Een bijzondere jarige van de dag!

Het wordt koud deze week!

Pijn ken vele gezichten, dat heb ik dus voorbije wekeen aan den lijve ondervonden.

Het zal je maar gebeuren dat je zonder een woord van afscheid iedereen hier verlaat en in het ongewiisse laat; en toch is dit met mij gebeurd, wellicht de eerste keer in meer dan tien jaar bloggen. Gelukkig dat een paar attente medebloggers een opmerking maakten dat ik niet meer online kwam. ik dank hen dan ook uitdrukkelijk voor hun meeleven.

In voorbje week kon je iets lezen dat TIA me had overvallen. Omdat mijn oudste zus zich zorgen maakte, vooral omdat mijn broer aan een hartflalen is overleden, ben ik dan maar naar de dokter gegaan om mijn bloed te laten controleren. Toen de huisarts had geluisterd naar mijn verhaal hoe ik korte tijd blijkbaar geen zuuurstog meer gekregen had, heeft ze dan maar een scan van de hersenen gepland. Nog diezelfde avond kreeg ik de resultaten te horen en alle waarden waren 'goed'. Via de scan had de dokter wel gezien dat er zich iets had voorgedaan maar niet direct noemenswaardig, noem het een infarchtje dat direct overgaat. 

Slechts tien minuten later belde mijn huisdokter terug dat ze de beelden nog wat nader had bekeken, dat ze zelfs de neuoloog van wacht had opgebeld, en dan kwam het ongelooflijke bericht: Pak maar je tas, ik wil dat je nu nog - het was vrijdagavond 20.00 u - wordt opgenomen via spoed. Ik wist niet wat ik hoorde. Ik moest familie verwitigen, een koffer pakken, een vervoer regelen, en inderdaad twintig minuten later stond ze aan de deur met een verwijsbrief voor de specilalist.

Gedaan met bloggen of tv-kijjken, de etensresten bleven staan net als de vaatwas. En weg was ik, de nacht in om in een afzonderlijke kamer te wahten tot ik eindelijk om middernacht een kamer kreeg toegewezen. Ondertussen werd me niets meegedeeld wat me overkomen was of de reden van die dringende opname.  Het weinige dat een paar menseen me zegden : Je hebt heel veel geluk gehad, je hebt een goede engelbewaarder!

Het is nu dinsdagavond wanneer ik dit schrijf, een paar testen later en slapeloze nachten. Morgen en overmorgen volgen bijkomende testen waar ik zelf nog niet weet waar ze moeten toe leiden. Zelf zie ik er uit als altijd en voel ik me ook goed...  Morgen misschien meer hierover. Was het dan toch een herseninfarct dat gelukkig geen enkel spoor heeft nagelaten? Laten we dus zoals mijn jongste zus zei, een dankkaarsje branden.

Deze tekst spreekt wellicht iedereen op één of andere manier aan. Persoonlijk gaan mijn gedachten naar de verslechterende toestand van mijn vader, maar evenzeeer aan de zichtbare achteruitgang van een vriend met de ziekte van Parkinson.

Verbinden
Contact zoeken
Verder willen gaan
Graven in je ziel
Sleutel

Ik wens je voor dit nieuwe jaar
veel engelen toe
die je begeleiden op de weg naar jezelf,
mogelijk ... langs een andere weg ...

De engel van de VREDE,
die ons, rusteloze mensen, tot rust brengt
en ons een innerlijke en uiterlijke vrede schenkt.

De engel van de ONTSPANNING,
die ons, gespannen mensen,
het vertrouwen geeft dat we voor God in orde zijn.

De engel van de GLIMLACH,
die ons, ontevreden mensen, leert glimlachen
vanuit een diep begrip, als wij of anderen
weer eens fouten maken

De engel van de VRIENDSCHAP,
die ons, eenzame mensen,
vrienden geeft op onze levensweg
zodat we voelen God-is-met-ons, Immanuël.

De engel van de HOOP,
die ons, moedeloze mensen,
begeleidt bij onze pogingen
om te werken aan een betere wereld
in ons gezin, in onze parochie,
onze gemeente, ons land.

De engel van het GELOOF,
die ons, oppervlakkige gelovigen,
inspireert tot vurige geloofsverkondigers,
tot waarachtige getuigen van Jezus' Blijde Boodschap.

