bomen en groen

Wat werken we hard om gelukkig te worden
goede mensen te zijn, we Ieren, we sparen,
we proppen nog net een ding meer in de dag.

Laten we stilvallen, van binnen stil worden
en zien dat we onze tevredenheid zelf bepalen
of we nu veel hebben of weinig, veel doen of minder.

En als we dan echt stil staan,
laat ons dan eens opkijken naar de ander,
en ons plezier samen delen,
laat ons luisteren naar de ander,
we worden er zelf rijker van.

Het was 02.30 u in de nacht toen ik uit mijn dromen werd gehaald door hardnekkig aanbellen. Eerst één maal, dan twee maal, dan bleef de persoon maar duwen. De wijsheid nooit iemand nog binnen te laten na 22.00 u 's avonds, zeker als het donker is en er niets is afgesproken, bleef ik in bed liggen, ondertussen toch gissend wie die late 'gast' mocht zijn. Ik zou zeker nooit meer opendoen nadat er ooit iemand bijna bruusk de voordeur had tegengehouden, en ik net nog kon verhinderen dat de man binnenkwam, iemand die vaak op straat leeft. Dus dacht ik meteen aan dat figuur. Familie kon het heel zeker niet zijn, die zouden me wel opgebeld hebben in geval van nood.Want ook ik heb nog een vaste telefoon. Heel even dacht ik aan de persoon met parkinson, maar ook die mogelijkheid verbande ik al snel. Natuurlijk kon ik de slaap niet meer vatten. In de morgen neem ik mijn gsm (de nooit op de slaapkamer ligt) en wat lees ik daar .. Inderdaad, de vriend met Parkinson was nog iets uit zijn wagen gaan halen en had achterloos de deur toegesmeten. Maar daar stond hij, alle sleutels, zoel van wagen als woning, op de zetel. Ik heb nl. in geval van nood zijn reservesleutels, dus had hij mij sms gestuurd die ik natuurlijk niet had gelezen, en die is toen maar 25 minuten gaan wandelen tot bij mij. Hij was dus de ongelukkige beller. En dan moest hij nog terug. En eigenlijk mag hij niet lang wandelen! Zoals hij dan later zegde aan de telefoon: De goeden moeten het bekopen met de slechten. Het was me meteeen  vergeven, maar ik zit er nog mee in mijn maag!  Te veel raar volk loopt hier rond, jammer dat ik deze woorden moet gebruiken......Zal ik maar een kijkkgaatje laten plaatsen?

zo deed je dat in de jaren tachtig!

maar nog belangrijker, je gebruikte de telefooon waarvoor hij gemaakt was.

Was je niet thuis, dan belde men je wel terug. Teken dat het dringend was. Dus geen nutteloze gemiste oproepen zoals met de gsm. In één telefoongesprek werd ook alles ineens geregeld. Ik denk aan een afspraak. Nu smst men over en weer in de zin:

Ben je vanavond thuis?.

Zouden we iets gaan eten?

Waar en wanneer?

En dat gaat zo maar door...

De ander stuurt evenveel smsjes terug, tijdrovend!

En dan maar de smsjes later wissen.

En dan kan het gebeuren dat je geblokkeeerd wordt!

Later blijkt dat het een misverstand was!

WAS HET NIET BOEIEND HET NUMMER TE DRAAIEN, WANT JE KON JE MOEILIJK HAASTEN MET DIE SCHIJF?!

is misschien wel de ergste ... JALOEZIE wordt ze genoemd.

JA, beste  vrienden medebloggers, mijn vader wordt vandaag inderdaad 91 jaar oud! En dat op een zondag! Hoe dankbaar en blij dat ik dat nog mag vieren samen met moeder die veertien dagen terug verjaarde! Ja, ik geraak eigenlijk moeilijk uit mijn woorden vandaag. Maar ik denk dat vooral mijn vader zelf zeer gelukkig mag zijn met deze verjaardag. Ondanks hardnekkige kwalen die nu al een tijd duren, mankeert hij niet echt veel. Hij heeft geen ernstige levensbedreingende aandoeningen, zit niet in een rolwagen, is nog helder van geest. En daar mogen we allen zeer blij om zijn, zeker hij zelf! Ik kan een lofrede schrijven over mijn vader, hij die zovelen heeft overleefd. Vooral laatste doet hem pijn, want zijn broers en zussen zijn overleden, net als alle buren van zijn leeftijd en jonger, net als zijn  vroegere maten vanop het werk of het verenigingsleven.  mar op het gevaar af dat ik nu een rouwbrief neerpen, wil ik gewoon hulde brengen aan mijn vader, met diepe dankbaarheid en met heel veel waardering, met de hoop en het verlangen dat hij nog heel lang bij ons mag blijven in een zo goed mogelijke gezondheid naar hart en geest, samen met moeder. Ik wilde hier nog heel wat meer schrijven, zelfs een foto achterlaten, maar sinds kort weet ik dat een huldebetoon soms als een boemerang terug kan komen, totaal onverwacht. Mag ik dan niet mijn geluik ook niet via deze weg delen?! Zonder te persoonlijk te worden? Mischien is dit de laatste verjaardag die we vieren  van deze bijzondere man!.

