Wie is er om mij te helpen?

Het zou de leeftijd kunnen zijn om te veranderen van school, van lager onderwijs naar het middelbaar, de tijd van de plechtige communie, van het beginnen puberen; hoe dan ook een mijlpaal. En zo een mijlpaal heb ik gisteren geplaatst, want dag na dag, blogje na blogje, werd mijn blog twaalf jaar oud. Zelf had ik er niet aan gedacht tot ik een mail keeg van een attente medeblogger waarvoor dank. Er is zo veel gebeurd in de voorbije twaalf jaar, te veel om op te noemen. Bloggers zijn gekomen en gegaan, ziek of overleden. Vriendschappen werden gesmeed die nog steeds bestaan, anderen verdwenen dan weer tot verre kennissen. Helaas waren en zijn er ook bloggers die het geluk van de ander niet gunnen, zijn codes soms een hindernis om verder te gaan met onze hobby.  Maar ondanks alles, ben ik blijven doorgaan, in eerste instantie omdat ik greaag blog, in tweede instantie om mijn liefde en vriendschap tmet julliete delen. Dank, heel veel dank voor de mooie jaren samen, in liefde en leed! Maarten!

Hier enkele buttons die ik al heel lang gebruik? Het hangt inderdaad niet af van welke lay-out of aantal buttoms men gebruikt om over te komen. Ik was zelfs verrast bij de opstart van mijn bloggen dat ik vooral werd aangesproken door oudere, zeg maar zieke mensen! Daarvoor en voor zo veel andere dingen blijf ik schirjven!

Hak de knoop niet te snel door- je kunt hem ook ontwarren.

Een zin die ik laatst bij toeval zag staan.
Ik werd getriggerd, want ik ben ook iemand
die eerst overziet en dan de knoop doorhakt.
Ik ging bij mijzelf te rade, wat als ik zou ontwarren?
Zou dat nieuwe perspectieven bieden??
Als ik ontwar, sta ik stil bij alle voors en tegens.
Bij alles wat me van m’n stuk bracht,
maar ook wat me vreugde heeft gebracht.
Ontwarren kan dus veel opleveren.
Ontwarren betekent uit de knoop halen, overzicht krijgen.
Door te ontwarren, en de knopen te ontrafelen,
kan ik de lijn weer zien.
Vervolgens doe ik een stap opzij of achteruit.
En ik zie het vanuit een ander gezichtspunt .
Het blijkt toch niet zo gek te zijn.

Ontwarren, ontknopen of uit de knoop halen.
Het kan de moeite waard zijn
Het is goed om knopen te kunnen doorhakken,
maar sommige kan ik beter ontwarren.
Dan kan ik het touw nog eens gebruiken.

Vieringen meimaand 2017
MAANDAG 1 MEI: eucharistieviering om 6 u. - 7 u. - 8 u. - 9 u. - 10 u. - 11 u. - 16 u. - 18 u.
Om 16 u.: Plechtige eucharistie bij de opening van de meimaand voorgegaan door Mgr. Lode Aerts.
met koor Cantabile Dadizele

Weekend 6-7 mei: homilie door E.H. P. Hallein; president Groot-Seminarie Brugge
Zaterdag om 16 u. opgeluisterd door Sint-Janskoor, Rollegem-Kapelle
Zondag om 10 u. opgeluisterd door koor Jubilate De Tassche, Ardooie
ZONDAG 7 mei: DIOCESANE GEBEDSNAMIDDAG OM ROEPINGEN om 16 u.
met Mgr. Lode Aerts

Bekijk het volledig overzicht van 1 t.e.m. 7 mei: Meimaand 2017 week 1.pdf

Weekend 13-14 mei: homilie door E.H. A. Decock; ere-legeraalmoezenier.
Zaterdag om 18 u. opgeluisterd door Kon. Fanfare Ridder-Janszonen Dadizele
Zondag om 10 u. opgeluisterd door koor Fortissimo, Passendale
Zaterdag 20 mei om 14.30 u.: zieken-eucharistie
met gelegenheid tot ziekenzalving

