Het is gebeurd

In het voor- en najaar ruimen heel wat mensen
hun kasten op en keer op keer sta je versteld
wat je in die tijd allemaal hebt bijgehouden en verzameld.
Het kost vele mensen heel wat moeite
om afstand te kunnen doen van die spullen,
want aan alles zit wel op de één of andere manier een herinnering vast.

Zeker bij het oprumen van inboedel bij verhuis.
En toch, kijk eens bij jezelf hoe vaak je een bepaald voorwerp
nog hebt bekeken, vastgehouden...
Ook jij zult dan beseffen dat we die spullen vaak opbergen
om ze zelden of nooit vast te nemen.
We hebben niet altijd tastbare dingen nodig
om onze mooie herinneringen vast te houden.
Je herinneringen liggen veilig opgeslagen in je hoofd en in je hart...
trouwens je hart is veel groter dan je zolder.

Onze Vader die in de hemel zijt.
U bent wel oneindig ver weggegaan
van deze aarde.
Uw naam ligt hier besmeurd,
verborgen onder onrecht en geweld.
Uw koninkrijk is hier niet te vinden.
Hier gebeurt de wil van machtigen,
rijken en geweldplegers.
Een klein deel van de mensheid heeft volop te eten;
de anderen hebben honger.
Wij vergeven elkaar niet,
maar komen op voor onszelf
en de Derde Wereld staat dik bij ons in de schuld.
Het kwaad is koning over ons.
Zo zit dat.

"Vergiffenis schenken werkt niet als een toverstokje.
Willen vergeven is niet hetzelfde als kunnen vergeven. Zo kan het gebeuren dat we wel willen vergeven, maar het niet kunnen. Wanneer hoofd en hart het tenslotte op een akkoordje hebben gegooid en we daadwerkelijk in staat zijn te vergeven, dan blijven nog altijd de pijnlijke ervaringen over die aan de oppervlakte komen, verwarring scheppen en de gevoelens van haat opnieuw aanwakkeren. Dit is wat de vergiffenis van het geheugen genoemd wordt. Het is niet het gemakkelijkste van alles. Dit te kunnen vergt veel tijd."

uit: Tim Guénard, Sterker dan de haat

Iinderdaad beste mensen, 88 is een mooi getal. Enkele jaren terug mocht ik een bijzondere kaart sturen aan mijn  vader die toen 88 jar werd. Vandaag is het de beurt aan mijn moeder. Ik ben dan ook blij dat ze ook deze bijzondere leeftijd heeft gehaald. Proficiat moeder bij deze verjaardag. Ik wens je nog heel vele jaren samen met vader, die straks 91 jaar wordt! PROFICIAT MOEDER! En omdat bloemen jouw grote liefde waren, krijg je van mij op vandaag een boeket bloemen. Bloemen, hoe vele uren heb je niet in de tuin gewerkt en daarvoor meerdere eerste en ereprijzen gekregen!

 Hoe heerlijk op een zondag met veel zon deze verjaardag te mogen vieren!

                                     

                                      HARTELIJKE GELUKWENEN VAN JE ZOON

Woensdag laatst wou ik even alle ergernissen van afgelopen dagen van me afrijden, en dus ik met de fiets over en weer naar Dadizle, in totaal zo een25 km. Daar breng ik trouwens groot gebracht, daar maken mijn ouders hun laatste dagen door in het rusthuis. Vader moeder zult ge eren, weet ge wel. Toen eht voor hen tijd was om te gaan eten, een veel te vroeg avondmaal, zegde ik eens een koffie te gaan drinken en dan terug te komen. Uit pure gewoonte de fiets genomen, al kon ik ook te voet zijn gegaan. Gezien ik met alle rompslomp en het slechte weer ik nog niet te Dadizele was voor de jaarlijkse noveen, maar evenzeer om te danken voor de goede aflooop van de verkoop van het huis, en om te danken voor de ouders, dan toch maar even de basiliek binnengelopen. Daarvoor echter mijn fiets geparkeerd aan de inkom van het bedevaarts park 'ROSARIUM'. Na een kaarsje te hebben gebrand, en wetende dat mijn ouders pas om 18.00 u teurg in hun kamer zijn, dan maar een koffie gaan drinken. Terug aan mijn fiets, zie ik dat mijn zadel achterste voor is gedraaid en meteen op de laagste stand is geplaatst. Het was bijna niet mogelijk het zadel terug te plaatse. Maar ergens gewaarschuwd door de stand van het zadel, kijk ik in één van de fietszakken en tot mijn ontsteltenis zie ik dat mijn regenmantel is verdwenen! Ik dus toch terug naar mijn ouders waar ik het hun vertelde, en geloof het of niet, maar mijn vader heeft de moeite genomen naar buiten te komen om op zijn eigen manier het zadel weer zo goed als kon weer op juiste hoogte te plaatsen en vast te zetten. Wat een macht heeft die man nog.  Toen ik dan eindelijk kon vertrekken passerde ik nog even de stelplaats voor de fietsen, en dan zag ik een container staan voor inzameling kledij. Ik ben er zeker van dat de gast(en) die mijn fiets een draai gegeven hebben, ook mijn regenmantel in die container gedumpt hebben.  En iedereen onder jullie weten wat een regenmantel kost. Maar we zijn Vlamingen en hebben altijd geluk: mijn fiets was toch niet gestolen ....

of bij het reageren op een bericht:

Spreek eerst met de ander, alvorens het hart van een familielid of vriend te breken!

