SLIM

Het regent hier dat het giet ....... Toen ik net naar buiten keek, kwam het beeld van een tijdje geleden weer naar boven......... als ik er weer aan denk word ik stil...........

Ik had laatst boodschappen gedaan, het regende pijpestelen. Toch maar even schuilen onder het afdak. Een klein meisje stond daar ook. Ze had net boodschappen gedaan in de supermarkt, met haar moeder. Ze zal ongeveer 6 jaar oud zijn geweest, dit prachtige roodharige sproetige beeld van onschuld. Het stortregende. Je weet wel, dat soort regen dat goten en afvoerputjes doet overstromen, zo gehaast om de aarde te raken, dat het geen tijd had om de straal wat zachter te zetten.
We stonden allemaal onder dit afdak aan de ingang van de supermarkt. We wachten, sommigen geduldig, anderen 'geïrriteerd', omdat de natuur hun haastige dag in de war had gegooid. Ik ben altijd wat dromerig als het regent.

Ik verdwijn in het geluid en in het gezicht dat de hemel het vuil en het stof van de wereld afspoelt. Herinneringen van 'rennen en spetteren' als een 'kind', zo zorgeloos spelen in je gedachten, als een welkome onderbreking van een voorbije dag met zorgen en stress.

..
Haar stemmetje was zo mooi toen het de stilte onderbrak waar we allemaal in gevangen zaten. 'Mama, laten we door de regen gaan rennen', zei ze. 'Wat?', vroeg mama.
'Laten we door de regen gaan rennen!', herhaalde ze.
“Nee, lieverd. We wachten totdat het wat minder wordt”, antwoordde mama. Het kind wachtte nog een minuutje en herhaalde: 'Mama, laten we door de regen gaan rennen.' 'We worden doornat als we dat doen,' zei mama. 'Nee, dat zullen we niet, mama. Dat is niet wat je zei vanmorgen', zei het meisje terwijl ze aan haar mama's arm trok. ‘Vanmorgen? Wanneer zei ik dat we door de regen konden rennen en niet nat zouden worden?'
Het meisje zei kalmpjes: 'Weet je dat niet meer?
Toen je met papa praatte over zijn kanker, toen zei je:

'Als we hier samen doorheen komen, komen we door alles heen!'

Vraag veel van jezelf,
dan kun je iets geven aan anderen.
Durf ook te vragen aan hen,
dan hoef je niet hard te zijn voor jezelf.
Doe wat je doen moet
en behoud de wil
om gelukkig te zijn in alle omstandigheden.

Ik probeer nu tevreden te zijn met mezelf.
Soms lukt het -niet altijd –
0 ja, nog dit:
Bedankt bezoeker, wat je aan mij gedaan hebt is goed!

HOBBY

Ik hou van schrijven,
Ik hou van praten,
Ik hou van mensen … zegt een stem op de radio.
Ben ik dat ook niet?
Wat zijn je hobby’s vraagt men me . En dan weet ik het niet.
Of toch: Ik hou van mensen, van mensen die gelukkig zijn, van mensen die ik gelukkig mag maken door een woord, een handdruk, een brief …
Ja, ik hou van schrijven.
Maar schrijven doe je nooit in je eentje, je doet het voor iemand, het beste wensend voor die andere, die goedbekenden of de voorlopige vreemdeling, die misschien vriend kan worden. Want ook ik verlang ernaar zelf bemind te worden; een plotse telefoon, een brief die je echt niet had verwacht.
Ja, mensen en relaties zijn belangrijk in mijn leven.
Het is een vreemdsoortige hobby, maar ik leg er graag mijn diepste zelf in – van hart tot hart – en dat is dan ook zo kwetsbaar, maar telkens is respons gekomen.
Schrijven doe ik niet alleen, maar ook vanuit een doorleefde gelovige invalshoek, zonder wel iets te willen opleggen.
Is het dat misschien wat onze mensen verwachten, iets meer dan alle banaliteit en dagdagelijkse dingen?!
Komt vandaar die grote respons, maar blijf ik ook daardoor zo lang met hen begaan, éénmaal ze mijn leven hebben verlaten?!
Houden van mensen kan zo mooi zijn, zo direct, zo vredegevend, maar het laat je nooit los,
… net als een echte hobby.

