Even jullie aandacht

VOOR ONS WAS HET EEN BIJZONDERE 9/11 WANT VANDAAG WERD NA 63 JAAR HET OUDERLIJK HUIS VERKOCHT. METEEN IS HET GEDAAN MET "'NAAR HUIS TE GAAN" MAAR WE KUNNEN GELUKKIG NOG BEIDE OUDERS BEZOEKEN IN HET WOONZORGCENTRUM. DE VERKOOP IS BIJZONDER VLOT VERLOPEN, EIGELIJK BINNEN DRIE KWARTIER TIJD NADAT DE TOEKOMSTIGE BEWONERS HET HUIS  EN ALLE AANBOUW HADDEN BEZICHTIGD. IK BESPEURDE METEEN EEN GROTE INTERESSE EN HET WAS AFWACTEN OP HUN BOD. IK WAS VERWONDERD VAN DE MANIER HOE KORTDADIG MOEDER REAGEERDE TOEN ZE DE PRIJS WILDEN LATEN ZAKKEN. EN ZO HAALDE MOEDER SAMEN MET VADER HUN SLAG THUIS. NA ELKAAR DE HAND TE HEBBEN GESCHUD, BELOOFDEN ZE MIJN OUDERS HEN ZO VEEL MOGELIJK TE WILLEN HALEN, OM NOG EENS DE TIJD VAN TOEN WAAR ZE ZO LANG GELEEFD EN GEWERKT HEBBEN, TE BELEVEN. EN ZO WORDT  DE DRAAD NIET IN EEN KEER DOORGEKNIPT. DUS ALLEMAAL BLIJE MENSEN OP HET EINDE!

Een moederke werd 90 jaar en, al begreep ze dat het leven buiten het rusthuis zo jachtig was, ze verlangde ernaar haar kinderen en kleinkinderen wat vaker te zien. Nu waren ze er allemaal, haar kinderen en kleinkinderen op het grote verjaardagsfeest dat ze voor haar gaven en ze genoten van spijs en drank, en van elkaar. Toen zij vroegen: "Moeke, heb je nog een wens?" antwoordde deze: "Ja, als ik dood ga wil ik gecremeerd worden." "Goed", klonk het als uit een mond, "dat regelen wij voor u." "Maar heb je geen andere wens?" "Neen", zei moeke, "ik heb toch alles." "Ja, dat wel, maar wij willen graag eens iets speciaals voor je doen", zegden de kinderen. "Och ja", zei moeke, “dit nog: als ik dood ben en gecremeerd, strooi mijn as dan uit over de parking van de supermarkt." "Waarom daar, moeke?" vroegen ze verbaasd.
"Wel, dan weet ik zeker dat jullie nog één of twee keer per week langs komen."

Moela trok naar een psychiater en zei: “Ik ben totaal verbijsterd, doe iets. Het is onhoudbaar geworden. Elke nacht heb ik dezelfde droom.Ik sta voor een deur, duw en duw en duw ...
Er hangt een plaat op de deur maar ik blijf duwen, zonder resultaat. Elke nacht word ik transpirerend wakker, Ik krijg die deur maar niet open.” Na een halfuur, tussen wat antekeningen in, zegt de psychiater: “Zeg Moela, vertel me eens wat op dat plaatje staat.” Zeker van zijn stuk antwoordt Moela: “Daar staat wel erg duidelijk ‘trekken’.

Laat onze vriendschap zo sterk zijn
dat we het aandurven om
zo nodig kritisch te zijn naar elkaar.
Laat onze band zo sterk zijn dat
we elkaar commentaar kunnen geven
zonder dat dit de ander schaadt.
Laat ons vertrouwen zo groot zijn
dat we ons niet bedreigd voelen
als anderen kritiek op ons uiten.
Laat het geloof in elkaar zo groot zijn
dat we uitgaan van de beste bedoelingen
en welgemeend commentaar waarderen.

werd mijn levensmotto en ik geraak hem (gelukkig maar) niet meer kwijt!

en zo geraakte ik bij jou en jou; ja die sleutel bracht vele vruchten mee, onuitwisbare vriendschappen!

Het bordje is ons allen goed bekend en we staan er meestal niet bij stil tot het onszelf betreft.  En dus is de tijd aangebroken dat heel binnenkort het ouderlijk huis te koop wordt aangeboden. Mijn ouders mogen straks wel reeds zeven maanden in een woonzorgcentrum verblijven, ze hadden hun eigendom nog niet willen van de hand doen tot voor kort. Maar nu de schatter is geweest, en een buurman die al jaren aast op  onze woning, land en magazijn, wordt het tijd dat alles zo vlug mogelijk achter de rug is, en vader is de eerse om daar op aan te dringen.

