Ga uw weg.
Maar blijf daarbij altijd jezelf, probeer niet op de toppen van je tenen te lopen. Laat je niet overhaasten omdat zoveel zou 'moeten', zeker nu de vastentijd nadert. Want pas door in stilte voort te doen zal je rust vinden in jezelf en een bron van vreugde en hartelijkheid zijn voor de ander!
KARIN FOSSUM - Ik kan in het donker zien
Riktor is een eenzame man van rond de veertig die in een geriatrisch verpleegtehuis werkt. Hij heeft een hekel aan zijn patinten en viert zijn sadistische lusten op hen bot. Zijn eenzaamheid doet hem toenadering zoeken tot de zwerver Arnfinn. Als hij deze bij hem thuis betrapt op diefstal, voelt hij zich zo verraden dat hij Arnfinn met een hamer doodslaat. Hij begraaft het lichaam in de tuin.Wanneer er een verdacht sterfgeval is in het verpleegtehuis, wordt Riktor verdacht van moord en opgepakt. In de gevangenis maakt hij vrienden, het verblijf doet hem goed.Wanneer Riktor vrijkomt, is hij vastbesloten voortaan het rechte pad te bewandelen. Maar als in zijn tuin de heupfles van de zwerver gevonden wordt, gaat hij opnieuw achter de tralies. Ditmaal is het lot hem minder gunstig gezind.
Bij het lezen van dit boek kon ik niet anders dan denken aan de persoon zoals hij in de pers op vandaag genoemd wordt, nl. 'de diaken des doods'. Deze verpleeegkunige, tevens diaken, heeft op zelfde manier gehandeld gedurende decennia, net als het hoofpersonage in deze thriller. Des te erger voor mensen als ik die deze diaken hebben gekend.
Een glimlach
Vergeet niet dat je gezicht eigenlijk voor iedereen bestemd is,
en dat anderen er naar moeten kijken.
Niets werkt zo deprimerend dan urenlang
naar een onvriendelijk gezicht te moeten kijken.
Een glimlach kost niets, maar bewerkt veel.
De ontvanger kijkt erdoor.
De gever verarmt niet.
De glimlach brengt verfrissing voor vermoeiden,
daglicht voor moedelozen, zon voor bedroefden,
een goed medicijn tegen zorgen en ziekte.
De glimlach kan niet worden gekocht.
Je mag hem zelf verkopen.
Geef een glimlach aan hen
die hem zelf niet meer kunnen geven,
zij hebben hem het hardst nodig.
De glimlach ontwapent alles,
plaats hem op je gezicht,
en anderen zien dat je hart thuis is.
De glimlach is een uitdrager van de Blijde Boodschap,
voor jezelf, voor anderen, voor God.
HET LEVEN
Leven is dingen en mensen omhelzen
en weer loslaten
om ze te laten groeien en bloeien
voor Gods aanschijn.
Leven is dankbaar zijn
voor het licht en de liefde,
voor de warmte en tederheid
in mensen en dingen zomaar gegeven.
Leven is alles laten zijn
en zien als een gave van God,
niets en niemand bezitten,
en juichen om elke 'ster' die uit de hemel valt.
DANK
AAN ALLEN DIE IN DE ZORG WERKEN!
MAAK U NIET BEZORGD!
“MAAK U DUS NIET BEZORGD VOOR DE DAG VAN MORGEN,
WANT DE DAG VAN MORGEN ZORGT VOOR ZICHZELF.”
(MATTEÜS 6,24-34)
Mijn ouders
Mijn ouders hebben mij geholpen met mijn eerste stappen
en ik zal hen helpen tot hun laatste stappen!
SPREEKWOORD
"DE KAT BIJ DE MELK ZETTEN"
OF IS HET OMGEEKEERD IN DIT GEVAL?
EEN ANDERE VOORKEUR - Karin FOSSUM
Een man en een vrouw ontdekken tijdens een wandeling in een Noors bos het half-ontklede lichaam van een jongetje. Even tevoren hebben ze iemand zien weglopen naar een witte auto. De politie in de persoon van Konrad Sejer en zijn assistent Skarre besteden veel tijd aan een tevergeefs onderzoek. De sfeer in de stad wordt grimmiger als een een tweede jongen verdwijnt, een tienjarige die aan obesitas lijdt. Dezelfde pedofiel, is de algemene conclusie, maar er wordt geen lijk gevonden. Wat de Sejer-thrillers zo aantrekkelijk maakt, is de volkomen normale omgeving waarin ze zich afspelen met normale mensen in hun alledaagse bezigheden en politiemensen die op hun alledaagse manier hun werk doen. Toch weet ze het probleem van pedofilie en de manier waarop de omgeving hierop reageert, op een diepgravende manier over het voetlicht te brengen, terwijl ook talloze andere sociale problemen een rol spelen. Een knap stukje werk: Fossum is zo langzamerhand terecht een gevestigde naam.