Weekend 20-21 mei: homilie door E.H. W. Vangheluwe, leraar godsdienst Grenslandscholen, Menen
Zaterdag om 16 u. opgeluisterd door kamerkoor Quadrofolia, Heule
Zondag om 10 u. opgeluisterd door Sint-Eligiuskoor, Sint-Eloois-Winkel

24-25 mei: O. L. Heer Hemelvaart
Alle vieringen zijn zoals in het weekend, met homilie door E.H. D. Decuypere; nationaal proost KSA en KLJ.
Donderdag 25 mei om 10 u. opgeluisterd door zangkoor Blush
ZONDAG 28 MEI: DAG VOOR HET LEVEN
Om 9 u.: tocht voor het leven: vertrek aan het station Kortrijk
Om 15.15 u.: aanbidding, geleid rozenkransgebed en biechtgelegenheid
Om 16 u.: eucharistie in concelebratie met alle aanwezige priesters
met bijzondere beden ter bescherming van het leven

Weekend 27-28 mei: homilie door E.H. A. Monstrey; pastoor Dadizele.
Zondag om 10 u. opgeluisterd door Koninklijk Gregoriuskoor, Rumbeke
Vrijdag 5 mei om 20 u.: bedevaartseucharistie Landelijke Gilde, K.V.L.V., KLJ en Groene Kring
Vrijdag 12 mei om 19 u.: bedevaartseucharistie FEMMA-KWB West-Vlaanderen
Vrijdag 12 - 19 - 26 mei: om 20.30 u. eucharistie gevolgd door KAARSPROCESSIE
ELKE WEEKDAG: 15 u. - 16 u: STILLE AANBIDDING + ROZENKRANS
in kapel van het Rosarium

DIT WAS DE KORTE SAMENVATTING!

Samen schreien doet goed. Samen de tranen de vrije loop laten geeft verlichting. Tranen schreien heeft altijd iets religieus, iets heiligs. Tranen zijn een gave, een Godsgeschenk in vreugdevolle en bittere uren. Zij komen uit de diepte van het hart en uit de hoogte als een genade van God. Soms denk ik dat er geen authentieker religieus gebeuren is dan daar waar samen tranen worden geschreid en ook weer worden uitgewist.
Er is – zo denk ik – geen mens op aarde te vinden die nooit ‘ns tranen in z’n ogen heeft gehad, tranen van vreugde of tranen van verdriet.
Tranen zijn inherent aan ons menselijk bestaan.
Deze dingen moeten mij dan ook van het hart, omdat ik in de praktijk zo vaak meemaak, dat omstanders op droeve momenten zulke – overigens goed bedoelde – onzinnige dingen zeggen: ”Ben toch ‘ns flink…… Gedraag je niet als een kind….. Er is nu genoeg gehuild….. enz. Op echte droevige en verdrietige momenten is het vaak het beste aan de zijde van iemand te zwijgen, te luisteren en te delen, de pijn mee te dragen en de tranen op te vangen. Wij, mensen die aan de kant staan, willen altijd maar kletsen en adviseren in plaats van iemand de kelk volledig, met alle pijn, te laten leegdrinken. Wij kunnen ons zo moeilijk bescheiden en hulpeloos opstellen, d.w.z. gewoon naast iemand gaan staan en niet boven iemand als de reddende engel die uit de hemel is komen vallen.
Er zijn voor vele dingen en voor vele momenten geen kant en klare recepten. Soms moeten we de moed kunnen opbrengen om de tranen en de tijd, en ook O.L. Heer, kansen te geven.

laat ons eens "proberen " in harmonie iets te doen , terug die aandacht voor mekaar opbrengen , een goeden dag zeggen , een woordje tegen mekaar , ik weet het, het is niet gemakkelijk , maar zij het nu wit , of zwart of grijs of jong ; hebt u er al aangedacht dat ieder van ons een moeders kind is ?
een wezen geboren uit liefde , om liefde te geven ; de apostelen spraken niet alle talen maar ze spraken de taal van de mensen , en wanneer u iemand aanspreekt in de taal van de liefde verstaat men u ook . . . . . .

met dank aan Peter1925 voor deze wijze woorden; Peter die één van de eersten was die me kwam opzoeken en me af en toe met gepaste plaatjes rond mijn patroonheilige vereerde. Neen, zo een mensen blijf ik waarderen!