PROFICIAT PAPA!

p.s. de foto van deze appel, staat voor mijn vader, een echte appel uit zijn  grote fruitboomgaard waar hij meerdere ereprijzen voor kreeg!

WEES BEHOEDZAAM MET MET WAT JIJ DENKT

(OVER JEZELF OF OVER EEN ANDER)

WANT HET ZIJN JOUW IDEEEN EN GEDACHTEN

DIE JOUW LEVEN LEIDEN!

En deze titel heb ik al meerdere malen gebruikt tijdens het bloggen afgelopen jaar, dus niets met de herfst te maken. ieder van u heeft wellicht iets gepost rond regen, zij het via tekst of crea. Iedereen heeft ook al meerdere malen  gevraagd waar die grote gouden bol is afgelopen jaar, een jaar dat nog niet eens ten einde is. Dus deze heel toepasselijk!

WE LOPEN OP EEN REGENACHTIGE DAG DOOR EEN PRETPARK. NA TWEE BUIEN ZEGT MIJN ZOON (5): HET IS VANDAAG AL TWEE KEER DROOG GEWORDEN!

'Omdenken door kinderen'

MAAR ER NAAR HANDELEN....

DIe akelige spinnen toch, de meesten onder ons verwensen  hen, zeker als ze ongevraagd in je haar komen te zitten of je niet had zien aankomen dat je plots even in hun web verstrikt raakte, maar niemand kan ontkennen wat voor kunstwerken ze bij elkaar spinnen. Het Brugse kant kan er nog niet een tippen!

DAT IS NIET ENKEL EEN UITSPRAAK VAN EEN PSYCHIATER MAAR DE WENS VAN ELK MENS EN VOOR ELK-ANDER DIE HET GOED MEENT MET DE ANDER WELKE DE RELATIE OF OVERTUIGING  OOK MAG ZIJN.

Barcelona centrum,  twee staatsgebouwen tegenover elkaar.
Met telkens een breed geopende ijzeren poort. Een bewaker staat in het midden. Niemand doet een  poging binnen te gaan, al zie je heel ver tuinen en grote luchters.

Na een paar maal deze plaats te zijn gedwarsd blijven we staan. Zouden we er binnengaan?
En juist op dat moment zien we twee mensen zomaar langs de bewaker binnenlopen.

We zijn verwonderd van alle kunst die ons meteen treft, waarbij deze foto.
We hebben helaas op eerste verdieping maar één blik kunnen werpen op wat de raadzaal moet zijn, of we worden woordeloos naar buiten gestuurd. Als we nog vragen wat hier te zien is, krijgt de man geen woord uit zijn mond, enkel een hand maakt duidelijk dat we best zo direct mogelijk het pand verlaten!

Waren we betrapt? Of was hij zelf niet oplettend geweest? Misschien laatste wel! Geen idee maar wel heel veel gezien wat de gewone toerist nooit te zien krijgt.
Toen we het plein overstaken om zo het andere pand binnen te gaan, was het alsof deze bewaker gealarmeerd was, want nog meters voor we aan de ingang waren, deed hij teken niet nader te komen. Maar deze nemen ze niet meer van ons af!

Na alle drukte voorbije maanden rond alles wat betrekking heeft rond het ouderlijk huis, is het nu dringend tijd, zeker nu de zon van de partij is, om het eigen tuinhuis onder handen te nemen. Het gras ligt er ook maar triestig bij, en dat nadat alles terug werd bijgezaaid, maar ik hoor dat ik niet de enige ben, gezien koude voorjaaar en dan de regen. Hoe dan ook, ik zal blij zijn dat de eerste klus zal geklaard zijn. En zeggen dat vander nog de fundamenten gegoten heeft voor dit tuinhuis, en ik kan jullie vertellen dat ze nog in geen honderd jaar zullen begeven! Mijn neefjes en nichtjes vonden dit een kabouterhuisjes toen ze nog klein waren.