Ik hou van de Sejer boeken, ook deze is weer goed. Karin Fossum's boeken lezen vlot, en spannend. Je blijft lezen omdat je moet weten hoe het afloopt.
ZET DAT MASKER AF
Zelf heb ik niets met carnaval, ben er noch voor, noch tegen, maar in het dagelijkse leven merk ik helaas dat heel veel mensen een masker dragen, en dat die maar afvalt eens een vertrouwensgesprek onder vier ogen. Hoe lijdt onze vooral Westerse mens toch. Een bedenking nu carnavalstoeten beginnen.. Hoe dan ook, ik kan niet genieten van een stoet als deze en het overdreven gedoe zoals je het op tv ziet. BLIJF DAAROM ALTIJD JEZELF!
Mijn vader en zijn tweede thuis.
p
Hier enkele impresies van het 'kot' van mijn vader, ooit was dit een spinnerij. U kan zich indenken wat de oppervlakte moet zijn, maar alles werd benut. Naast de tuinman was hij evenzeer de handige Harry die alles zelf maakte zoals je hier kan zien. Op de eerste foto zie je bv. een zelfgemaakte verwarmingstoren, die wellicht 5 meter hoog is. Mocht hij mogen hebben gestudeerd van zijn ouders, dan was hij gerust ingenieur geworden, maar zijn vader vond dat je beter de kost kon verdienen bij de boeren. Gelukkig heeft hij toch kunnen studeren tot hij zestien was.
Op de tweede foto zie je mijn vader, en wijlen mijn broer, laatste met zijn rug naar ons toegekeerd. Op de laatste foto natuurlijk alles wat nodig is om dat vele land te bewerken.
Een appel
deAls ik aan mijn vader denk, dan denk ik haast spontaan aan een appel. Jaren lang heeft hij nl. appelen en peren gekweekt, eerst de hoogstammen, maar later hoe meer de verfijnde variëteiten en nieuwe rassen. Hij was echt een liefhebber, ook al vroegen de laagstammen heel veel onderhoud, en dit bijna het ganse jaar door. De opbrengst was dan ook meestal overvloedig, zodanig zelfs dat wij, de kinderen, aardappelbakken vol appels konden meenemen naar huis, en dan nog waren er meer dan voldoende om de winter door te komen. Hij had op een gegeven moment zo een tachtig fruitboompjes te verzorgen, te snoeien, te bemesten, op te binden. De grond tussen de boompjes was altijd onkruidvrij en tussen elke bomenrij was er gras aangeplant van een meter breeedte. Alleen al dat gras afrijden en zorgen dat de boorden recht waren, vroeg al gauw een paar uur werk. Tot op hoge leeftijd werden nieuwe soorten aangeplant. Het jaar voor mijn broer plots overleed, kreeg hij van hem nog een speciale boom - een nieuw 'merk'. Het is dan ook met pijn in het hart dat hij afscheid moest nemen van zijn fruittuin. Maar wie weet, gaat hij er volgende zomer terug in werken, want het huis blijft.
Hier een en echte foto van een appel uit de honderden, zeg maar duizenden die hij zelf heeft gekweekt. Ik heb het al eerder gezegd: zijn appels waren zijn lang leven. En pas in her rusthuis wist de diëtiste te vertellen dat vader meer fruit moest eten, zeker appels. Luisteren die mensen dan niet?!
Ik wil zeker niet met de eer gaan lopen, maar dit artikel als hulde aan mijn vader die trouwens vele eerste en ereprijzen haalde voor zijn tuin!
ZIEKTE - OUDERDOM - DOOD.
