Sint-Maarten

Het was in India. Ik was er te gast nabij een grote school met honderden kleine kinderen; allen even kleurrijk gekleed. Ik werd overweldigd door zoveel aandacht. Overal kleine handjes die me wilden aanraken; overal kindjes die me een hand toestaken en soms mijn hand niet meer loslieten. Een hand van een vreemde blanke man. Het zou hier juist het tegenovergestelde teweegbrengen, want men heeft kinderen gewaarschuwd voor vreemde mannen, zeker voor mannen met een andere huidskleur. Maar daar ging ik bijna letterlijk op in die kindermassa. Toen ging de bel; ja ook daar net zoals hier. 

Gezien een vriend op dat moment zelf les moest geven dwaalde ik wat rond over de vlakte – denk aan een grote weide, maar dan zonder iets – tot ik een laagstaand gebouw zag ergens verder weg. Op mijn dooie gemak liep ik erheen. Een paar ramen zonder glas, enkel tralies. Eén lange, smalle gang. Niet direct iets te bespeuren tot ik plots in de verte een paar kindjes zag spelen. Ik liep hun richting op, maar hoe meer ik naderde, hoe meer ik enkele kleine kaarsvlammetjes zag. … Ik weet niet meer of ik toen plots en ineens stil stond, maar op het einde van die lange gang lag een vrouw opgebaard die pas overleden was. Een klein kruisje juist boven haar hoofd en die paar kaarsjes … en die twee kindjes, spelend rond haar dode lichaam. Verder was er niemand, was er niets. Ik heb voor die onbekende vrouw even gebeden en ben dan op mijn stappen terug gekeerd. De kindjes bleven spelen, huilden niet en raakten de vrouw - hun moeder? – niet aan. Hier ging het leven gewoon door. 

Nog nooit heb ik van zo dicht bij het leven en de dood bij elkaar gezien. Dood, waar ben je?

Ik zie die vrouw nog steeds liggen op wat misschien niets meer was dan een paar houten bakken, overtrokken met een groen laken; een kruisje en een paar kaarsjes aan het hoofdeind.

Beschrijving

Kate Shelton, een 29-jarige deskundige op het gebied van het werk en leven van Shakespeare, heeft de universiteit van Harvard vaarwel gezegd om zich te storten op een carrière als toneelregisseuse. Zij heeft de grote eer om als Amerikaanse een productie van Hamlet te mogen regisseren in het Globe Theatre in Londen. Vlak voor de laatste repetities verschijnt plotseling Kates vroegere mentor uit Harvard, Roz. Roz geeft Kate een klein, gouden doosje met een vreemde boodschap: 'Maak dit niet open. Indien je het toch opent, moet je volgen waarheen het je leidt.' Diezelfde avond verwoest een brand de bijgebouwen van het Globe Theatre. De zaak wordt nog ernstiger wanneer in de theaterzaal het lichaam van Roz wordt gevonden. Ze is vermoord op een wijze die overeenkomsten vertoont met de moord op Hamlets vader. Die avond opent Kate het gouden doosje dat Roz haar heeft gegeven. Daarmee slaat zij een weg in die haar zal leiden naar een van de zeldzaamste documenten uit de wereldliteratuur: een reeds lang vermist toneelstuk van William Shakespeare …

Jennifer Lee Carrell (1962) studeerde aan de universiteiten van Oxford en Stanford, en behaalde haar PhD in Engelse en Amerikaanse literatuur aan de universiteit van Harvard. Zij gaf gedurende vier jaar college aan Harvard, onder andere over Shakespeare en Don Quichot. Carrell heeft toneelstukken van Shakespeare geregisseerd door de Hyperion Theatre Company in Harvard en was dramaturg bij enkele producties van de Arizona Theatre Company in Tucson en Phoenix. Het Shakespeare-geheim is haar debuut.