Waar zie je het nog, dat stoere werkpaard? Toen ik  nog klein was was ik er aan gewoon dat af en toe zo een paard langs onze deur voorbijtrok die materiaal door de aarde sleepte. Ja, echte trekpaarden, de oogkleppen aan! Je zag ze zowat overal, toch voor wie te lande woonde. Maar waar zijn ze gebleven? Ze werde vervangen door traktoren en later nog door industriële machines. Maar ik denk dat er hier en daar nog iemand onder jullie is die letterlijk achter een paard heeft gelopen, soms van 'moeten'. In zijn jeugd heeft mijn vader dit wel nog moeten doen, want na zijn werkuren moest hij naar 'den boer'. Mijn grootvader vond dat ideaal, mijn vader heeft gelukkig verder mogen studeren. Maar hoe dan ook, ergens intriest dat het boerenpaard straks deel gaat uitmaken van ons erfgoed. Het weken met zo een dier gaf de mens die het moest in de teugels houden ook heel wat rust. Een bedenking die ik maakte bij deze foto, een foto die bij mijn ouders zou kunnen genomen zijn, gezien het verre uitzicht rondom rond, zowel voor, naast als achter het huis!

Het is gebeurd
en het gebeurt nog steeds;
en het zal blijven gebeuren
als er niets tegen gebeurt.

De onschuldigen weten van niets
omdat ze onschuldig zijn;
en de schuldigen weten van niets
omdat ze schuldig zijn.

De armen merken het niet
omdat ze te arm zijn;
en de rijken merken het niet
omdat ze te rijk zijn.

De dommen halen hun schouders op
omdat ze te dom zijn;
en de intelligenten halen hun schouders op
omdat ze te intelligent zijn.

De jongeren kan het niet schelen
omdat ze te jong zijn;
en de ouderen kan het niet schelen
omdat ze te oud zijn.

Daarom gebeurt er niets
en daarom is het gebeurd;
en gebeurt het nog steeds
en zal het blijven gebeuren.

In het voor- en najaar ruimen heel wat mensen
hun kasten op en keer op keer sta je versteld
wat je in die tijd allemaal hebt bijgehouden en verzameld.
Het kost vele mensen heel wat moeite
om afstand te kunnen doen van die spullen,
want aan alles zit wel op de één of andere manier een herinnering vast.

Zeker bij het oprumen van inboedel bij verhuis.
En toch, kijk eens bij jezelf hoe vaak je een bepaald voorwerp
nog hebt bekeken, vastgehouden...
Ook jij zult dan beseffen dat we die spullen vaak opbergen
om ze zelden of nooit vast te nemen.
We hebben niet altijd tastbare dingen nodig
om onze mooie herinneringen vast te houden.
Je herinneringen liggen veilig opgeslagen in je hoofd en in je hart...
trouwens je hart is veel groter dan je zolder.

Onze Vader die in de hemel zijt.
U bent wel oneindig ver weggegaan
van deze aarde.
Uw naam ligt hier besmeurd,
verborgen onder onrecht en geweld.
Uw koninkrijk is hier niet te vinden.
Hier gebeurt de wil van machtigen,
rijken en geweldplegers.
Een klein deel van de mensheid heeft volop te eten;
de anderen hebben honger.
Wij vergeven elkaar niet,
maar komen op voor onszelf
en de Derde Wereld staat dik bij ons in de schuld.
Het kwaad is koning over ons.
Zo zit dat.

"Vergiffenis schenken werkt niet als een toverstokje.
Willen vergeven is niet hetzelfde als kunnen vergeven. Zo kan het gebeuren dat we wel willen vergeven, maar het niet kunnen. Wanneer hoofd en hart het tenslotte op een akkoordje hebben gegooid en we daadwerkelijk in staat zijn te vergeven, dan blijven nog altijd de pijnlijke ervaringen over die aan de oppervlakte komen, verwarring scheppen en de gevoelens van haat opnieuw aanwakkeren. Dit is wat de vergiffenis van het geheugen genoemd wordt. Het is niet het gemakkelijkste van alles. Dit te kunnen vergt veel tijd."

uit: Tim Guénard, Sterker dan de haat