verklaring na een controlebezoek aan een arts, niet eens na een heelkundige ingreep; enkel na een paar weken in het gips te hebben rond gesukkeld.

Soms zou een mens alles wat hij de voorbije jaren achterliet liefst in een doos steken, en ze ver wegzetten, adieu zeggen aan de blogwereld, de sleutel van de vriendschap en de liefde neerleggen om enkel nog aan zichzelf te denken, en de boel de boel te laten. Ik lees laatste nogal vaak via gastenboeken: trek het je niet aan, pluk de dag en leef nu. Maar eigenlijk weet ik al dat ik dit nooit zal kunnen, dat dit boek zal open blijven liggen, dat ik deze bladzijde zal omslaan, en weer doorgaan, misschien enkel en alleen om jou en jou en jou daar aan de overkant, al geef ik toe, ik schrijf veel te graag, en wat zou ik zijn zonder mijn partner die het Seniiorennet toch is?! Lang leve onze bloggers! Dank u lieve medeblogger!

BLOGGEN lijkt soms op een lekkere drug, je kan niet meer zonder!

wil ik de lente een handje toesteken,

in de hoop dat ik deze schoenen

voor lange tijd mag wegzetten!

Liefde geven is vriendschap beantwoorden!

weer eens een duidelijke bevestiging van de titel van mijn blog die ik tien jaar geleden koos!

Eergisteren nog een blogje achtergelaten rond het gelaat van de ander, maar achter de blik, de ogen schuilt soms heel veel verdriet, heel veel vragen die onuitgesproken zijn. Zelf weet ik ook maar half hoe mijn ouders nu hun eigen srijd uitvechten tegen demonen, tegen de zekerheid dat dit de laatste halte is.... Daarom, wees altijd aardig, of zoals die leerkracht destijds zegde: VERZORG JE GELAAT, het is misschien de enige blik die de ander moed kan geven....ALTIJD!

Niets is zo verschillend, zo gans anders dan het gezicht van de ander. De blik, de ogen, het gelaat. Jouw gelaat is er voor de ander, zoals ooit een leerkracht zegde, verzorg het. Het is inderdaad via de blik dat je een medemens echt kan ontmoeten, hoe verschillend jouw gezicht ook mag zijn als dat van de ander. Denk maar even als je op de bus zit, op een terras, of op welke plaats ook, waar je toevalig even op elkaar moet kijken. Het gelaat van die ander wordt zelfs helemaal anders als dit een andere kleur heeft dan die van het onze. Nog anders wordt het gezicht, zelfs de blik, als het omgeven is door een hoofddeksel, een sluier. En toch is het gezicht, de ogen, op dat unieke moment dé gelegenheid bij uitstek om de ander te ontmoeten. Aanvankelijk schucher, afwachtend, soms zelfs achterdochig tot plots een glimlach van de ander je ook laat stralen, tot er plots die handdruk volgt, en wie weet veel later die echte ontmoeting die je leven en dat van die ander veranderde!

Niemand heeft de zekerheid
nooit een inzinking te kennen,
Zelfs de sterkste
wordt erdoor bedreigd.
Ieder mens kan immers ooit worden geraakt
in het diepste van zichzelf,
zodat alles je zinloos schijnt,
je gezin,
je werk,
je gemeenschap,
je leven zelf.
Alle krachten lijken je te ontvallen
en je voelt je onmachtig
om ook maar iets te ondernemen.
Je hebt de indruk
doelloos rond te lopen
in een eindeloze woestijn.

Wanneer je ooit zo’n situatie doormaakt
moet je weten dat er ook voor jou
nog toekomst is ……………….
Als je maar de toegestoken hand grijpt
van mensen die je mag vertrouwen,
die kunnen luisteren
en van een God die altijd naar je luistert.

Er is in het verhaal van ons leven soms een knik.
Het gaat anders dan je gedacht had:
een verlies treft je,
een vriend gaat van je heen,
je huwelijk valt uit elkaar,
contacten lopen dood.
Je eigen levensverwachting loopt vast,
je vindt geen werk of raakt het kwijt,
je komt alleen te staan.
Je moet op je oude dag je huis verlaten.
Je meest geliefde wordt dodelijk ziek

Op de weg van je leven ligt een steen
die onverzettelijk lijkt.
Wie zal hem wegrollen?
Op diezelfde weg kun je iemand ontmoeten:
iemand spreekt je aan,
iemand tikt je op de schouders,
een woord raakt je hart.
De steen komt in beweging.
Je kijkt niet in een donker gat,
maar je ziet licht.
Je voelt je uitgenodigd,
je voelt nieuwe kracht komen.
Het litteken blijft, maar de wond heelt.
Je bent opnieuw aanwezig.

Met Pasen trokken de vrouwen naar het graf. Na alles wat ze op Goede Vrijdag hadden beleefd, horen ze nu een engel die hen zegt: ‘Wees niet bang, want Jezus die gekruisigd is, is niet hier, Hij is tot leven gewekt’.

Even verder vertelt het Matteüsevangelie (in hoofdstuk 28): zij gingen snel van het graf weg, vol angst en met grote vreugde, en ze liepen hard om het aan zijn leerlingen te vertellen… Toen kwam Jezus hen tegemoet. ‘Wees niet bang’, zo zei Hij hen. ‘Ga mijn broeders vertellen dat ze naar Galilea moeten gaan. Daar zullen ze Mij zien’.

Wat toen met de vrouwen gebeurde, gebeurt vanuit Pasen ook met ons. De weg die Jezus ons heeft getoond, is een weg – voortaan een pelgrimsweg - die naar het leven leidt.

