WIE DE WOLF VREEST - Karin ROSSUM

U heb de veiligheidscode foutief overgetypt.

Persoonlijk denk ik dat bovenstaande de reden is waarom in korte tijd vle medebloggers massaal zijn overgestapt naar Facebook, of er gewoon de brui hebben aan gegeven.  Bloggen was bedoeld voor aanggenaam tijdverdrijf met dat extraatje dat je iets kon bijleren rond bijvoorbeeld mailen en plaaatsjes delen. maar voor de meeste mensen werd het almaar ingewikkelder. Velen zien ook niet zo goed meer en kunnen het gedild niet opbrengen keer op keer te herbeginnen. Mensen geraken ervan opgewonden, daar waar juist bloiggen voor wat ontspanning moest zorgen. Mensen ergeren zich dood aan die veiligheidscode, en voelen het letterlijk aan hun tikker! Dan maar even Facebook proberen, denken ze, en dan zien ze dat ze ook meer reacties krijgen, een direct antwoord soms.  Zelf heb ik altijd heel graag geblogd, maar je kan niet naast de bedenking en de vraag hoe het komt dat nog en handvol bloggers blijven.... Mijn gedacht! Een jaar moest je duwen en drummen om een plaatsje te bemachtigen, nu behoud je zelfs uw plaats, ook door niet te bloggen.

Maak het dus voor bloggers eenvoudig zoals toen zodat men terug plezier beleeft aan het bloggeen. Want bij deze stel ik vast dat voor sommigen de veiligheidscode niet genoeg was; ze stelden een eigen veiligheidscode in. Ik zie zelfs gastenboeken waarbij je heel wat gegevens moet invullen, en je bent niet eens zeker of het bericht verschijnt. Hoe ingewikkelijk kan je het maken, hoe moeilijk voor de medeblogger die langdurig ernstig ziek is?

GENIETEN VAN EEN GROTE ERFENIS ...

OF ER ALVAST MOGEN VAN DROMEN.

Liefde blind ?

Wie heeft gezegd dat de liefde blind is ?
Zij is de enige die scherp ziet:
zij ontdekt schoonheden
waar anderen niets merken.

Een van de mooiste dingen die we elkaar in dit leven kunnen schenken is misschien wel vertrouwen. Wanneer we iemand vertrouwen zeggen we: Ik geloof dat je zegt wie je zegt te zijn. Ik geloof in je. Ik weet dat jij deze taak aankunt of ik geloof dat mijn geheimen bij jou veilig zijn.

Helaas wordt vertrouwen ook veel geschaad.  Wat kan dat pijn doen wanneer een vriend of familielid met wie je jarenlang lief en leed deelde toch niet te vertrouwen bleek. Dan blijkt maar weer: Vertrouwen komt te voet, maar gaat te paard.

En wat is het antwoord op de wantrouw die er heerst in onze samenleving en misschien ook wel in de kerk? Allerlei voorwaarden stellen, allerlei regels? Alles juridisch vastleggen? Nog meer wantrouwen? Is dat dan het antwoord?

Nee, het enige antwoord op geschonden vertrouwen is juist.. vertrouwen. Ik moet denken aan Petrus die zijn Heer heeft verloochend. Aan het meer ontmoet hij Hem weer en Jezus vraagt: Heb je Mij werkelijk lief? Hij vraagt het tot drie keer toe en Hij vertrouwt Petrus drie keer de bediening toe.

Wat mooi niet? De Heer zegt niet: Je hebt Mijn vertrouwen geschonden, houd er maar mee op. Ik zoek wel een ander. Nee, Jezus zoekt Petrus weer op en neemt hem weer in vertrouwen.

Onze natuurlijke reactie bij ontrouw is: ontrouw terug of afscheid nemen van elkaar. Helaas, zijn er situaties waarin het niet meer anders kan.  Blijven wij trouw als anderen om ons heen ontrouw geworden zijn? Laten wij aan elkaar merken dat we elkaar vertrouwen en elkaar steeds weer een nieuwe kans geven?

Een betrouwbaar woord houdt altijd stand,

een leugen slechts voor korte tijd.

Ik las onlangs de volgende spreuk:

De dwaas doet wat hij niet laten kan,
de wijze laat wat hij niet doen kan.

Het lijkt een woordenspelletje, maar er zit veel in.

Als je altijd maar doet wat je niet laten kunt, als je altijd maar toegeeft aan waar je zin in hebt, dan ben je een dwaas, want dan maak je jezelf ongelukkig.

