Dagen met ...dagen zonder ...

een echte vriendschap mogen opbouwen die nooit verloren gaat!

opdat we het niet zouden vergeten!

een

EN DAN GEBEURT DIT : AANSLAG TE LONDON ...

"Wees niet bevreesd als iemand rijk wordt, een groter huis heeft en meer weelde. Want bij zijn dood kan hij niets meenemen, zijn weelde volgt hem niet in het graf".

Deze bedenking maakte ik eveneens voorbije tijd nu we, en dan spreek ik in naam van zeventien neven en nichten, en mijn ouders, onverwacht te horen kregen dat er nog een erfenis te verdelen valt van een tante die reeds in november 2015 overleden is. Mensen die zelfs nooit om die tante hebben gegeven, doen er nu alles aan om tot het uiterste te gaan en de laatste cent te 'trekken' Maar ook hier geldt dat niemand geld en goederen meeneemt in het graf.

En dan merk je plots hoevéél extra tijd voor van-alles-en-nog-wat je plots hebt… maar ook hoe zeer je plots je handen (en de rest) afgesneden bent.
En zeggen dat we vóór 2000 ons totaal geen zorgen maakten over internet en consoorten. En nog vijftien jaar eerder stonden we zelfs nog recht om de tv aan en uit te zetten, of luider of stiller - om de antenne op het dak of de zolder - nog maar niet te vermelden !

C'est si peu dire que je t'aime.

deze woorden zag ik in Frankrijk op een wenskaart. Ze grepen me zo aan dat ik de kaart heb gekocht, en ik kijk er nog dagelijks naar, want die gedachte  kan naar iedereen gaan, en inderdaad, het kost zo weinig elkaar te zeggen:

Ik hou van jou.

maar voor de ontvanger maakt het een wereld van verschil.

Fouten maken is zo menselelijk, maar ze bewust begaan is andere koek. Een gedachte in deze vastentijd...

Blijft een boom een boom
als hij al zijn blad verloren heeft,
als al zijn takken door de wind zijn verscheurd
en er geen kind meer is dat in hem klimmen wil.
Als geen vogel meer zijn nest bouwt
in de toppen van een boom,
is een boom dan nog steeds een boom?

Als een mens een boom zou zijn,
zouden bladeren uit vrienden bestaan,
is een mens zonder vrienden dan wel een mens?

Laten we samen bomen
en elkaars bladeren zijn,
die niet bruin kleuren en nooit vallen.
En als je toch valt, mijn blad, mijn vriend(in),
beloof ik je te vangen
en gewoon aan een van mijn takken, terug te hangen.

Zou de wereld niet beter zijn
als iedereen die ik ontmoet
zou zeggen: "Ik weet iets goeds van jou!"
Zoiets doet toch eigenlijk iedereen goed.

Zou het niet fantastisch heerlijk zijn
als iedere handdruk zeggen zou,
van harte en welgemeend:
"Zeg kind, ik weet iets goeds van jou!"

Zou het leven niet blijer zijn
als men het goede steeds prijzen zou?
Want werkelijk bij al het kwaad
is er zoveel goeds in mij en jou!

Zou het niet een fijne houding zijn
als iedereen denken zou:
"Jij weet een beetje goed van mij,
en ik, ik weet iets goeds van jou!

Gachte medeblogger en volger,

Sinds donderdag 9 maart had  ik noch Internet, noch vaste telefoon, noch tv, tot daarnet. Pas nu waren techniekers bereid gevonden het euvel na te zien. De oorzaak zou liggen in werken aan de nutsvoorzieningen waardoor mijn kabel geraakt werd, enkel de mijne! Vandaar dat jullie dan al die tijd ook niets meer zagen van mij, geen enkele reactie of wat dan ook. Ik kan natuurlijk ook geen mails versturen of lezen, en dit in een periode waar ik elke dag minstens tien mails moet lezen n.a.v. een  erfenis van een tante.

Jullie zijn dan ook de eersten die via deze virutele weg iets van me horen, gelukkig deze keer geen ziekte ... Nu maar de 180 mails lezen en beantwoorden.

Sorry voor het onpersoonlijke karakter en ook jammer dat ik velen niet zal kunnen antwooden op wat ze op hun blog geplaatst hebben.

Het leek precies of ik in vastenmodus beland was. Dan beseft een mens ook hoe veel tijd we soms verspillen, hoe relatief vele dingen zijn. En toch kunnen we niet zonder Internet, tv, telefoon ...

Vriendelijke groeten,

Maarten

Wie slim wil lijken, praat..
Wie slim wil worden, luistert.

Het regent hier dat het giet ....... Toen ik net naar buiten keek, kwam het beeld van een tijdje geleden weer naar boven......... als ik er weer aan denk word ik stil...........

Ik had laatst boodschappen gedaan, het regende pijpestelen. Toch maar even schuilen onder het afdak. Een klein meisje stond daar ook. Ze had net boodschappen gedaan in de supermarkt, met haar moeder. Ze zal ongeveer 6 jaar oud zijn geweest, dit prachtige roodharige sproetige beeld van onschuld. Het stortregende. Je weet wel, dat soort regen dat goten en afvoerputjes doet overstromen, zo gehaast om de aarde te raken, dat het geen tijd had om de straal wat zachter te zetten.
We stonden allemaal onder dit afdak aan de ingang van de supermarkt. We wachten, sommigen geduldig, anderen 'geïrriteerd', omdat de natuur hun haastige dag in de war had gegooid. Ik ben altijd wat dromerig als het regent.