Wát er in ons leven ook gebeurt, wát onze wereld ook overkomt, altijd heeft God het laatste woord.

Daarom mogen wij niet bang zijn; Wij zijn niet op de dool. Jezus toonde ons wie God is. Hij noemde Hem Abba, Vader. Die Vader heeft Hem tot leven gewekt. Hij is nu de Levende in ons midden.

Ook na Pasen zullen wij – net als de vrouwen – nog soms bang zijn. Maar dieper en beslissender nog dan de schrik en angst is de vreugde om wat uiteindelijk met Jezus gebeurd is. De Vader heeft Hem tot leven gewekt.

Jezus zélf, de Levende, zal ook ons – op de weg van ons gelovig-zijn – tegemoet komen met de woorden van de engel: “Wees niet bang”. Laten wij dan, in ons Galilea van vandaag, van Zijn aanwezigheid getuigen: “Wij zijn geen dolers, maar pelgrims. Gods volk onderweg.”

Zalig Pasen!

+ Patrick Hoogmartens
bisschop van Hasselt

Wat is Stille Zaterdag of Paaszaterdag?

Stille zaterdag, ook wel aangeduid als Paaszaterdag of Sabbatum Sanctum is de zaterdag volgende op Goede Vrijdag en voorafgaand aan Paaszondag. Het is tevens de laatste dag van de vastentijd. De naam stille zaterdag is afgeleid van het feit dat op die dag de klokken niet worden geluid en de kerken niet worden versierd. Op Stille zaterdag herdenken we het feit dat Jezus dood in het graf lag.

Wat is de Paaswake?

Stille zaterdag duurt tot aan de schemering. Dan wordt de Paaswake gevierd. De paaswake is het feest van het licht en het water.

De vrouwen hebben het lichaam van Jezus gebalsemd.

MARIA bewaarde alle herinneringen aan haar zoon in haar hart.

Gelukkig zij die in het heetst van de strijd moeder mogen zijn!

GEEN WOORDEN VANDAAG. ENKEL GELOVIG IN STILTE AANWEZIG ZIJN.

ZO ACTUEEL, DENK MAAR AAN DE KAMPEN IN HET NOORDEN VAN FRANKRIJK, het woord KAMP alleen al!

zwervers elke dag eten brengen
verslaafde mensen drinken geven
verwarde mensen kleden
rare vreemdelingen onthalen
verslaafde gevangenen bezoeken
zieken bezoeken
verlaten verstorvenen begraven
barmhartigheid doen
gerechtigheid nastreven
ruzie verzoenen
vrede maken

waar liefde is
daar is God

Hier plaats ik een paar echte foito's van de 'buren' van mijn ouders. Ja deze schapen en hun lammetjes kwamen tot aan de draad tussen onze tuin en de loopweide van de buren. Mijn ouders zullen zeker deze schapen missen, nu ze sinds begin februari in een rusthuis verblijven. Vader ging elke dag de aardappelschiillen over de draad gooien, of in het seizoen de kleine appelen. Ik vernam van de buurvrouw gisteren nog dat deze schapen nog elke dag naar die plaats gaan lopen om te zien of er iets 'te vangen' is, zeker als iemand langs het tuinpad van mijn vader loopt, zoals mijn zus als ze eens alles komt inspecteren. Dus geen zo een domme dieren, tenzij ze op hun rug waren gevallen wat voor de beestjes dodelijk kan zijn.Ze begonnen destijds ook te blaten als ze vader zagen naderen met een emmer in zijn hand. Mooie herinneringen toch.

Pasen heeft iets met schapen en lammetjes, maar het echte Pasen gaat over het LAM dat voor ons werd geslacht tot NIEUW LEVEN. 

Mensen zijn als glas-in-loodramen.
Ze blinken en fonkelen als de zon schijnt.
Maar als het schemert,
wordt hun ware schoonheid alleen zichtbaar
door het licht dat van binnen schijnt.

Lees traag elkaars berichten

van mekaars gezicht.

Men moet de dingen
de eigen stille
ongestoorde ontwikkeling laten
die diep van binnen komt.
Die door niets gedwongen of versneld
kan worden.
Alles in het leven is groeien
en vormt zich,
rijpt zoals de boom,
die zijn sapstroom niet stuwt
en rustig in de lentestormen staat,
zonder de angst
dat er straks geen zomer zal komen.
Die zomer komt toch!
Maar slechts voor de geduldigen
die leven alsof de eeuwigheid voor hen ligt,
zorgeloos,
stil en weids.
Men moet geduld hebben
met onopgeloste zaken in het hart
en proberen de vragen zelf te koesteren
als gesloten kamers
en als boeken
die in een zeer vreemde taal geschreven zijn.
Het komt erop aan alles te leven.
Als je de vragen leeft,
leef je misschien langzaam maar zeker,
zonder het te merken,
op een goede dag
het antwoord in.

gOver smaken discussieert men niet, zeker niet bij kunst. De ene vindt een werk mooi, een ander weer helemaal niet. Ook de leeftijd waaop je een werk koopt hangt van de keuze af, alsook het interieur dat je hebt opgebouwd en de dingen die je hebt vergaard tot nu toe.  Allemaal een lange inleiding om jullie te vertellen dat ik verleden weekend iets heb gekocht waar ik al lang naar verlangde.  Ik vind het alvast mooi!

Deze dingen moet je natuurlijk gezien hebben, want een foto geeft altijd een verkeerd beeld.