In het tuintje van mijn oom.

Ik herinner me een strenge man die in dure kledij langzaam door de kerk stapte, er soms heel lang achteraan stil stond, om toch maar te zorgen dat de stilte en eerbied werd bewaard tijdens de misviering. Op bepaalde plaastsen werd deze persoon ' de suisse' genoemd, misschien gelinkt aan de Zwitserse wacht in het Vaticaan?


NU IS DE KLEPEL MISSCHIEN TE VER DE ANDERE KANT INGESLAGEN

WANT MEER EERBIED ZOU ZEKER NIET MISSTAAN.

Een arm boertje zag op de markt in de stad voor het eerst van zijn leven een spiegel. Hij nam hem in de handen bekeek zichzelf.
Wat zijn ogen zagen, beviel hem zo goed dat hij de spiegel kocht.
Thuis verstopte hij hem. Maar hij kon het niet laten
zichzelf af en toe stiekem in de spiegel te bewonderen.
Zijn vrouw kreeg het in de gaten, en vond de spiegel.
Ze wachtte tot hij de deur uit was.
Toen zag ze zichzelf ook voor het eerst.
“Als ik het niet had gedacht”, zei ze, “hij houdt er een ander op na.
Wat een geluk dat ze zo lelijk is!”

Naar DE MEYERE VICTOR. De Vlaamsche vertelschat. Deel IV.
Antwerpen, Santpoort, 1933, p. 102.

Als een vriend je vraagt geld te lenen,

bedenk dan welke van de twee je wil verliezen.

SAMEN ETEN

IS OLIE

VOOR DE VRIENDSCHAP

Felix Timmermans

Vriendschap zie je niet

op een vriendelijk gezicht.

Maar voel je diep

in een vriendelijk hart.

 DE KRACHT VAN DE LIEFDE

KRIJGT VEEL VOOR ELKAAR!

is ...

O, Heilige Geest, mijn vlam was bijna uit geweest
kom dicht bij mij en wakker aan
de vlam die nooit meer uit mag gaan
open mijn hart en mijn gevoel
gebruik mijn leven voor Uw doel
geef mij een fris en nieuw gemoed
laat mij verstaan hoe 'k leven moet
waai als een wind dwars door mij heen
schenk mij uw gaven één voor één
ik roep u aan ietwat bedeesd
'leer mij slechts leven door Uw Geest'

RELATIES ZIJN NIET MOEILIJK.

IK ZORG VOOR JOU

EN JIJ ZORGT VOOR MIJ.

KLAAR.

Je hart zal ik openen, als je me toelaat.
Je weg zal ik verlichten, als je mij er om vraagt.
Wijsheid zal ik je schenken, als je je ervoor openstelt.
Harmonie kan ik je geven, als je bereid bent te luisteren.

Dat je minstens één mens mag hebben bij wie je geborgen bent, in wie je vertrouwen stelt, bij wie je thuis kunt zijn.

Dat je minstens elke dag één fijn moment mag beleven: een ontmoeting, een lach, iets goeds, iets moois, iets teder...

Dat je iedere dag iets mag hebben dat je boeit, iets waarbij je herademt, iets waarbij je weer moed krijgt.

Dat je minstens één mens gelukkig mag maken door je verschijning, je goedheid, je vriendschap en je medeleven.

Mijn wens is dan dat je elke avond zachtjes kunt zeggen: het leven is heerlijk, mijn vrienden en vriendinnen zijn goed, ik ben tevreden.

Dank U God!

Even stil staan bij ziek zijn:
pijn
zorg
onzekerheid
wachten
verdriet
opluchting
onrust
moed
lange stille nachten
vragen die door het hoofd malen
zoeken naar zin

Nu mijn ouders bijna vier maanden een plekje vonden in een woonzorgcentrum, hier nog enkele sfeerbeelden. Ze zijn zeer tevreden over de vezorging, aan eten ontbreekt hen echt niets, en er is ook heel wat afwisseling in animatie. Er lijkt wel altijd een reden om een feestje te bouwen. Maar dat neemt niet weg dat het een aaanpassing blijf, want zoals eerder geschreven, zij komen van een grote woning met een nog grotere tuin om nu letterlijk tussen vier muren op elkaar te kijken, al is er een ruime lichtgevende eetplaats en een grote cafetaria. Van een oude 'rustige' dag kunnen ze niet echt genieten, want juist nu is men letterlijk boven hun hoofden begonnen aan een tweede bouwlaag. Je al maar proberen te rusten tussen alle geklop door.

Hier enkele sfeerbeelden: Moeder die het breiwerk van medebewoners aan het aan elkaar naaien is. Mensen moesten lapjes breien om dan ketting te maken die als versiering moest dienen bij een aktie 'kom op tegen kanker', waarbij plaatselijk run lopers de gebouwen doorkruisten.

Eindelijk zon, dan is er veel gelegenheid met de bewoners te gaan wandelen in de groene omgeving van de basiliek te Dadizele, er zelf met de groep op bedevaart te gaan. Hier mijn jongste zus met moeder. Ik moet toegeven dat ik mijn moeder niet direct herkende op deze foto, want door de schakering van zon en schaduw lijkt ze daar iets ouder, maar wel heel gelukkig wat ze dan ook is. Ik had nooit gedacht dat zij zich zo goed zou aanpassen, integenstelling met vader die het maar gewoon wordt 'omdat het niet anders kan'.

Je wordt er geleefd zegt hij dan: Opstaan, eten, een beetje kine, eten, de namiddag proberen door te komen en vooral zorgen dat je om 17.00 u terug aan tafel bent voor het avondmaal. Dan dient zich nog een heel lange avond aan. Moeder heeft echter nog tijd te kort, want is alle paperassen aan het klasseren van meer dan 60 jaar samen-zijn....

Wanneer ik dit schrijf zal zopas hun zesde achterkleinkind gedoopt zijn, en daar zullen ze getuige van geweest zijn...

Vragen omtrent euthanasie zijn geen vragen die alleen christenen of kerkelijke verantwoordelijken zich stellen. Ze zijn het onderwerp van maatschappelijk debat. Het zijn fundamentele vragen: wat maakt ons tot mensen? Wat vereist een menselijke samenleving? Wat dient de vooruitgang en wat niet? Er is een grens en een verbod dat van oudsher geldt, al van het allervroegste begin van menselijk samenleven. Als we daaraan raken, raken we aan de fundamenten zelf van de beschaving. Daarom roepen we op tot grote terughoudendheid en volgehouden dialoog.

De bisschoppen van België

IPID – Brussel, maandag 22 mei 2017