Een échte dagboekbedenking.

Op een zomeravond wordt er op recreatieterrein de Treekerpunt een homo doodgeschoten. De Amersfoortse rechercheur Gisella Markus krijgt de leiding over het onderzoek. Haar collega Niels Hanse raakt ervan overtuigd dat de dader een homohater is en dat hij opnieuw zal toeslaan. Markus zoekt de moordenaar vooral in de hoek van cruisende homo's. Zelfs als iemand een tekst achterlaat waarmee hij lucht geeft aan zijn homohaat, blijft ze hetzelfde spoor volgen. Haar onderzoek komt echter geen stap verder. Dan, exact zes weken na de eerste moord, wordt er weer een homo doodgeschoten...

M.P.O. Books (1972), pseudoniem van Marco Books, debuteerde als thrillerauteur in 2004 met Bij verstek veroordeeld, maar schrijft al een kwart eeuw. Met zijn boeken is hij een van de beeldbepalende schrijvers van de zogeheten regiothriller, waarbij Midden-Nederland en met name de Utrechtse Heuvelrug zijn werkterrein is. Hij laat zich daarbij beïnvloeden door de klassieke detectives van weleer, waaraan hij een moderne draai geeft. Zo beschrijft hij in dit boek de mistoestanden in het politieonderzoek, maar ook de ziekte van hoofdpersonages, en liefde, trouw....

Een boek om de zomer goed in te gaan!

Denk niet aan de dingen die je niet gekregen hebt na uw gebed, maar denk aan de ontelbare zegeningen die de Heer u gegeven heeft zonder er om te vragen. Zo gaf hij ons vandaag nieuw leven: ANDREAS is zijn naam, het zevende achterkleinkind van mijn ouders.

Zovele mensen zou ik zo graag even willen knuffelen. Ze zijn zo goed voor deze wereld...zo lief ..; zo zorgzaam ...zo zichzelf.Heerlijke prachtige mensen en zo liefdevol. Ik heb er bijna geen woorden voor; dus ik geniet ervan dat ze er zijn, puur omdat ze zijn zoals ze zijn. Vaak mensen die zoveel inzet hebben moeten leveren en geven in hun leven, soms zoveel kracht verloren hebben en zoveel liefde weer gevonden hebben in zich zelf, maar ook in anderen.

Het maakt hen tot wie zij zijn geworden in het nu.
Daarom verdienen zij een persoonlijke knuffel..... Maar velen onder ons hebben nooit geleerd wat knuffelen is, men had er zelfs een afkeer van, in de zin: Ja,het is al goed nu.

Ligt het aan mij? Ik denk het niet, maar tijdens de trip naar Luxemburg en het zuiden van Duitsland viel het ons op hoe verder we van de kust reisden, de terraasen kariger werden tot zelfs geloten en dit bij dit mooie zomerweer. Zeker bij het binnenrijden van Wallonië was dit al goed merkbaar, en wat dan als je dringend een plasstop nodig hebt? Maar zelfs als je even de benen wilde strekken na vele kilometers in een mooie omgeving,was amper een terras te vinden, of waren potdicht. Meedere malen hebben we tot elkaar gezegd dat hier op daar wel de gelegenheid te baat zouden nemen om er een taverne neer te poten, zeker als er nog iets historisch te zien beleven was, maar niets daarvan, zelfs niet als je dieper de Ardennen inrijdt. de 'joie de vivre' was ver te zoeken. En waar waren al die inwoners allemaal. Lagen die allen binen te slapen? Duitsland dat gekend is voor zijn feesten, bood ook maar weinig heil voor iemand die houdt van een biertje of een glas wijn. En toen we dan toch een terras vonden, was ht publiek er niet naar om er lang te blijven zitten.Ik denk dat het eigen is aan de Vlaminig die algauw geld kan spenderen aan een paar biertjes of witte wijn op een uitgelezen terras. Wij zijn echte Bourgondiërs. Vrienden uit Nederland zullen dit wel beamen, want ook sluiteingsuren zijn daar heel vroeg daar waar wij bij dit weer nog buiten zouden zitten tot middernacht. Enfin, het viel me op als een rode draad doorheen de trip. Gelukkig konden we genieten van de betere witte wijn aan tafel laat tussen het weelderig groeg van een kasteelterras. En voor de lieve medeblogger, we hebben het milieuviignet niet nodig gehad en ook kunnen parkeren zonder boetes voor de persoon met een handicap!

Zo, even een teken van leven geven op deze uiterst hete dagen. Het werd geen Valkenburg want volgens de meteovoorspellingen van toen zou het water gieten. De reisbestemming dan maar omgeboekt naar Esh-sur-Sûre. Gelukig ging deze wel door want het weekend voor OLH-Hemelvaart begon de wagen zwarte rook uit te blazen, en niet een klein beetje. Met het verlengd weekend werd er natuurlijk niet gewerkt. Gelukkig geen grote schade of dure herstellingen. Maar de garagist wist te vertellen dat we slachtoffer waren geworden van slechte of vervuilde fuel. Hij kon zelfs zeggen aan welk station we gepompt hadden! Hij had het al een paar maal voorgehad. Dus wat waren we blij dat we toch konden vertrekken op geplande datum.

Maar de dagen die volgden waren zonovergoten, genietend van zon en groen, en veel bloemenpracht. In Esh is op zich niet zo veel te beleven, maar het hotel dat geboekt was, was op zich een fitnessoefening waardig, want trappen en gangetjes, een ware doolhof. Dan maar genieten in Luxemburg stad waar een fanfare ons verblijf opvrolijkte, met weer maar eens lekkere wijn en koude maaltijden. Maar het geboekte kasteel in Rheinland-Pfalz wenkte ons. Zeg maar ESBACH. de geboekte kamer werd echter ingenomen door een golfspeler die gekwetst was geraakt. Maar wat we in de plaats kregen was een meevaller; men noemde het een suite. Hoe dan  ook, de kamer had een diepte van om en bij de twintig meter, welicht ooit de paardenstal.  Op zoek naar de betere wijn, werd ons het stadje SPEYER aangeraden, en dat is echt een aanrader voor ieder die er langs komt. De stad met een Dom/kathedraal waar zelfs wijlen Helmut Kohl wordt geeerd, net als waar Edithe Stein ligt begraven. Voor meer info - want heb zelf geen foto's, toch even Googelen.

En waarom pas nu dit bericht? IK BEN HOESTZIEK!