En bij het buiten wandelen van de supermarkt zie ik de oudere dame , die net nog kloeg over de jeugd van tegenwoordig, haar zakje met afval over de muur van supermarkt gooien, recht in het plaatselijk parkje.

Gedenk, o mens, slechts korte tijd
is ‘t dat gij op de wereld zijt.
Eens is het allemaal gedaan,
zult gij tot stof en as vergaan
om te leven…. in de eeuwigheid.

Al wat gij moeizaam hebt vergaard,
aan geld en goed bijeengegaard,
blijft hier, terwijl gij henen gaat.
Bezit ge niets of heb ge ‘t warm,
we sterven allen even arm.
Gedenk, straks is het wellicht te laat!

Gedenk, o mens ‘t geen niet verslijt:
de vreugde die ge anderen hebt bereid.
Waar gij u medemens bemint,
daar is ‘t dat het paradijs begint,
uw paradijs… voor de eeuwigheid.

Editorial

Quand on remarque combien les musulmans affirment leur croyance avec force et démonstration, je constate avec tristesse que les chrétiens ont parfois honte de parler de leur foi en Jésus Christ. Je ne cesse d’entendre « je suis croyant mais pas pratiquant » ou « je ne vais jamais à la messe hors des mariages et des enterrements ». Je trouve cette attitude désolante, devons nous nous étonner ensuite que l’Islam s’installe en conquérant. Il n’y a pas de honte d’être chrétien, pas de honte d’être baptisé, pas de honte d’assister de temps en temps à la Messe et entrer dans une église pour saluer Dieu comme on vient pour saluer un parent, un ami, un être aimé. Ne soyons pas des intégristes mais des personnes libres qui ne cachent pas leur amour pour notre religion, cette religion qui nous autorise tant de libertés par rapport à l’Islam fait de règles sévères et contraignantes. Pouvoir dire de temps en temps à haute voix « Je suis chrétien ».

Monseigneur Pierre Henri Dubois.

Maar blijf daarbij altijd jezelf, probeer niet op de toppen van je tenen te lopen. Laat je niet overhaasten omdat zoveel zou 'moeten', zeker nu de vastentijd nadert. Want pas door in stilte voort te doen zal je rust vinden in jezelf en een bron van vreugde en hartelijkheid zijn voor de ander!

Vergeet niet dat je gezicht eigenlijk voor iedereen bestemd is,
en dat anderen er naar moeten kijken.
Niets werkt zo deprimerend dan urenlang
naar een onvriendelijk gezicht te moeten kijken.

Een glimlach kost niets, maar bewerkt veel.
De ontvanger kijkt erdoor.
De gever verarmt niet.

De glimlach brengt verfrissing voor vermoeiden,
daglicht voor moedelozen, zon voor bedroefden,
een goed medicijn tegen zorgen en ziekte.

De glimlach kan niet worden gekocht.
Je mag hem zelf verkopen.
Geef een glimlach aan hen
die hem zelf niet meer kunnen geven,
zij hebben hem het hardst nodig.

De glimlach ontwapent alles,
plaats hem op je gezicht,
en anderen zien dat je hart thuis is.

De glimlach is een uitdrager van de Blijde Boodschap,
voor jezelf, voor anderen, voor God.

Leven is dingen en mensen omhelzen
en weer loslaten
om ze te laten groeien en bloeien
voor Gods aanschijn.

Leven is dankbaar zijn
voor het licht en de liefde,
voor de warmte en tederheid
in mensen en dingen zomaar gegeven.

Leven is alles laten zijn
en zien als een gave van God,
niets en niemand bezitten,
en juichen om elke 'ster' die uit de hemel valt.

AAN ALLEN DIE IN DE ZORG WERKEN!

Mijn ouders hebben mij geholpen met mijn eerste stappen

en ik zal hen helpen tot hun laatste stappen!

"DE KAT BIJ DE MELK ZETTEN"

OF IS HET OMGEEKEERD IN DIT GEVAL?