Uit mijn dossier:

"UW WAARDE OP DE ALGEMENE ARBEIDSMARKT ZAL GEEN GEVOLGEN HEBBEN".

Het was bij het opruimen van paperassen dat ik dit onder ogen kreeg en blijkbaar besef ik pas nu wat voor taalgebruik deze edele heren dokters gebruiken. Van sociaal gesproken!

Twee dingen: mijn waarde; de arbeidsmarkt.
Van de persoon, zeg maar de mens geen woord!

Alles stond te lezen op een eenvoudige verklaring na een controlebezoek aan een arts, niet eens na een heelkundige ingreep; enkel na een paar weken in het gips te hebben rond gesukkeld.

Soms zou een mens alles wat hij de voorbije jaren achterliet liefst in een doos steken, en ze ver wegzetten, adieu zeggen aan de blogwereld, de sleutel van de vriendschap en de liefde neerleggen om enkel nog aan zichzelf te denken, en de boel de boel te laten. Ik lees laatste nogal vaak via gastenboeken: trek het je niet aan, pluk de dag en leef nu. Maar eigenlijk weet ik al dat ik dit nooit zal kunnen, dat dit boek zal open blijven liggen, dat ik deze bladzijde zal omslaan, en weer doorgaan, misschien enkel en alleen om jou en jou en jou daar aan de overkant, al geef ik toe, ik schrijf veel te graag, en wat zou ik zijn zonder mijn partner die het Seniiorennet toch is?! Lang leve onze bloggers! Dank u lieve medeblogger!

BLOGGEN lijkt soms op een lekkere drug, je kan niet meer zonder!

wil ik de lente een handje toesteken,

in de hoop dat ik deze schoenen

voor lange tijd mag wegzetten!

Liefde geven is vriendschap beantwoorden!

weer eens een duidelijke bevestiging van de titel van mijn blog die ik tien jaar geleden koos!

Eergisteren nog een blogje achtergelaten rond het gelaat van de ander, maar achter de blik, de ogen schuilt soms heel veel verdriet, heel veel vragen die onuitgesproken zijn. Zelf weet ik ook maar half hoe mijn ouders nu hun eigen srijd uitvechten tegen demonen, tegen de zekerheid dat dit de laatste halte is.... Daarom, wees altijd aardig, of zoals die leerkracht destijds zegde: VERZORG JE GELAAT, het is misschien de enige blik die de ander moed kan geven....ALTIJD!

Niets is zo verschillend, zo gans anders dan het gezicht van de ander. De blik, de ogen, het gelaat. Jouw gelaat is er voor de ander, zoals ooit een leerkracht zegde, verzorg het. Het is inderdaad via de blik dat je een medemens echt kan ontmoeten, hoe verschillend jouw gezicht ook mag zijn als dat van de ander. Denk maar even als je op de bus zit, op een terras, of op welke plaats ook, waar je toevalig even op elkaar moet kijken. Het gelaat van die ander wordt zelfs helemaal anders als dit een andere kleur heeft dan die van het onze. Nog anders wordt het gezicht, zelfs de blik, als het omgeven is door een hoofddeksel, een sluier. En toch is het gezicht, de ogen, op dat unieke moment dé gelegenheid bij uitstek om de ander te ontmoeten. Aanvankelijk schucher, afwachtend, soms zelfs achterdochig tot plots een glimlach van de ander je ook laat stralen, tot er plots die handdruk volgt, en wie weet veel later die echte ontmoeting die je leven en dat van die ander veranderde!

Niemand heeft de zekerheid
nooit een inzinking te kennen,
Zelfs de sterkste
wordt erdoor bedreigd.
Ieder mens kan immers ooit worden geraakt
in het diepste van zichzelf,
zodat alles je zinloos schijnt,
je gezin,
je werk,
je gemeenschap,
je leven zelf.
Alle krachten lijken je te ontvallen
en je voelt je onmachtig
om ook maar iets te ondernemen.
Je hebt de indruk
doelloos rond te lopen
in een eindeloze woestijn.

