Een appel
deAls ik aan mijn vader denk, dan denk ik haast spontaan aan een appel. Jaren lang heeft hij nl. appelen en peren gekweekt, eerst de hoogstammen, maar later hoe meer de verfijnde variëteiten en nieuwe rassen. Hij was echt een liefhebber, ook al vroegen de laagstammen heel veel onderhoud, en dit bijna het ganse jaar door. De opbrengst was dan ook meestal overvloedig, zodanig zelfs dat wij, de kinderen, aardappelbakken vol appels konden meenemen naar huis, en dan nog waren er meer dan voldoende om de winter door te komen. Hij had op een gegeven moment zo een tachtig fruitboompjes te verzorgen, te snoeien, te bemesten, op te binden. De grond tussen de boompjes was altijd onkruidvrij en tussen elke bomenrij was er gras aangeplant van een meter breeedte. Alleen al dat gras afrijden en zorgen dat de boorden recht waren, vroeg al gauw een paar uur werk. Tot op hoge leeftijd werden nieuwe soorten aangeplant. Het jaar voor mijn broer plots overleed, kreeg hij van hem nog een speciale boom - een nieuw 'merk'. Het is dan ook met pijn in het hart dat hij afscheid moest nemen van zijn fruittuin. Maar wie weet, gaat hij er volgende zomer terug in werken, want het huis blijft.
Hier een en echte foto van een appel uit de honderden, zeg maar duizenden die hij zelf heeft gekweekt. Ik heb het al eerder gezegd: zijn appels waren zijn lang leven. En pas in her rusthuis wist de diëtiste te vertellen dat vader meer fruit moest eten, zeker appels. Luisteren die mensen dan niet?!
Ik wil zeker niet met de eer gaan lopen, maar dit artikel als hulde aan mijn vader die trouwens vele eerste en ereprijzen haalde voor zijn tuin!
11 reacties op dit bericht
Maarten
het is maar als ze hun bezigheden niet meer doen dat je dan je plots realiseert hoe graag ze dit of dat deden hé !
grtz en
nbsp;
Alllerliefste groetjes
Namiddaggroetje Maarten,wel een dikke pluim voor je pa,dat hij dat zolang en zorgvuldig heeft kunnen onderhouden..Kan gerust geloven dat het pijn deed om afscheid te moeten nemen...
Geluk heeft geen groot huis nodig om in te wonen, Maar wel een deur om binnen te gaan.
Warme knuffel van Annytje XX
Zo'n appel lust ik wel Maarten
Ben geen grote fruit eetster, maar deze appel zou
me smaken. En wat je schrijft...nee luisteren is
tegenwoordig moeilijk...zelf doe ik niet anders
dan luisteren...er gebeurt zo veel de laatste tijd,
waar ik machteloos tegenover sta...als je meer
wilt weten...bij Patty en Freddy heb ik gisteren
mijn hart gelucht, moest het toch ergens kwijt.
Wel heet mooi geschreven over je vader.
Groetjes van een verdrietige Rozemarijn xx
Mmmm...ziet er een lekkere appel uit Maarten.
Dat doet mij ook aan mijn jeugd denken, wij hadden thuis een grote boomgaard. In een hoogstam appelaar had mijn vader een touw gehangen met een plank, dat was onze schommel.Ik denk dikwijls dat ondanks dat we veel minder hadden meer tevreden waren als de kinderen nu.
Prettige winterdag
Lieve dinsdag groetjes van Dion .
Lieve groetjes vanwege DEWESTHOEK001
Lieve groetjes vanwege Annie & Rogier
goedemiorgen heel mooi geschreven
goedemorgen maarten bedankt voor het bezoek
mooi geschreven men kan dellen wat men heeft al is het maar de helft wat men heeft
WENS JULLIE EEN fijne dag mvg rudy
Aangename Dinsdag
Eenzaamheid, de jas die niemand past.
hopelijk mag je vader nog lang van zijn fruitbomen genieten ... dat is het lang leven zijn mijn vader die veel tijd doorbracht in zijn groententuin !
kom even binnengevlogen om jou een heel fijne dag te wensen !
liefs meeuw
Op bezoek bij jou...
Goede morgen blogmaatje, met mijn lief poesje bij mij, kom ik jou
nog een leuke gezellige dinsdag wensen, maar
wat een triest weertje zeg. Heel vriendelijk bedankt voor de steeds
zo lieve bezoekjes, alsook de mooie reactie's erop.
Ik vond het alweer fijn hier op dit zo prachtig blogje.
Warme knuffels van je blogvriendinnetje Rebecca..xxxxxxx
Eerlijk gezegd zou je er zo in bijten