Zelf heb  ik niets met carnaval, ben er noch voor, noch tegen, maar in het dagelijkse leven merk ik helaas dat heel veel mensen een masker dragen, en dat die maar afvalt eens een vertrouwensgesprek onder vier ogen. Hoe lijdt onze vooral Westerse mens toch. Een bedenking nu carnavalstoeten beginnen.. Hoe dan ook, ik kan niet genieten van een stoet als deze en het overdreven gedoe zoals je het op tv ziet. BLIJF DAAROM ALTIJD JEZELF!

p

Hier enkele impresies van het 'kot' van mijn vader, ooit was dit een spinnerij. U kan zich indenken wat de oppervlakte moet zijn, maar alles werd benut. Naast de tuinman was hij evenzeer de handige Harry die alles zelf maakte zoals je hier kan zien.  Op de eerste foto zie je bv. een zelfgemaakte verwarmingstoren, die wellicht 5 meter hoog is. Mocht hij mogen hebben gestudeerd van zijn ouders, dan was hij gerust ingenieur geworden, maar zijn vader vond dat je beter de kost kon verdienen bij de boeren. Gelukkig heeft hij toch kunnen studeren tot hij zestien was.

Op de tweede foto zie je mijn vader, en wijlen mijn broer, laatste met zijn rug naar ons toegekeerd. Op de laatste foto natuurlijk alles wat nodig is om dat vele land te bewerken.

deAls ik aan mijn vader denk, dan denk ik haast spontaan aan een appel. Jaren lang heeft hij nl. appelen en peren gekweekt, eerst de hoogstammen, maar later hoe meer de verfijnde variëteiten en nieuwe rassen.  Hij was echt een liefhebber, ook al vroegen de laagstammen heel veel onderhoud, en dit bijna het ganse jaar door. De opbrengst was dan ook meestal overvloedig, zodanig zelfs dat wij, de kinderen, aardappelbakken vol appels konden meenemen naar huis, en dan nog waren er meer dan voldoende om de winter door te komen. Hij had op een gegeven moment zo een tachtig fruitboompjes te verzorgen, te snoeien, te bemesten, op te binden. De grond tussen de boompjes was altijd onkruidvrij en tussen elke bomenrij was er gras aangeplant van een meter breeedte. Alleen al dat gras afrijden en zorgen dat de boorden recht waren, vroeg al gauw een paar uur werk. Tot op hoge leeftijd werden nieuwe soorten aangeplant. Het jaar voor mijn broer plots overleed, kreeg hij van hem nog een speciale boom - een nieuw 'merk'. Het is dan ook met pijn in het hart dat hij afscheid moest nemen van zijn fruittuin. Maar wie weet, gaat hij er volgende zomer terug in werken, want het huis blijft.

Hier een en echte foto van een appel uit de honderden, zeg maar duizenden die hij zelf heeft gekweekt. Ik heb het al eerder gezegd: zijn appels waren zijn lang leven. En pas in her rusthuis wist de diëtiste te vertellen dat vader meer fruit moest eten, zeker appels. Luisteren die mensen dan niet?!

Ik wil zeker niet met de eer gaan lopen, maar dit artikel als hulde aan mijn vader die trouwens vele eerste en ereprijzen haalde voor zijn tuin!

Beste medeblogger, de titel van dit blogje werd me ingegeven nadat ik voorbije week heel veel perssonlijke verhalen binnenkreeg via gastenboek, maar nog indringender via mail, en dat n.a.v. de plaatsing van mijn ouders in een rusthuis. Velen herkenden de situatie van het loslaten, anderen weer waren blij en zegden me dankbaar te moen zijn dat ik nog steeds beide ouders heb. Voor nog anderen was het een gelegenheid hun pijn uit te schrijven omwille van een te vroeg overleden ouder en/of partner, soms na een lange lijdensweg. Ja, de herkenning heeft voor velen onder jullie wat losgemaakt. Het klinkt zo banaal, maar inderdaad ieder huisje heeft zijn kruisje, klein of groot. Bij sommigen lijkt het zelfs, indien een baksten uit de lucht valt, die op hun hoofd terecht komt.  Ik ben jullie dan ook dankbaar voor alle steun en bemoedigende woorden, niet enkel bij de verhuis van mijn ouders, maar ook bij het herseninfarct dat ik deed, en waar ik gelukkig enkel af en toe zware hoofdpijn aan overhoud. Daarom probeer ik voor zover de omstandigheden het me toelaten, eerst gastenboeken te tekenen van hen die nu ziek zijn.... En deze foto toepasselijk bij het feit dat helaas nog de griep een tijd zal aanhouden.