Een betrouwbaar woord

Ik las onlangs de volgende spreuk:

De dwaas doet wat hij niet laten kan,
de wijze laat wat hij niet doen kan.

Het lijkt een woordenspelletje, maar er zit veel in.

Als je altijd maar doet wat je niet laten kunt, als je altijd maar toegeeft aan waar je zin in hebt, dan ben je een dwaas, want dan maak je jezelf ongelukkig.

Als je inzicht hebt in dingen die je krachten te boven gaan, als je begrijpt dat je sommige dingen beter niet kunt proberen te doen, dan ben je een verstandig mens en dan heb je ook de meeste kans op een gelukkig leven.

Hoe gaan we om met ons leven,
met al onze mogelijkheden en onmogelijkheden?

Maar voor velen onder jullie wellcht zo herkenbaar, zowel de houding en kledij van de priester, de plaats van het altaar, als hoe jongens en meisjes destijds gekleed waren toen ze hun eerste of plechtige communie deden. Helemaal uit de tijd, zou je denken, en toch zie ik hoe langer hoe meer deze dingen op sociale media verschijnen. Via foto"s en en gelijkaardige oude prenten wordt overal te lande terug de Latijnse ritus gepromoot, dus in het Latijn, en de priester met de rug naar het volk gekeerd. Persoonlijk vind ik dat verre van een vooruitgang, en zeker niet wat de paus nu wil, die menselijk nabij is. Maar eigenlijk wou ik het even hebben over 'de tijd van toen' en in het bijzonder hoe wij, en dan denk ik aan de meisjes in het bijzonder, gekleed waren op de dag van hun 'plechtige communie', wat later kortweg 'vormsel' werd genoemd. Dat 'later' omdat er vroeger meestal twee dagen over heen gingen, communie en vormsel; en om dit stukje af te sluiten: men mocht zich dan gaan 'tonen' bij vrienden en familie en dan viel er een centje te rapen.... Of wat een simpel prentje allemaal oproepen kan!

Het is goed om eens een campagne ‘dagen mét’ te voeren. En interessant om te horen waarvoor mens zouden stemmen om die dagen in te vullen.

Dagen met de glimlach dan maar.

Het leven wordt zoveel mooier als je aan tafel, op straat, op het werk en in de winkel mensen ontmoet met een gemeende glimlach. Weinig gebaren werken zo aanstekelijk als glimlachen.

Dagen met tijd zal ook veel stemmen halen. Dagen waarop je rond geraakt met al je klusjes en taken, en waarop er tijd overblijft voor elkaar en voor alle leuke dingen in het leven.

Dagen met ruimte om te ademen. Dagen met een open hemel boven je hoofd.

Dagen om weer eens hand in hand te lopen met wie je lief is. Dagen met verontwaardiging om wat onrechtvaardig is en dagen met een stappenplan om daar iets tegen te doen.

Dagen met schoonheid, in al haar vormen. Dagen met kleine en grote gelukjes. Dagen met zoenen en knuffels.

Dagen om echt mens te zijn,

zoals God ons bedoeld heeft.

een echte vriendschap mogen opbouwen die nooit verloren gaat!

opdat we het niet zouden vergeten!

een

EN DAN GEBEURT DIT : AANSLAG TE LONDON ...

"Wees niet bevreesd als iemand rijk wordt, een groter huis heeft en meer weelde. Want bij zijn dood kan hij niets meenemen, zijn weelde volgt hem niet in het graf".

Deze bedenking maakte ik eveneens voorbije tijd nu we, en dan spreek ik in naam van zeventien neven en nichten, en mijn ouders, onverwacht te horen kregen dat er nog een erfenis te verdelen valt van een tante die reeds in november 2015 overleden is. Mensen die zelfs nooit om die tante hebben gegeven, doen er nu alles aan om tot het uiterste te gaan en de laatste cent te 'trekken' Maar ook hier geldt dat niemand geld en goederen meeneemt in het graf.

En dan merk je plots hoevéél extra tijd voor van-alles-en-nog-wat je plots hebt… maar ook hoe zeer je plots je handen (en de rest) afgesneden bent.
En zeggen dat we vóór 2000 ons totaal geen zorgen maakten over internet en consoorten. En nog vijftien jaar eerder stonden we zelfs nog recht om de tv aan en uit te zetten, of luider of stiller - om de antenne op het dak of de zolder - nog maar niet te vermelden !

C'est si peu dire que je t'aime.

deze woorden zag ik in Frankrijk op een wenskaart. Ze grepen me zo aan dat ik de kaart heb gekocht, en ik kijk er nog dagelijks naar, want die gedachte  kan naar iedereen gaan, en inderdaad, het kost zo weinig elkaar te zeggen:

Ik hou van jou.

maar voor de ontvanger maakt het een wereld van verschil.

Fouten maken is zo menselelijk, maar ze bewust begaan is andere koek. Een gedachte in deze vastentijd...

Blijft een boom een boom
als hij al zijn blad verloren heeft,
als al zijn takken door de wind zijn verscheurd
en er geen kind meer is dat in hem klimmen wil.
Als geen vogel meer zijn nest bouwt
in de toppen van een boom,
is een boom dan nog steeds een boom?

Als een mens een boom zou zijn,
zouden bladeren uit vrienden bestaan,
is een mens zonder vrienden dan wel een mens?

Laten we samen bomen
en elkaars bladeren zijn,
die niet bruin kleuren en nooit vallen.
En als je toch valt, mijn blad, mijn vriend(in),
beloof ik je te vangen
en gewoon aan een van mijn takken, terug te hangen.

Zou de wereld niet beter zijn
als iedereen die ik ontmoet
zou zeggen: "Ik weet iets goeds van jou!"
Zoiets doet toch eigenlijk iedereen goed.

Zou het niet fantastisch heerlijk zijn
als iedere handdruk zeggen zou,
van harte en welgemeend:
"Zeg kind, ik weet iets goeds van jou!"

Zou het leven niet blijer zijn
als men het goede steeds prijzen zou?
Want werkelijk bij al het kwaad
is er zoveel goeds in mij en jou!

Zou het niet een fijne houding zijn
als iedereen denken zou:
"Jij weet een beetje goed van mij,
en ik, ik weet iets goeds van jou!

Gachte medeblogger en volger,

Sinds donderdag 9 maart had  ik noch Internet, noch vaste telefoon, noch tv, tot daarnet. Pas nu waren techniekers bereid gevonden het euvel na te zien. De oorzaak zou liggen in werken aan de nutsvoorzieningen waardoor mijn kabel geraakt werd, enkel de mijne! Vandaar dat jullie dan al die tijd ook niets meer zagen van mij, geen enkele reactie of wat dan ook. Ik kan natuurlijk ook geen mails versturen of lezen, en dit in een periode waar ik elke dag minstens tien mails moet lezen n.a.v. een  erfenis van een tante.

Jullie zijn dan ook de eersten die via deze virutele weg iets van me horen, gelukkig deze keer geen ziekte ... Nu maar de 180 mails lezen en beantwoorden.

Sorry voor het onpersoonlijke karakter en ook jammer dat ik velen niet zal kunnen antwooden op wat ze op hun blog geplaatst hebben.

Het leek precies of ik in vastenmodus beland was. Dan beseft een mens ook hoe veel tijd we soms verspillen, hoe relatief vele dingen zijn. En toch kunnen we niet zonder Internet, tv, telefoon ...

Vriendelijke groeten,

Maarten

Wie slim wil lijken, praat..
Wie slim wil worden, luistert.