Mijn wens

Even stil staan bij ziek zijn:
pijn
zorg
onzekerheid
wachten
verdriet
opluchting
onrust
moed
lange stille nachten
vragen die door het hoofd malen
zoeken naar zin

Nu mijn ouders bijna vier maanden een plekje vonden in een woonzorgcentrum, hier nog enkele sfeerbeelden. Ze zijn zeer tevreden over de vezorging, aan eten ontbreekt hen echt niets, en er is ook heel wat afwisseling in animatie. Er lijkt wel altijd een reden om een feestje te bouwen. Maar dat neemt niet weg dat het een aaanpassing blijf, want zoals eerder geschreven, zij komen van een grote woning met een nog grotere tuin om nu letterlijk tussen vier muren op elkaar te kijken, al is er een ruime lichtgevende eetplaats en een grote cafetaria. Van een oude 'rustige' dag kunnen ze niet echt genieten, want juist nu is men letterlijk boven hun hoofden begonnen aan een tweede bouwlaag. Je al maar proberen te rusten tussen alle geklop door.

Hier enkele sfeerbeelden: Moeder die het breiwerk van medebewoners aan het aan elkaar naaien is. Mensen moesten lapjes breien om dan ketting te maken die als versiering moest dienen bij een aktie 'kom op tegen kanker', waarbij plaatselijk run lopers de gebouwen doorkruisten.

Eindelijk zon, dan is er veel gelegenheid met de bewoners te gaan wandelen in de groene omgeving van de basiliek te Dadizele, er zelf met de groep op bedevaart te gaan. Hier mijn jongste zus met moeder. Ik moet toegeven dat ik mijn moeder niet direct herkende op deze foto, want door de schakering van zon en schaduw lijkt ze daar iets ouder, maar wel heel gelukkig wat ze dan ook is. Ik had nooit gedacht dat zij zich zo goed zou aanpassen, integenstelling met vader die het maar gewoon wordt 'omdat het niet anders kan'.

Je wordt er geleefd zegt hij dan: Opstaan, eten, een beetje kine, eten, de namiddag proberen door te komen en vooral zorgen dat je om 17.00 u terug aan tafel bent voor het avondmaal. Dan dient zich nog een heel lange avond aan. Moeder heeft echter nog tijd te kort, want is alle paperassen aan het klasseren van meer dan 60 jaar samen-zijn....

Wanneer ik dit schrijf zal zopas hun zesde achterkleinkind gedoopt zijn, en daar zullen ze getuige van geweest zijn...

Vragen omtrent euthanasie zijn geen vragen die alleen christenen of kerkelijke verantwoordelijken zich stellen. Ze zijn het onderwerp van maatschappelijk debat. Het zijn fundamentele vragen: wat maakt ons tot mensen? Wat vereist een menselijke samenleving? Wat dient de vooruitgang en wat niet? Er is een grens en een verbod dat van oudsher geldt, al van het allervroegste begin van menselijk samenleven. Als we daaraan raken, raken we aan de fundamenten zelf van de beschaving. Daarom roepen we op tot grote terughoudendheid en volgehouden dialoog.

De bisschoppen van België

IPID – Brussel, maandag 22 mei 2017

Een tevreden geest geeft een goede gezondheid,

jaloezie knaagt aan je botten.

BEDETOCHT VOOR HET LEVEN

IEDEREEN VAN JULLIE/ VAN ONS KAN WEL EENS EEN WOORD OF GEBAAR VAN BEMOEDIGING GEBRUIKEN. DUS AAN HEN DIE HET NU NODIG HEBBEN:

Het geduld wordt beloond.

Zo zie je maar wat een beetje kliederen met verf met een mens kan doen.

  DAAR WAAR VRIENDSCHAP IS........

In Australië hebben ze een organisatie “the Workman’s shed” of vrij vertaald : ‘het kot van vader’ en dat heb je in behoorlijk wat rustoorden. Het gaat effectief om iets wat kan doorgaan voor het vertrouwde ‘kot’ en ‘den hof’ die oudere mannen moeten achterlaten als ze verhuizen naar een rustoord. Ze vinden er alles wat hun hartje blij kan maken als het over dingen gaat die ze in hun vertrouwde ‘kot’ thuis ook hadden en waar ze naar hartenlust nog mogen ‘foefelen’ en ingeschakeld worden om allerlei dingen te herstellen of te maken. Een soort van klusjesdienst in het rustoord. Ze mogen ook een moestuintje houden en dieren zoals kippen en konijnen.
Ik hoor van vrienden in Australië dat dit zelfs de zelfmoordcijfers en het ‘sterven door wegkwijnen’ doet afnemen en ik kan het geloven.

De foto's van het 'kot' van mijn vader, een 'kot' dat twintig meter diep is. Het zou inderdaad een mooie oplossing zijn!

Wat gebeurt er als twee mensen elkaar liefhebben? Ze schreeuwen niet tegen elkaar, maar praten heel zachtjes, omdat hun harten nauw met elkaar verbonden zijn. De afstand tussen de harten is heel klein of bestaat niet.  Wanneer ze elkaar nog meer liefhebben, wat gebeurt er dan? Dan spreken ze niet, maar fluisteren ze tegen elkaar en daardoor komen ze nog dichter bij elkaar te staan. Uiteindelijk hoeven ze zelfs niet te fluisteren, een blik werpen naar de ander toe volstaat om elkaar te begrijpen. Dit is hoe twee mensen zijn wanneer ze elkaar liefhebben.

Dus als jullie Het niet met elkaar eens zijn, boos zijn en discussiëren, zorg er dan voor dat jullie harten geen afstand nemen van elkaar. Zeg geen woorden die de afstand nog meer vergroten. Anders zal er nog een dag komen dat de afstand zo groot zal zijn, dat je de weg niet meer zult terugvinden om terug te keren.

Wees moedig en sterk.

Alles wat u doet,

moet u met liefde doen.

Er zijn bomen en bomen.
Aan de ene boom komen drie appels,
maar aan een andere manden vol.
Die laatste, dat is pas een boom.
Daar heb je wat aan!
Dat is een goede boom.
Dat kun je zien aan zijn vruchten.

Er zijn mensen en mensen.
Gelukkig zijn er ook goede mensen.
Daar heb je wat aan!
Misschien ben jij wel zo'n goede mens.
Misschien zorg jij wel voor vrede om je heen.
Misschien zorg jij voor mensen
- dichtbij of ver weg -
die niet voor zichzelf kunnen zorgen.

Wie zou niet graag zo'n mens willen worden?

VAN ZOVELE MOEDERS DIE ONS VOORGINGEN IN LIEFDE EN GELOOF

DAN MAKEN WE EXTRA TIJD VOOR MARIA! MAAR VOOR HEEL VEEL ONDER ONS VOOR ONZE EIGEN MOEDER.

HELAAS IS DIT VOOR MIJN MOEDER, MEZELF EN DE GANSE FAMILIE DE VIERDE OVERLIJDENSVERJAARDAG VAN MIJN NICHTJE ELINE. ZIE JE IN DE ZIJLIIJN.

Dieper dan verdriet is de blijdschap
en dieper dan de wanhoop is de hoop.