Ook stokoude ouders blijven niet eeuwig leven. Al is het soms moeilijk om je dat te realiseren.

Twee ouders hebben van boven de 90 is lang niet iedereen gegeven. Ik tel dus mijn zegeningen. Maar ik weet ook dat er een dag komt waarop eerst de ene en dan de andere de stap in de eeuwigheid zal zetten.

Zo volg ik deze week door een mij onbekend ziekenhuis een roze pijl. Die slingert om hoeken en kanten, jaagt mij de lift in naar de tweede verdieping en trekt mij daarna nog een paar gangen door.

Aan het einde van die roze pijl ligt mijn vader in een ziekenhuisbed.

Met een zuurstofmasker op zijn gezicht en een paar slangetjes in zijn lijf. Het ademen valt hem zwaar. Gekleurde lijntjes kruipen op een scherm af en aan. Ik ken ze alleen uit de medische series en kan nog niet helemaal geloven dat ze nu echt zijn.

‘Ik ben hier hoor’, toetert mijn moeder in het oor van mijn vader. ‘Ik blijf hier en ik zorg voor jou.’ Hij stoot een onbestemd geluidje uit, een soort instemming vanuit het onderbewuste. Ik aai over zijn slappe arm.

Als zorgende engelen wapperen verpleegsters, verplegers en dokters in en uit. Ze verschuiven een knopje, herschikken een buisje, spreken hem toe. Soms meten ze iets wat ons niet duidelijk is en schrijven dat op.

Ik kan alleen wachten en denken aan wat was en wat komt.

En hopen dat God met ons mee wacht, met zijn armen wijd open.

bron: kerknet

maar het kon even goed over mijn eigen vader of moeder gaan,

die vroeg of laat zelfde kant opgaan....

Het is een bedenking die ik maakte toen ik zag hoe mijn vader weer de man was die ik al maanden niet meer had gezien, rechtop lopend, zonder rollator of een arm rond hem, maar de mand die alles toonde en wat hij allemaal zelf had gemaakt aan de toekomstige eigenaar van ons huis. Nu hij even terug thuis was, was het alsof hij er nooit was weggeweest.; stak zelfs een paar machines in werking zonder hulp en dat op zijn  91ste! De practische aard is dan wel niet mogen overgaan naar mij, maar veel eerder naar mijn veel te vroeg overleden broer, maar zeker naar mijn jongste zus, ook al is zij psychologe. Maar nu ben ik aan het uitwijden zoals ons Steffie dat hier soms doet. Het is zoals in het liedje, ik gelijk hoe langer hoe meer op hem, zeker wat uiterllijk betreft. Sommigen van jullie hebben dit al eerder gezegd toen ze een foto van mij en eens een foto van vader zagen; maar diep van binnen delen we dezelfde waarden, dezelfde correctheid, dezelfde perfectie, maar bovenal willen dat de ander het goed heeft, en dat we in alle vrede verder mogen leven, boven alle verschillen van overtuiging. Zo heeft mijjn vader altijd de familie samen gehouden, en dat meer dan wij, zijn kinderen en kleinkinderen. RECHTVAARDIG dat is misschien zijn kernwoord, en wie me langer kent weet dat ook ik dit in de vaandel draag naast een groot VERTOUWEN dat alles goed komt.

Ja, vader je bent en blijft een deel van mij of is het eerder omgekeerd? ik kreeg zo veel van je, zeg maar alles! Nog vele jaren!

Wie om zichzelf kan lachen, staat sterker in zijn schoenen...

Aandacht is ontvankelijk.
Je stelt je open.
Je leeft je in.
Je kunt ontvangen.

Aandacht is eerbiedig.
Je dringt je niet op.
Je kunt wachten.
Je laat vertrouwen groeien.

Aandacht is tijd.
Je neemt de tijd.
Je jaagt niet op .
Je overhaast je niet.

Aandacht is attent .
Je ziet het kleine.
Je vergeet niet .
Je doet wat je zegt.

Aandacht is trouw.
Je blijft komen.
Je houdt de lange duur vol.
Je komt ook in moeilijke tijden.

