Huis te koop.
Het bordje is ons allen goed bekend en we staan er meestal niet bij stil tot het onszelf betreft. En dus is de tijd aangebroken dat heel binnenkort het ouderlijk huis te koop wordt aangeboden. Mijn ouders mogen straks wel reeds zeven maanden in een woonzorgcentrum verblijven, ze hadden hun eigendom nog niet willen van de hand doen tot voor kort. Maar nu de schatter is geweest, en een buurman die al jaren aast op onze woning, land en magazijn, wordt het tijd dat alles zo vlug mogelijk achter de rug is, en vader is de eerse om daar op aan te dringen.
Gaandeweg werd de ganse papierwinkel wat vooral mijn moeder bewaarde, reeds stelselmatig grondig gezuiverd zodat haast het essentiële overblijft zoals aankoopakte, contracten, foto's en overlijdensberichten en gedachtenissen. Maar wat te doen met de meubelen en het huisgerief? Mijn zus vond er niets beter op dan alle kleinkinderen op één en zelfde dag te laten komen om spulletjes op te halen, al dan niet groot of klein, zowel in het huis als in de garage en werkplaats. Maar ook voor ons, de kinderen en aanverwanten, is er veel om de hand op te leggen, al dan niet voor de een of ander van emotionele waarde. Zo liep ik gisteren nog eens binnen om te zien, en zo zag ik o.a. de platencolectie. En zo blijf je hangen aan herinneringen die je vergeten waart... en heb je niets gedaan. En wat grote stukken betreft, de meesten zullen het herkennnen, de kinderen en de kleinkinderen hebben zelf alles wat ze nodig hebben, of het valt niet langer in hun smaak hoe duur oook. Dat is dus wat me heden bezig houdt, maar ook mijn ouders voigen de zaak op de voet. Spijtig genoeg kunnen ze maar zo weinig meenemen naar hun nieuwe verblijf. Als broer en zussen proberen we wel zo vee mogelijk naar onze eigen woning over te brengen zoals slaap- en eetkamer. En daarbij de vraag, wat met mijn meubels? En zo draait de wereld door ...



















6 reacties op dit bericht
een oeilijke beslissing hé
Lieve groetjes vanwege Annie & Rogier
veel sterkte
Een goede morgen, Maarten.
Groetjes .
een mooie dinsdag
dag Maarten
weet wat het is Maarten ...
maar bij mijn verdriet heb ik nog het geluk gehad dat ik het huis van mijn ouders zelf opgekocht heb en er nu in woon.
zodus is er geen haast bij om alles weg te doen, mijn ouders hadden prachtige meubels die ik zelf zo leuk vond dus die blijven staan ook al het materiaal van mijn vader want Eddy kan dit goed gebruiken, wij komen van een appartement zo daar hadden wij niet zo veel nodig.
Moeders spulletjes staan hier ook nog en voor mij moeten ze niet weg er is toch plaats genoeg en ik ben gezegend met een grote tuin waar mij moeders vogelvolière nu mooi is bij gewerkt met overal bloemen er om heen.
Velen denken dat ik dit allemaal weg zou moeten doen en volledig opnieuw moet beginnen, maar waarom ? Ik ben gelukkig zoals het nu is en voel hun nabijheid heel vaak !
Maarten, kan me voorstellen dat dit een nare tijd voor jou is en als uiteindelijk het huis verkocht is komt er een leegte, daarom probeer zoveel mogelijk spulletjes die jij kan gebruiken of er een emotionele waarde aan hebt te behouden, later zal je dankbaar zijn ! nog veel sterkte lieve blogvriend .... liefs meeuw
fijne dinsdag
In onze handjes hebben wij
iets verborgen, het zijn zoentjes
voor vandaag en morgen.
Veel liefs van Freddy, Patty en een
dikke knuffel van onze kapoentjes