ZWIJGEN

De dingen die werkelijk waardevol zijn, bezit je niet.

Daar hou je van.

"Ik kan nooit ergens naar toe gaan. In de vroege morgen om 04.00 u ga ik naar de traditionele markt om er groenten te verkopen. Eens terug van de markt verkoop ik kokosnoten en zelfgemaakt gebak. Mijn ouders verlieten me nl. toen ik pas negen jaar oud was".

Hoe gelukkig mogen we toch zijn hier geboren te zijn. Veel respect voor deze jonge man die het toch maar volhoudt!

Of toch proberen in deze moeilijke tijd, maar is toch even een vlucht uit de harde realiteit. Beter geen thrillers dezer dagen, want ik kan me niet echt concentreren. Mag ik bij deze gebruik maken om jullie heel oprechte te danken voor de vele gemeende blijken van medeleven bij de opname van mijn vader, met de weg die we noodgedwongen moeten gaan, en dat voortijdig naar een rusthuis, nu er zelfs geen serviceflat meer lijkt in te zetten. Hoe kan het leven drastisch veranderen in acht dagen!

Commentaar bij de tweede foto: Ik denk dat mijn vader de laatste bladzijde heeft omgeslagen, terugblikkend op iets wat afgerond/geregeld/voltooid is.

Geen enkel probleem kan opgelost worden met oorlog.

‘Noch armoede, noch de klimaatproblematiek, noch de migratieproblemen, de bevolkingsgroei kan worden opgelost via oorlog.’ Aldus Gorbatsjov ..

te vaak zelf meegemaakt, omdat ik wilde leven naar de principes en de waarden die mijn ouders hebben voorgeleefd en ingegeven door de christelijke opvoeding die ik nog steeds onderschrijf. Maar voor laaatste is het blijkbaar een item om de ander aan t vallen eens alles gekregen ..

Pas hersteld van eigen herseninfarct, werd mijn vader opgenomen die nu zelf onderzoeken moet ondergaan... Later meer daarover. Ik had een lange tekst ingegeven hier, maar door één klik op de verkeerde toets en alles was weg! En zo veel tekst!

Sinds ik in India was tussen de gewonen mensen, heeft het land en de menen me blijven boeien. Je leest erover in de zijkolom hier rechts onderaan, maar nu sta ik even stil bij één persoon, toen nog een jonge gast. Eens thuis bleef ik in contact met de jongen via mail en Skype. Op een gegeven moment heb ik hem aangeraden model te worden. Een paar jaar later is hij die wereld effectief ingestapt. En van model werd hij gevaagd in de modewereld waar hij een eigen lijn heeft ontworpen. Zo kwam hij vanuit het arme Calcuta naar Bombay, waar hij een plek kreeg o.a. in de MTV van daar om noG later mee te spelen in een film. Heel recent werd hij gevraagd mee te helpen aan een kalender en dit om Parkinson bekend te maken. Niet te geloven, maar die kalender komt uit in Pakistan. Waar een wil is, is een weg. Door zijn dfrukke bezigheden zal ik hem wellicht nooit meer ontmoeten, al hebben we de wens beiden reeds meerdere malen uitgedrukt. Hieronder vinde je dan ook één van de foto's op bewuste kalender.

HOE KOMT HET TOCH DAT PLOTS WEER BLOGS OPDUIKEN DIE AL JAREN NIET MEER ZIJN BIJGEWERKT, MAAR RECENT IN VERSCHILLENDE CATEGEORIEEN OPNIEUW HOGE TOPPEN SCOREN, DIT TEN NADELE VAN DE VELEN DIE DAGELIJKS ALLES OP ALLES ZETTEN OM IETS MOOIS TE DELEN MET DE MEDEBLOGGER?? MOGEN WIJ AAN DE MENSEN DIE DE BLOGS OPVOLGEN VRIENDELIJK VRAGEN NOG EENS DE GROTE KUIS TE HOUDEN; VELEN HEBBEN BLOGLAND REEDS VERLATEN. DUS LAAT HET NIET ERGER WORDEN! DANK VOOR UW AANDACHT!

ZELF TEKEN IK ELK GASTENBOEK NADAT IK HET BLOG MET AANDACHT HEB DOORGENOMEN. DAT MENSEN NA JAREN TERUG ZIJN OPGESTART KAN IK MAAR TOEJUICHEN, MAAR HET KAN NEIT DAT MENSEN IN DE TOP VIJF STAAN ALS ER NIETS WERD BIJGEWERKT EN DAT SINDS 2013 OF 2014; DUIDELIJK NIET HERBEGONNEN.

NEEN, IK KAN NIET TEGEN ONRECHT, ZELFS HIER NIET.

ALLEEN HET JAWOORD AAN DE ANDER KAN GELUKKIG MAKEN.

ALS JE VAAK 'JA' ZEGT, WORD JE DAARDOOR OOK VAAK GELUKKIG.

'Geloven in liefde doe je met elkaar

en omdat ieder mens er toe doet!"

Gezien ik het nog wat kalm aan probeer te doen, hier een paar tekstfragmenten rond vriendschap, vertrouwen en ontrouw... Over alles wat misliep tijdens de korte ziekenhuisopname zal ik het maar niet meer hebben. Dank voor de blijken van medeleven.

Na turbulente week gewoon even ontspanen

en dan naar de misviering uit dank! Dokters hebben zelfs na veertien dagen nog geen oorzaak gevonden van mijn herseninfarct. 'Toeval' was het enige wat mijn huisdokter wist te zeggen. Mager hé!

Maar laat het mz positief bekijken. Ik heb er helemaal niets aan overgehouden.

Voor kleine Erik duurde de preek lang, veel te lang. Hij kreeg het rode, flikkerende lampje van het tabernakel in de gaten.
Opgewonden trok hij aan de mouw van opa: “Opa, als het lichtje groen wordt, gaan we dan verder?” Even later kreeg hij de biechtstoel in de mot, trok aan de mouw van zijn oma en merkte op:
“Oma, hier verkopen ze niet veel, zeker?” Het wachten aan de pashokjes in de C & A van die zaterdagvoormiddag was hij nog niet vergeten.

Beste mensen,

In de korte tijd dat ik noodgewdongen opgenomen werd in het ziekenhuis kan ik een boekje opendoen van  wat allemaal verkeerd is gelopen, en dan nog te bedenken dat ik via spoed verd opgenomen, maar waar SPOED enkel voor traagheid staat en  wachten, ook al vertelde men me dat ik grote risico's tegemoet ging.  Ik zal je het ganse lijdensverhaal niet vertellen, want iedereen kent zijn eigen verhaal bij een opname. Maar toch deze: Tijdens mijn verblijf bleek dat 'men' twee dringende onderzoeken had vergeten, één onderzoek moest zeker gebeuren toen ik pas binnen was. Het was bij het ontslag dat de verantwoordelijke specialist me dit kwam vertellen! Ik ben dus twee dagen na elkaar en apart van elkaar nog eens als ambulant patiënt naar het ziekenhuis mogen gaan, terwijl ik daar lag zonder onderzoeken.  Dit brengt me tot wat ik hier vandaag wou vertellen.

Ja, inderdaad even  lachen. Bij een onderzoek voor mijn hersenen vroeg men me in het kleedhokje mijn broek uit te doen en mijn schoenen tot op mijn slip na...  Ooit gehoord als grapje, maar dat is echt! Broek uit om naar het hoofd te zien!