Aandacht is aanwezigheid.
Je kent de waarde van er zijn.
Je weet stil te zijn.
Je bent eenvoudig.

Aandacht heelt onze wonden.
Aandacht versterkt onze innerlijke kracht.
Aandacht schept gemeenschap.

Geroepen om lief te hebben

Wij zijn geroepen om lief te hebben.
Ik zou het willen roepen in deze wereld:
tegen de soldaat in de tank
tegen het kind met de steen
tegen de moeder van de martelaar
tegen een drugsbende op zoek naar geld en macht
tegen een terreurgroep op oorlogspad……

Maar ik zeg het vooral tegen mezelf
Als ik me erger,
als ik boos ben,
als ik bang ben,
als ik niet geloofd wordt…

Zeg het en deel er vanuit:
deel rijkelijk uit van de liefde
die elke mens in zich draagt,
gekregen van een God die zelf liefde is.

Aan HANS en een paar andere medebloggers, ik geraakt hoegenaamd niet meer op jullie blog. Ik zie alles wel, maar als ik het gastenboek wil tekenen, dan kan ik geen letter meer intikken. Dus, beste mensen denk vooral niet dat ik jullie vergeten ben, of nog erger, geen contact meer met jullie wil. Dus, aan zij die me niet meer regelmatig zien verschijnen op hun gastenboek, dit is de enige reden. Ik hoop jullie gauw terug te zien, en dat aan dit euvel kan verholpen worden. Dank voor uw begrijp! Maarten

VOOR ONS WAS HET EEN BIJZONDERE 9/11 WANT VANDAAG WERD NA 63 JAAR HET OUDERLIJK HUIS VERKOCHT. METEEN IS HET GEDAAN MET "'NAAR HUIS TE GAAN" MAAR WE KUNNEN GELUKKIG NOG BEIDE OUDERS BEZOEKEN IN HET WOONZORGCENTRUM. DE VERKOOP IS BIJZONDER VLOT VERLOPEN, EIGELIJK BINNEN DRIE KWARTIER TIJD NADAT DE TOEKOMSTIGE BEWONERS HET HUIS  EN ALLE AANBOUW HADDEN BEZICHTIGD. IK BESPEURDE METEEN EEN GROTE INTERESSE EN HET WAS AFWACTEN OP HUN BOD. IK WAS VERWONDERD VAN DE MANIER HOE KORTDADIG MOEDER REAGEERDE TOEN ZE DE PRIJS WILDEN LATEN ZAKKEN. EN ZO HAALDE MOEDER SAMEN MET VADER HUN SLAG THUIS. NA ELKAAR DE HAND TE HEBBEN GESCHUD, BELOOFDEN ZE MIJN OUDERS HEN ZO VEEL MOGELIJK TE WILLEN HALEN, OM NOG EENS DE TIJD VAN TOEN WAAR ZE ZO LANG GELEEFD EN GEWERKT HEBBEN, TE BELEVEN. EN ZO WORDT  DE DRAAD NIET IN EEN KEER DOORGEKNIPT. DUS ALLEMAAL BLIJE MENSEN OP HET EINDE!

Een moederke werd 90 jaar en, al begreep ze dat het leven buiten het rusthuis zo jachtig was, ze verlangde ernaar haar kinderen en kleinkinderen wat vaker te zien. Nu waren ze er allemaal, haar kinderen en kleinkinderen op het grote verjaardagsfeest dat ze voor haar gaven en ze genoten van spijs en drank, en van elkaar. Toen zij vroegen: "Moeke, heb je nog een wens?" antwoordde deze: "Ja, als ik dood ga wil ik gecremeerd worden." "Goed", klonk het als uit een mond, "dat regelen wij voor u." "Maar heb je geen andere wens?" "Neen", zei moeke, "ik heb toch alles." "Ja, dat wel, maar wij willen graag eens iets speciaals voor je doen", zegden de kinderen. "Och ja", zei moeke, “dit nog: als ik dood ben en gecremeerd, strooi mijn as dan uit over de parking van de supermarkt." "Waarom daar, moeke?" vroegen ze verbaasd.
"Wel, dan weet ik zeker dat jullie nog één of twee keer per week langs komen."

Moela trok naar een psychiater en zei: “Ik ben totaal verbijsterd, doe iets. Het is onhoudbaar geworden. Elke nacht heb ik dezelfde droom.Ik sta voor een deur, duw en duw en duw ...
Er hangt een plaat op de deur maar ik blijf duwen, zonder resultaat. Elke nacht word ik transpirerend wakker, Ik krijg die deur maar niet open.” Na een halfuur, tussen wat antekeningen in, zegt de psychiater: “Zeg Moela, vertel me eens wat op dat plaatje staat.” Zeker van zijn stuk antwoordt Moela: “Daar staat wel erg duidelijk ‘trekken’.