De computer berooft de bediende niet alleen van het zicht op een mooie sterke boom en een zonnestraal op zijn bureau, maar nog veel meer van elk persoonlijk contact, zelfs telefonisch, want "dat moet je maar mailen of me in één of ander bestand doorsturen". Er wordt dus meteen verwacht dat je ook uit de voeten kan met al die nieuwigheden als lagere bediende die daar niet eens een cursus heeft gevolgd, laat staan mogen volgen. Of noem je drie lesuren ook al een cursus met alles erop en eraan?!

Neen, alles wat overblijft is het suizen van de computer, het krijsen van het faxtoestel of het gezoem van het kopieerrapparaat ergens vlak achter jouw rug. En met dit alles word je dan opgezadeld, naast de kleine en grote problemen die op je werktafel liggen en die je gisteren al klaar moest hebben omdat de baas nu even wél tijd heeft. Want de computer zorgt voor nog meer uitprints, nog meer onzinnig werk, nog minder ademruimte tusen al die archieven en grijze kasten. En zo tuimelt wat ooit arbeidsvreugde was in een lang onuitgesrproken arbeidsverdriet dat bij diezelfde miljoenen zorgt voor depressie, ziekte tot zelfdoding.

Te somber? Neen, het is de realiteit, maar er wordt  inderdaad niet over gesproken. Dan toch maar weglachen eens de dag er op zit als dat nog kan tenminste. Zie maar al die bedrukte gezichten achter het stuur, richting huis waar je dan jouw huisgenoten met datzelfde verdriet kan overladen.

De overledenen worden tweemaal begraven; éénmaal in de aarde.
En dan nog één keer, wat belangrijker is,
in het geheugen.

"Indien de mens zo mooi is,
hoeveel mooier moet onze God dan zijn."

deze uitspraak blijft me bij toen we jaren terug op een terras uitzagen op zowel jonge als minder jonge mensen, meisjes en jongens, mannen en vrouwen, allen met hun eigen schoonheid.

Vergeven

Van harte vergeven wat doet dat soms pijn
Maar het moet wel wil ik echt gelukkig zijn
Want wrok vreet je van binnen op
En het zet ook de liefde naar een ander stop

Soms zijn mensen zo ondoordacht
En trappen ze je regelrecht op je hart
Dan ben je geneigd een dikke muur te bouwen
Om zo alle pijn en verdriet buiten te houden.

Maar de clou is dan: kan ik ook vergeven wat mij is aangedaan
Dat is wel eens moeilijk maar Iemand heeft het voorgedaan
Hij stierf voor mijn zonden aan het kruis
Stond weer op en is nu bij de Vader thuis

Door het bloed ben ik vergeven
En heb ik gekregen eeuwig leven
Zo wil Hij dat ik ook zal vergeven
En dat ik met anderen in liefde blijf leven

En als het zo zwaar weegt op mijn hart
Dan neem ik tijd met Hem apart
Om de pijn en het verdriet te brengen daar
Zodat mijn hart voor het vergeven is klaar

Want in Hem vinden we rust en vrede
En kunnen we een ieder met open vizier toetreden
Want we worden allen door Hem bemind
En gezien als een Koninklijk kind.

Zo leg ik neer het gevoel van minderwaardigheid
En van het gevoel van afgewezen zijn
Want Hij houdt van mij IK MAG ER ZIJN!
Nu morgen en voor altijd.

Parelmoervlinder

Ja, al die heiligen waren en zijn mensen van vlees en bloed met veel goede wil en toch zo broos in hun daden. Maar ze wisten van binnen dat er Iemand was die hen voerde naar een hogere bestemming, hen en ons uitnodigt naar een beter leven dat helend is voor onszelf en voor anderen. Het zijn deze doodgewone mensen die voortrekkers, voorbeelden zijn (geworden), die we HEILIG willen en durven noemen, mensen die zich totaal gegeven hebben in de zorg om anderen en dit nog doen bij zieken, armen, uitgestotenen. Het was een innerlijk vuur dat hen heeft aangestoken en dat ze maar al te graag doorgeven aan ons.