Ik verdwijn in het geluid en in het gezicht dat de hemel het vuil en het stof van de wereld afspoelt. Herinneringen van 'rennen en spetteren' als een 'kind', zo zorgeloos spelen in je gedachten, als een welkome onderbreking van een voorbije dag met zorgen en stress.

..
Haar stemmetje was zo mooi toen het de stilte onderbrak waar we allemaal in gevangen zaten. 'Mama, laten we door de regen gaan rennen', zei ze. 'Wat?', vroeg mama.
'Laten we door de regen gaan rennen!', herhaalde ze.
“Nee, lieverd. We wachten totdat het wat minder wordt”, antwoordde mama. Het kind wachtte nog een minuutje en herhaalde: 'Mama, laten we door de regen gaan rennen.' 'We worden doornat als we dat doen,' zei mama. 'Nee, dat zullen we niet, mama. Dat is niet wat je zei vanmorgen', zei het meisje terwijl ze aan haar mama's arm trok. ‘Vanmorgen? Wanneer zei ik dat we door de regen konden rennen en niet nat zouden worden?'
Het meisje zei kalmpjes: 'Weet je dat niet meer?
Toen je met papa praatte over zijn kanker, toen zei je:

'Als we hier samen doorheen komen, komen we door alles heen!'

Vraag veel van jezelf,
dan kun je iets geven aan anderen.
Durf ook te vragen aan hen,
dan hoef je niet hard te zijn voor jezelf.
Doe wat je doen moet
en behoud de wil
om gelukkig te zijn in alle omstandigheden.

Ik probeer nu tevreden te zijn met mezelf.
Soms lukt het -niet altijd –
0 ja, nog dit:
Bedankt bezoeker, wat je aan mij gedaan hebt is goed!

HOBBY

Ik hou van schrijven,
Ik hou van praten,
Ik hou van mensen … zegt een stem op de radio.
Ben ik dat ook niet?
Wat zijn je hobby’s vraagt men me . En dan weet ik het niet.
Of toch: Ik hou van mensen, van mensen die gelukkig zijn, van mensen die ik gelukkig mag maken door een woord, een handdruk, een brief …
Ja, ik hou van schrijven.
Maar schrijven doe je nooit in je eentje, je doet het voor iemand, het beste wensend voor die andere, die goedbekenden of de voorlopige vreemdeling, die misschien vriend kan worden. Want ook ik verlang ernaar zelf bemind te worden; een plotse telefoon, een brief die je echt niet had verwacht.
Ja, mensen en relaties zijn belangrijk in mijn leven.
Het is een vreemdsoortige hobby, maar ik leg er graag mijn diepste zelf in – van hart tot hart – en dat is dan ook zo kwetsbaar, maar telkens is respons gekomen.
Schrijven doe ik niet alleen, maar ook vanuit een doorleefde gelovige invalshoek, zonder wel iets te willen opleggen.
Is het dat misschien wat onze mensen verwachten, iets meer dan alle banaliteit en dagdagelijkse dingen?!
Komt vandaar die grote respons, maar blijf ik ook daardoor zo lang met hen begaan, éénmaal ze mijn leven hebben verlaten?!
Houden van mensen kan zo mooi zijn, zo direct, zo vredegevend, maar het laat je nooit los,
… net als een echte hobby.

En bij het buiten wandelen van de supermarkt zie ik de oudere dame , die net nog kloeg over de jeugd van tegenwoordig, haar zakje met afval over de muur van supermarkt gooien, recht in het plaatselijk parkje.

Gedenk, o mens, slechts korte tijd
is ‘t dat gij op de wereld zijt.
Eens is het allemaal gedaan,
zult gij tot stof en as vergaan
om te leven…. in de eeuwigheid.

Al wat gij moeizaam hebt vergaard,
aan geld en goed bijeengegaard,
blijft hier, terwijl gij henen gaat.
Bezit ge niets of heb ge ‘t warm,
we sterven allen even arm.
Gedenk, straks is het wellicht te laat!

Gedenk, o mens ‘t geen niet verslijt:
de vreugde die ge anderen hebt bereid.
Waar gij u medemens bemint,
daar is ‘t dat het paradijs begint,
uw paradijs… voor de eeuwigheid.

Editorial

Quand on remarque combien les musulmans affirment leur croyance avec force et démonstration, je constate avec tristesse que les chrétiens ont parfois honte de parler de leur foi en Jésus Christ. Je ne cesse d’entendre « je suis croyant mais pas pratiquant » ou « je ne vais jamais à la messe hors des mariages et des enterrements ». Je trouve cette attitude désolante, devons nous nous étonner ensuite que l’Islam s’installe en conquérant. Il n’y a pas de honte d’être chrétien, pas de honte d’être baptisé, pas de honte d’assister de temps en temps à la Messe et entrer dans une église pour saluer Dieu comme on vient pour saluer un parent, un ami, un être aimé. Ne soyons pas des intégristes mais des personnes libres qui ne cachent pas leur amour pour notre religion, cette religion qui nous autorise tant de libertés par rapport à l’Islam fait de règles sévères et contraignantes. Pouvoir dire de temps en temps à haute voix « Je suis chrétien ».

Monseigneur Pierre Henri Dubois.