VREEMDE VOGELS

VERBREEK NIET AL TE SNEL DE BAND DER VRIENDSCHAP!

WORDT HIJ WEER AANGEKNOOPT,

DAN BLIJFT ER TOCH EEN KNOOP.

2 Februari, veertig dagen na Kerstmis. Bij de Opdracht van Christus in de Tempel herdenken de orthodoxen en rooms-katholieken dat Maria, de moeder van Jezus, naar de tempel ging voor het verplichte offer na de geboorte van haar zoon. In het oude Israël was het gebruik dat moeders zich in de tempel zuiverden, veertig dagen na de geboorte van hun kind. Ze offerden bij deze gelegenheid een lam en twee duiven.

Voor de kalenderhervorming van 1969 heette het feest in katholieke kring: Maria Lichtmis (ook Candlemas).

Maria Lichtmis of kortweg Lichtmis is een christelijk feest dat op 2 februari gevierd wordt. Het is de herdenking van de Opdracht van de Heer in de Tempel en het zuiveringsoffer dat Maria veertig dagen na de geboorte van Jezus volgens de Joodse wet (zoals beschreven in Leviticus, hoofdstuk 12) moest brengen; vandaar de Latijnse naam Purificatio Mariae. Het is de laatste feestdag waarvan de datum verbonden is aan die van Kerstmis.

Op Maria Lichtmis worden traditioneel kaarsen gewijd en een kaarsenprocessie gehouden vóór de mis; vandaar de naam lichtmis. In veel talen verwijst de naam van het feest rechtstreeks naar kaarsen: (Zweeds: Kyndelmisse, Frans: Chandeleur).

Het is tevens de traditie dat er op Maria Lichtmis pannenkoeken gegeten worden. Dit wordt uitgedrukt in het gezegde: Er is geen vrouwtje nog zo arm, of ze maakt haar pannetje warm.

Zoals jullie me al langer volgen weten jullie dan ook dat mijn vader, zelfs op zijn negentigste een bezige bij bleef en nog is, in eigen en tuin en daarbuiten. Je kon ook lezen dat hij al meer dan een jaar sukkelt met diaree, dan weer met constipatie. Niets lijkt te helpen, van verse groeten over natuurproducten tot het nieuwste en duurste geneesmiddel. De huisdokter wist te vertellen dat de echte reden is, dat al dat werk dat hij ziet, en zeker nu het voorjaar lonkt, dit hem overstuur maakt. De dokter was dan ook kordaat en zegde: de beste remedie is hier alles verlaten en zoeken naar een serviceflat.  Maar schuilt er niet veel meer achter?

Nog andere deskundigen die ik kan volgen, wisten me te vertellen dat hij lijdt aan eenzaamhied, want wie zo oud mocht worden heeft ook alle familieleden, buren en vroegere vrienden zien overlijden. In zijn geval komt daarbovenop dat hij nooit het verlies van zijn zoon heeft kunnen plaatsen en al evenmin het plotse overlijden van zijn  kleindochter...

Wat is er nu gebeurd? In de nacht van 23 januari is hij opgestaan, heeft de achterdeur geopend, rolluiken opgetrokken, is in zijn pyama rond het huis gelopen, richting straat. Moeder, gealarmeerd door het lawaai is meteen opgestaan en is hem achterna gevolgd, allemaal zonder rollator die ze normaal altijd gebruikt als ze naar buiten gaat. Daar stonden ze in nachtkedij bij vriestemperaturen. Vader dacht dat mijn moeder een andere man was, en hij wilde haar tegen die man bescheermen. Eindelijk heeft ze hem binnen gekregen.. Het moet schrikwekkend zijn en zeer gevaarlijk, want er kon een wagen zijn komen aangereden, of ze konden over elkaar heen gevallen zijn.  Pas vier uur later was hij terug kalm.

Dan heeft moeder in de morgen de dokter gebeld, en zo werd vader opgenomen via spoed. Hij weet haast alles wat is gebeurd en heeft veel spijt wat hij moeder heeft aangedaan. Met de wooden: 'Ik die zo een zachtaardig man ben'. Nu zit een verhuis naar een serviceflat er vlugger aan te komen, en dat na 62 jaar huwelijksleven en in zelfde woning, liefde en leed gedeeld...

Nooit eerder is hem zo iets overkomen. Nooit was hij zo, maar wellicht bezig met een streep te trekken onder dit rijkgevulde leven en denken te moeten verhuizen..

LAATSTE UPDATE 29 01: Om zich tegen zichzelf en moeder te beschermen lijkt het erop dat hij niet meer naar eigen woning terugkomt. Heel drastisch, maar direct naar een rusthuis verhuist.  Ondertussen was hij voorbije dagen terug de man, de vader die ik altijd heb gekend. .... Ook voor moeder blijft dit een harde noot, zij die daar wou blijven wonen tot aan haar dood. In een paar dagen is veel, heel veel veranerd. Maar we zijn er voor hen, ook al is het voor mij niet evident dit alles te verwerken.

Leven zoals je bedoeld bent,
onverstoorbaar
de aangewezen weg gaan.
Niemand beledigen,
niemand misbruiken,
niemand laten vallen.
Gewoon
beantwoorden aan de verwachting,
mens zijn voor de mensen.

Eén die goed doet,
één die betrouwbaar is,
reisgenoot, onderdak-
op je mooist ben je dan,
op je sterkst,
mens, onwankelbaar mens.

Jij,
je mag thuis zijn bij Hem,
heel gelukkig is Hij met jou!

Als Grace en haar broer Andrew het huis van hun grootmoeder erven, besluiten ze daar samen te gaan wonen. Voor hen een logische stap: ze kunnen het prima met elkaar vinden en het huis is groot genoeg. Maar waar ze niet over hadden nagedacht: wat als een van hen wil samenwonen met zijn of haar geliefde? Als de partner van James, Andrew, bij hen intrekt, zet dit de verhoudingen enigszins op scherp.

Grace probeert zich te concentreren op haar promotieonderzoek. Ze krijgt een ongepubliceerd manuscript uit 1951 onder ogen, over een ongetrouwde jonge moeder in de periode tussen de twee wereldoorlogen. Maar als de gebeurtenissen in haar eigen leven een onverwachte wending nemen raakt ze ineens wel heel erg betrokken bij dit onderwerp.

De kindmoeder speelt zich afwisselend af in het Londen van nu en het afgelegen Devon van de jaren veertig, en toont op een aangrijpende manier hoe de maatschappij door de jaren heen is veranderd – maar ook hoe sommige dingen hardnekkig hetzelfde blijven.

EEN BROER, EEN ZUS, EEN GEHEIM ... ZOU JE IN EEN LEUGEN KUNNEN LEVEN OM DEGENE VAN WIE JE HOUDT TE BESCHERMEN? Gelezen tijdens mijn ziekehuisopname!