Gaandeweg werd de ganse papierwinkel wat vooral mijn moeder bewaarde, reeds stelselmatig grondig gezuiverd zodat haast het essentiële overblijft zoals aankoopakte, contracten, foto's en overlijdensberichten en gedachtenissen. Maar wat te doen met de meubelen en het huisgerief? Mijn zus vond er niets beter op dan alle kleinkinderen op één en zelfde dag te laten komen om spulletjes op te halen, al dan niet groot of klein, zowel in het huis als in de garage en werkplaats. Maar ook voor ons, de kinderen en aanverwanten, is er veel om de hand op te leggen, al dan niet voor de een of ander van emotionele waarde. Zo liep ik gisteren nog eens binnen om te zien, en zo zag ik o.a. de platencolectie. En zo blijf je hangen aan herinneringen die je vergeten waart... en heb je niets gedaan. En wat grote stukken betreft, de meesten zullen het herkennnen, de kinderen en de kleinkinderen hebben zelf alles wat ze nodig hebben, of het valt niet langer in hun smaak hoe duur oook.  Dat is dus wat me heden bezig houdt, maar ook mijn ouders voigen de zaak op de voet. Spijtig genoeg kunnen ze maar zo weinig meenemen naar hun nieuwe verblijf. Als broer en zussen proberen we wel zo vee mogelijk naar onze eigen woning over te brengen zoals slaap- en eetkamer. En daarbij de vraag, wat met mijn meubels? En zo draait de wereld door ...

geeft inspiraie tot bloggen, en om zo terug aan het schrijven te gaan!

Een woord, het kan opbeurend zijn of kwetsend.
Het kan van liefde zijn of haat.
Het kan van blijheid zijn of van verdriet.
Liefde of haat,
opbeurend of kwetsend.
Het verschil is,
maken of breken.

Ik weet het, het blijft een klassieker, en we zouden hier heel veel over kunnen schrijven, maar ik hou het bij deze ene bedenking. Zijn we niet blij dat we naar school mochten gaan, dat onze kinderen dat nu heel zeker kunnen?! Mijn vader klaagt tot op vandaag dat hij niet verder mocht studeren. Dus neem dit recht niet af!

Niet zien en toch - Augustinus en Toon

'Geloven is aannemen wat we niet zien en de beloning voor geloven is zien wat we aannemen.'
Deze wijze en ware woorden sprak de kerkvader Augustinus.
Zelf had hij de waarheid ervan ontdekt en ervaren.

Wanneer je over zijn woorden nadenkt,
valt de vergelijking op tussen geloof en liefde en vriendschap.
Want ook bij liefde en vriendschap nemen we aan wat we niet zien en de beloning is dat we zien wat we aannemen.
Bij liefde en vriendschap voel je van binnen dat het om iets kostbaars gaat, wat het leven een bijzondere glans geeft.
Het voelt goed, vertrouwd en veilig.
En dat maakt je tegelijk krachtig en kwetsbaar.
Je voelt je herkend en geaccepteerd.
Datzelfde gevoel kunnen mensen ook herkennen in hun geloof.

Toon Hermans heeft dat gevoel onder woorden gebracht.
'Stel je voor
wanneer iemand van je houdt
je alles vergeeft
je altijd bijstaat
je nooit laat vallen.
omdat hij je zwakheid kent.
Dan is dat een bijzonder gevoel.
Maar stel je nu eens voor
dat die iemand
de God van hemel en aarde is!

In gedachten zie ik Augustinus knikken en zeggen:
'.. de beloning van geloven is zien wat we aannemen.'

LIEFDE EN VRIENDSCHAP, WEET JE WEL.....

Achter de groene takken
groeit voor ieder mens de plant “geluk”
soms lijkt het bos je ondoordringbaar
soms trap je het tere plantje stuk
maar met geduld en heel veel liefde
vaak met water van een traan
kun je het plantje vast zien groeien
je moet het alleen weten te staan!

EINDELIJK, NA EEN HALF JAAR WERKEN VOOR DE STAAT, HEB IK OOK WAT GELD OP DE BANK.

MAAR BIJ DEZE:

RECENT ONDERVIND IK DAT IK BIJ TEKENEN VAN EEN GASTENBOEK BIJ SOMMIGEN ONDER JULIE GEEN TITEL VAN MIJN BERICHT MEER KAN INGEVEN, EN DUS OOK NIET VERDER GERAAK. DUS MENSEN, DAT IS DE ENIGE REDEN ALS JE VAN MIJ GEEN TEGENBEZOEK KRIJGT. VIND IK ZELF HEEL VERVELEND;

TERUG VAN REIS, DAN IS JULLIE DIT WELLICHT BEKEND.

Ik wil dat jij dit weet, lieve medeblogger!