Wanneer je ooit zo’n situatie doormaakt
moet je weten dat er ook voor jou
nog toekomst is ……………….
Als je maar de toegestoken hand grijpt
van mensen die je mag vertrouwen,
die kunnen luisteren
en van een God die altijd naar je luistert.

Er is in het verhaal van ons leven soms een knik.
Het gaat anders dan je gedacht had:
een verlies treft je,
een vriend gaat van je heen,
je huwelijk valt uit elkaar,
contacten lopen dood.
Je eigen levensverwachting loopt vast,
je vindt geen werk of raakt het kwijt,
je komt alleen te staan.
Je moet op je oude dag je huis verlaten.
Je meest geliefde wordt dodelijk ziek

Op de weg van je leven ligt een steen
die onverzettelijk lijkt.
Wie zal hem wegrollen?
Op diezelfde weg kun je iemand ontmoeten:
iemand spreekt je aan,
iemand tikt je op de schouders,
een woord raakt je hart.
De steen komt in beweging.
Je kijkt niet in een donker gat,
maar je ziet licht.
Je voelt je uitgenodigd,
je voelt nieuwe kracht komen.
Het litteken blijft, maar de wond heelt.
Je bent opnieuw aanwezig.

Met Pasen trokken de vrouwen naar het graf. Na alles wat ze op Goede Vrijdag hadden beleefd, horen ze nu een engel die hen zegt: ‘Wees niet bang, want Jezus die gekruisigd is, is niet hier, Hij is tot leven gewekt’.

Even verder vertelt het Matteüsevangelie (in hoofdstuk 28): zij gingen snel van het graf weg, vol angst en met grote vreugde, en ze liepen hard om het aan zijn leerlingen te vertellen… Toen kwam Jezus hen tegemoet. ‘Wees niet bang’, zo zei Hij hen. ‘Ga mijn broeders vertellen dat ze naar Galilea moeten gaan. Daar zullen ze Mij zien’.

Wat toen met de vrouwen gebeurde, gebeurt vanuit Pasen ook met ons. De weg die Jezus ons heeft getoond, is een weg – voortaan een pelgrimsweg - die naar het leven leidt.

Wát er in ons leven ook gebeurt, wát onze wereld ook overkomt, altijd heeft God het laatste woord.

Daarom mogen wij niet bang zijn; Wij zijn niet op de dool. Jezus toonde ons wie God is. Hij noemde Hem Abba, Vader. Die Vader heeft Hem tot leven gewekt. Hij is nu de Levende in ons midden.

Ook na Pasen zullen wij – net als de vrouwen – nog soms bang zijn. Maar dieper en beslissender nog dan de schrik en angst is de vreugde om wat uiteindelijk met Jezus gebeurd is. De Vader heeft Hem tot leven gewekt.

Jezus zélf, de Levende, zal ook ons – op de weg van ons gelovig-zijn – tegemoet komen met de woorden van de engel: “Wees niet bang”. Laten wij dan, in ons Galilea van vandaag, van Zijn aanwezigheid getuigen: “Wij zijn geen dolers, maar pelgrims. Gods volk onderweg.”

Zalig Pasen!

+ Patrick Hoogmartens
bisschop van Hasselt

Wat is Stille Zaterdag of Paaszaterdag?

Stille zaterdag, ook wel aangeduid als Paaszaterdag of Sabbatum Sanctum is de zaterdag volgende op Goede Vrijdag en voorafgaand aan Paaszondag. Het is tevens de laatste dag van de vastentijd. De naam stille zaterdag is afgeleid van het feit dat op die dag de klokken niet worden geluid en de kerken niet worden versierd. Op Stille zaterdag herdenken we het feit dat Jezus dood in het graf lag.

Wat is de Paaswake?

Stille zaterdag duurt tot aan de schemering. Dan wordt de Paaswake gevierd. De paaswake is het feest van het licht en het water.

De vrouwen hebben het lichaam van Jezus gebalsemd.

MARIA bewaarde alle herinneringen aan haar zoon in haar hart.

Gelukkig zij die in het heetst van de strijd moeder mogen zijn!