Beste medeblogger, de titel van dit blogje werd me ingegeven nadat ik voorbije week heel veel perssonlijke verhalen binnenkreeg via gastenboek, maar nog indringender via mail, en dat n.a.v. de plaatsing van mijn ouders in een rusthuis. Velen herkenden de situatie van het loslaten, anderen weer waren blij en zegden me dankbaar te moen zijn dat ik nog steeds beide ouders heb. Voor nog anderen was het een gelegenheid hun pijn uit te schrijven omwille van een te vroeg overleden ouder en/of partner, soms na een lange lijdensweg. Ja, de herkenning heeft voor velen onder jullie wat losgemaakt. Het klinkt zo banaal, maar inderdaad ieder huisje heeft zijn kruisje, klein of groot. Bij sommigen lijkt het zelfs, indien een baksten uit de lucht valt, die op hun hoofd terecht komt. Ik ben jullie dan ook dankbaar voor alle steun en bemoedigende woorden, niet enkel bij de verhuis van mijn ouders, maar ook bij het herseninfarct dat ik deed, en waar ik gelukkig enkel af en toe zware hoofdpijn aan overhoud. Daarom probeer ik voor zover de omstandigheden het me toelaten, eerst gastenboeken te tekenen van hen die nu ziek zijn.... En deze foto toepasselijk bij het feit dat helaas nog de griep een tijd zal aanhouden.
DOORDENKER
WAT DE WERELD NODIG HEEFT,
ZEKER MET MENSEN ALS
EEN TRUMP .....
Oud worden - oud zijn.
Waarover een mens blogt wordt veelal aangereikt door de beurrtenissen dichtbij of uit de hete wereldbrij op de dag dat je weer eens wat post. En dat kan heel verscheiden zijn, zeker wanneer je even zonder inspiratie zit. Laatste tijd heb ik inspiratie te over rond 'plaatsing' ouders.
Gelukkig ziet mijn vader er nog veel beter uit dan op deze tekening, maar inderdaaad, men brengt oude mensen soms eten wat ze niet willen, waar ze geen weg mee kunnen. En dan vraagt men achteraf of het wel gesmaakt heeft. Wat zegt de bewoner of patiënt dan, ook al kreeg hij geen hap binnen?
Het smaakte!
SPOORLOPEN
Niets lijkt te helpen, hoe vaak we er ook via de media mee worden geconfronteerd. Het lijkt er zelfs op hoe vaker de politie oproept om niet langer op of langs de sporen te lopen, deze boodschap totaal genegeerd wordt. En zelfde kan gezegd worden van het slalommen tussen halve slagbomen, om toch maar één seconde vroeger thuis te zijn. Ook om een ander spoor te bereiken riskeert men liever zijn leven. Zullen de matten die nu overal gelegd worden een antwoord bieden, ik mag het hopen! Het zal maar je naaste zijn die zo hard uit het leven gerukt wordt door wat echt niet moet gebeuren. Zelfmoord!
OVERAL GRIEP
dan is er maar één antwoord:
VEENBRAND - Karin FOSSUM
In een caravan op het terrein van een boer worden de lichamen gevonden van een vrouw en een klein kind. Ze zijn met messteken om het leven gebracht. Inspecteur Konrad Sejer en zijn collega Jacob Skarre staan voor een raadsel: er is geen teken van seksueel misbruik en er zijn nog volop waardevolle spullen aanwezig. De rechercheurs zijn ervan overtuigd dat de moeder van de vermoorde vrouw informatie achterhoudt die van belang kan zijn voor het onderzoek, maar de vrouw weigert opheldering te geven over het verleden van haar dochter.
Een persoonlijk motief ligt voor de hand, maar wie voelt zoveel woede jegens een kleine jongen en zijn vriendelijke, zachtaardige moeder?
Weer een heel mooi boek van Fossum. Het leest heel gemakkelijk weg. Het zijn twee verhaallijnen die tot elkaar komen. Meteen vanaf de eerste bladzijde zit je erin. Zoals van Fossum gewend beschrijft zij de personages op een hele bijzondere manier. Dit maakt Fossum uniek in al haar boeken. Ik kijk alweer uit naar haar volgende boek! EINDELIJK KUNNEN UITLEZEN.....
Sint- Valentijn
Al is het een cliché en zeggen velen dat het om pure commercie gaat, toch doen we er graag aan mee. Hier een roos, wat hartjes en chocolade voor mijn lieve medebloggers, want ook dat is wederzijdse LIEFDE EN VRIENDSCHAP tussen ons!
LIEFHEBBENLiefhebben is alles geven en jezelf erbij.
6 reacties op dit bericht
Zaterdag bezoekje
goedemorgen mooi gezegd
fijn weekend !
een veilig en warm nest ... hoeveel dromen hier van ?
liefs meeuw
Goede morgen Maarten
ZEER JUIST WAT JE HIER BOVEN SCHRIJFT!
Wie zijn eigen weg gaat, kan door niemand worden ingehaald
weekend groetjes.
Het geluk is als de zon,
je mag er niet met open ogen naar kijken.
Samen met onze vier schatjes
komen wij een fijn weekend wensen.
Veel liefs van Freddy en Patty en
een dikke knuffel van onze kapoentjes.
Dag Maarten