De engel van de LIEFDE,
die ons, liefdeloze mensen,
aanzet tot dienstbare naastenliefde
en tot een innige liefde met God.

Ik wens jullie voor dit nieuwe jaar
veel durf om langs andere wegen te gaan,
zodat zelfs de engelen er stil van worden ...

Ik wens jullie op jullie tocht voor 2017
vele engelen toe en mogen wijzelf
op onze beurt een engel van God zijn.

Als praten niet meer helpt...
waarom dan niet eens luisteren?

Een moeder, daar mag je altijd beroep op doen. Zij staat klaar dag en nacht. Ze is vol tederheid in het omgaan met haar kind. Maar komt haar kind in nood dan veert ze recht, vecht, waakt, zou haar leven geven voor haar kind!

Op de vraag 'Ben ik de hoeder van mijn broeder'  werd me geantwoord:

Voel je vooral verantwoordelijk
voor de mens aan wie jij
je ja-woord voor altijd hebt gegeven,
om alles te delen wat het leven biedt.
Stel daarom aan jezelf de hoogste eisen,
want zijn of haar geluk
ligt in jouw hand.
Als je de ander niet gelukkig maakt,
kan jouw geluk ook niet volkomen zijn.

Voel je vooral verantwoordelijk
voor je kinderen, leven van jouw leven.
Je doen en laten van elke dag
drukt op hen een onuitwisbare stempel.
Wees voor hen een veilige gids
in een bedreigende wereld,
die alsmaar meer van hun draagkracht eist.
Geef hun vooral de ruimte om zichzelf te zijn.

Voel je vooral verantwoordelijk
voor je goede vrienden
met wie je hebt gelachen,
met wie je hebt gehuildd
en die je, door zoveel wisselvalligheden heen,
nabij bent gekomen.
Wat de toekomst ook wordt,
niets mag je te veeleisend zijn
om hen trouw te blijven.

Voel je vooral verantwoordelijk
voor de mensen die je ontmoet
in je taak van iedere dag,
in het vervullen van je plicht.
Denk nooit dat het alleen om zaken gaat,
want altijd zijn er mensen bij betrokken
die recht hebben op je bekwaamheid
en op je grote dienstvaardigheid.

Deze laatste week van het jaar
wens ik dat er overal vrede zal zijn
in ons eigen hart, in ons gezin,
op ons werk, in onze buurt,
in de grote wereld.

Waarom niet élke dag
de beste wensen

voor alle mensen???

ZIJN ALTIJD GOED BEDOELD .....

Ik wens je vervulling van uw mooiste dromen in eenheid met die van God;

met hopelijk een onverwacht aangenaam gebeuren IN 2017!

Het belangrijkste is,

dat het belangrijkste

het belangrijkste blijft.

Ook in 2017!

Dank je wel, God, voor mensen
die mijn leven tot hier toe
mogelijk hebben gemaakt,
mensen als mijn ouders,
die me hebben gedragen, gevoed,
die me naar het leven hebben geleid.
Dank je, God, voor de bronnen van mijn bestaan,
voor alle verhalen die mijn geschiedenis hebben gedragen.
Dank je voor alle steun en inspiratie
die mijn leven zinvol hebben gemaakt.
Dank je voor elke dag
die de moeite van het leven waard is.
Dank je, God,
dat Je mij geleid hebt tot hiertoe,
dat ik leef!

Elke en Ander waren onbekenden voor el-kaar,
misschien ook wel voor jou,
tot op een dag Elke en Ander
wilden genieten van de gezonde
decemberlucht en de winternatuur.

Elke rustte even uit tegen een grote reuzenbeuk.
Ander kwam daar net langs
en wist eerst niet goed
wie hij nu mooist moest vinden
Elke of de kale reuzenbeuk.
Maar een beuk heeft geen ogen
die je warm aankijken
en alleen maar een hart,
dat in zijn huid werd gekerfd,
met nog een pijl erdoor.

Daarom werd het Elke.
Want schoon was ze
en warm en gezellig
en haar hartje trilde van goedheid.
Samen zijn ze verder gewandeld
steeds maar verder
tot het grote feest
waarop Elke en Ander
Elkander werd;
hun weg tot elkander
groeide tot een weg naar élk-ander.