Als je inzicht hebt in dingen die je krachten te boven gaan, als je begrijpt dat je sommige dingen beter niet kunt proberen te doen, dan ben je een verstandig mens en dan heb je ook de meeste kans op een gelukkig leven.

Hoe gaan we om met ons leven,
met al onze mogelijkheden en onmogelijkheden?

Maar voor velen onder jullie wellcht zo herkenbaar, zowel de houding en kledij van de priester, de plaats van het altaar, als hoe jongens en meisjes destijds gekleed waren toen ze hun eerste of plechtige communie deden. Helemaal uit de tijd, zou je denken, en toch zie ik hoe langer hoe meer deze dingen op sociale media verschijnen. Via foto"s en en gelijkaardige oude prenten wordt overal te lande terug de Latijnse ritus gepromoot, dus in het Latijn, en de priester met de rug naar het volk gekeerd. Persoonlijk vind ik dat verre van een vooruitgang, en zeker niet wat de paus nu wil, die menselijk nabij is. Maar eigenlijk wou ik het even hebben over 'de tijd van toen' en in het bijzonder hoe wij, en dan denk ik aan de meisjes in het bijzonder, gekleed waren op de dag van hun 'plechtige communie', wat later kortweg 'vormsel' werd genoemd. Dat 'later' omdat er vroeger meestal twee dagen over heen gingen, communie en vormsel; en om dit stukje af te sluiten: men mocht zich dan gaan 'tonen' bij vrienden en familie en dan viel er een centje te rapen.... Of wat een simpel prentje allemaal oproepen kan!

Het is goed om eens een campagne ‘dagen mét’ te voeren. En interessant om te horen waarvoor mens zouden stemmen om die dagen in te vullen.

Dagen met de glimlach dan maar.

Het leven wordt zoveel mooier als je aan tafel, op straat, op het werk en in de winkel mensen ontmoet met een gemeende glimlach. Weinig gebaren werken zo aanstekelijk als glimlachen.

Dagen met tijd zal ook veel stemmen halen. Dagen waarop je rond geraakt met al je klusjes en taken, en waarop er tijd overblijft voor elkaar en voor alle leuke dingen in het leven.

Dagen met ruimte om te ademen. Dagen met een open hemel boven je hoofd.

Dagen om weer eens hand in hand te lopen met wie je lief is. Dagen met verontwaardiging om wat onrechtvaardig is en dagen met een stappenplan om daar iets tegen te doen.

Dagen met schoonheid, in al haar vormen. Dagen met kleine en grote gelukjes. Dagen met zoenen en knuffels.

Dagen om echt mens te zijn,

zoals God ons bedoeld heeft.

een echte vriendschap mogen opbouwen die nooit verloren gaat!

opdat we het niet zouden vergeten!

een

EN DAN GEBEURT DIT : AANSLAG TE LONDON ...

"Wees niet bevreesd als iemand rijk wordt, een groter huis heeft en meer weelde. Want bij zijn dood kan hij niets meenemen, zijn weelde volgt hem niet in het graf".

Deze bedenking maakte ik eveneens voorbije tijd nu we, en dan spreek ik in naam van zeventien neven en nichten, en mijn ouders, onverwacht te horen kregen dat er nog een erfenis te verdelen valt van een tante die reeds in november 2015 overleden is. Mensen die zelfs nooit om die tante hebben gegeven, doen er nu alles aan om tot het uiterste te gaan en de laatste cent te 'trekken' Maar ook hier geldt dat niemand geld en goederen meeneemt in het graf.

En dan merk je plots hoevéél extra tijd voor van-alles-en-nog-wat je plots hebt… maar ook hoe zeer je plots je handen (en de rest) afgesneden bent.
En zeggen dat we vóór 2000 ons totaal geen zorgen maakten over internet en consoorten. En nog vijftien jaar eerder stonden we zelfs nog recht om de tv aan en uit te zetten, of luider of stiller - om de antenne op het dak of de zolder - nog maar niet te vermelden !

C'est si peu dire que je t'aime.

deze woorden zag ik in Frankrijk op een wenskaart. Ze grepen me zo aan dat ik de kaart heb gekocht, en ik kijk er nog dagelijks naar, want die gedachte  kan naar iedereen gaan, en inderdaad, het kost zo weinig elkaar te zeggen:

Ik hou van jou.

maar voor de ontvanger maakt het een wereld van verschil.