ZALIGE HOOGDAG VAN ALLERHEILIGEN AAN ALLE MEDEBLOGGERS EN FAMILIE!

“Het kwaad dat mensen doen leeft na hen voort

Het goed wordt vaak met hun gebeent’ begraven.”

William Shakespeare

Ik zou je willen zeggen...

Ik zou je willen zeggen: je bent er één uit duizenden.
Dat zou een leugen zijn,
je bent er een uit miljoenen.
Niemand zoals jij.




Ik zou je willen zeggen, hoeveel ik van je hou.
Maar waar ik ook zou zoeken,
daar zijn geen woorden voor.

Ik zou je willen zeggen: al het moois dat jij bent.
Maar dat valt niet te bevatten,
een schoonheid onbekend.

Ik zou je willen zeggen: je betekent alles voor mij.
De zon, de maan en de sterren,
de bomen, het gras, de zee.

Ik zou je willen zeggen, nog duizend dingen meer.
Maar soms zegt slechts de stilte
nog meer dan een miljoen woorden.

Zoveel dingen ongezegd,
en toch weet je dat ik van je hou.

Indien u zich zorgen maakt over kleur, lengte, gelaat, en misschien nog een miljoen andere dingen die je verkeerd vindt aan en in jezelf; en je denkt daarbij dat ik nooit jouw vriend zal zijn of worden … hierbij dan  twee adviezen voor jullie allemaal. Ten eerste: die zelfde waarheid betreft ook mezelf; en ten tweede: we zijn niet perfect omdat God ons perfect heeft gemaakt, maar we zijn precies zo ‘onperfect’ omdat we altijd streven één te worden met die ander …en indien niet levenslang, dan zullen we hoe dan ook graag even samen perfect gelukkig willen zijn in ons ganse leven.

Sommige mensen klagen dat rozen meestal doornen hebben.
Ik ben blij dat die doornen rozen dragen.
Rozen om uit te delen.




I Got A Dozen Roses
From A Friend The Other Day
But I Only Have 1 Left
For I Gave Them All Away

I Gave One To My Sister
Who To Me Is Very Dear
In Hopes That It Will Bring To Her
A Little Floral Cheer

One Went To A Friend
I Haven't Known For Very Long
She Struggles, So In Some Small Way
I Hope This Helps Her Carry On

I Took One To A Friend
Who's Not Feeling Very Well
The Flower Or The Visit
Which Helped More I Could Not Tell

The Rest Went To The Ones
Who've Helped Me In So Many Ways
They Have Been A Cheerful Presence
On My Dreary Days

The Roses Were So Pretty
I Just Could Not Keep Them All
Except One Single Bud Standing
Beautiful And Tall.

My Friend Gave Me The Flowers
To Help Brighten Up My Day
But The Biggest Joy I Received
Was Giving Them Away

ZIEK MAAKT ARM

Recent kreeg ik een brief in de bus waarin me werd gevraagd een paar persoonlijke gegevens aan te vullen en die zo vlug mogelijk terug te sturen. Ik mocht het document niet kopiëren noch faxen ook al was dat “origineel” al een zoveelste kopie. Maar goed, als het om geld gaat doe je wat men je opdraagt. Dus onmiddellijk ingevuld en persoonlijk overhandigd; het zou maar eens moeten verloren gaan.

Toen ik een maand later nog geen geld zag op mijn rekening belde ik de instantie even op met de vraag naar het waarom. Het laconieke antwoord luidde: “Mijnheer, sorry die brief was een vergissing, want gezien je met ziekte waart kun je ook niet genieten van die premie”. Je zou van minder stilvallen, zeker als je al lang uitkijkt naar een bijkomend inkomen, hoe klein ook. Dus omdat ik ziek was kreeg ik geen uitkering waar werkenden, al hadden ze maar één dag gewerkt, wél de volledige premie kregen uitgekeerd.

Ja, een zieke geraakt zo stilaan op de pechstrook van het leven. Daarover heb ik u in het verleden nog geschreven.

Maar vandaag vielen mijn ogen op een artikel in zware letters over de ganse breedte: KENT U DEZE TEGEMOETKOMINGEN? Meteen ging ik ervoor zitten, maar regel na regel verminderde mijn enthousiasme en hoop meer uit de tegemoetkomingen te halen. Telkens wanneer ik een rubriek zag die voor mij van toepassing zou kunnen zijn, las ik MAAR en nog eens MAAR. Ik begon stilletjes te denken hoe gelukkig ik ben op niets te hoeven rekenen. En wat zegden ze van de energie- en telefoonkosten? Eigenlijk wist ik het al van vroeger. “Mijnheer” verdient juist iets teveel ook al betaal ik zoals elke andere burger de volledige som voor elektriciteit, gas en telefoon.

Komt daar nog eens bovenop dat ziekteuitkeringen niet geïndexeerd worden waar dit wel met de regelmaat van de klok gebeurt bij werkenden. Dat er ook nog steeds geen verlofgeld is voor deze mensen, laat staan een dertiende maand. Koopkracht?

Oké, er zijn mensen die het met nog veel minder moeten doen, maar blijkbaar heeft men me daar wél gevonden want de laatste tijd loopt mijn brievenbus over van bedelbrieven. Wat me daarin ergert is het woord SLECHTS. Slechts voor 35 euro kun je een kind redden … Moet elke burger dan het wereldprobleem oplossen door een minuscule bijdrage waar één bank ineens duizenden kinderen kan redden? Neen, wat ik wou zeggen is het feilt dat ik dat wél wil doen, fiscaal aftrekbaar. Toch mooi! Maar als zieke kan je niets meer inbrengen, want er kan niets worden afgetrokken omdat er geen voldoende inkomen meer is! Helemaal niet stimulerend om de vele goede doelen te steunen, hoe graag ook.

Zalig zij die minstens 66% arbeidsongeschikt zijn!

"Ik verzoek je deel te nemen aan het kettinggebed vanaf volgende zaterdag. We starten tussen 09.00u of 10.00u om samen te eindigen rond 19.00u of 20.00u.Zo laat me zo vroeg mogelijk weten welke tijdsspanne je het beste uitkomt. Dan stuur ik je tegen morgen de gebedsintenties."

Hoe gaan we te werk? Wel heel eenvoudig. Bid voor de intentie die ik u doorstuurde of gevraagd heb op uw gekozen tijdstip en volgens uw mogelijkheden op dat moment. Iedereen bidt één uur. Ik bid bijvoorbeeld tussen 11.00 u en 12.00 u. Dan bid jij van 12.00 u tot 13.00 u. En zo volgt uw vriend of vriendin en zo verder. Dus iedereen zal even bidden, hetzij thuis, in zijn binnenkamer of waar dan ook. Het enige wat je moet doen is afspreken wanneer je vrij bent en wie wanneer bidt. Zo eenvoudig is het.

Ik weet dat in deze maatschappij één uur heel veel lijkt en toch kan het ook helend werken. Hoevele mensen, ook jongeren trekken zich terug om niets anders te doen dan te bidden voor alle noden van deze wereld en dit sinds mensenheugenis. Vooral ook oudere senioren trekken zich op aan het dagelijks gebed zoals ik mijn grootmoedre zaliger herinner.

Ik wil hier niet langer over uitwijden maar ik vind deze vorm van samen bidden, biddeen voor de ander zeer opmerkzaam, zeker nu de bisschoppen van België het Woord van God in de aandacht willen plaatsen.
Het zou mooi zijn mocht ook dit kunnen in Vlaanderen, Nederland en ver daarbuiten zoals ze het in India al langer doen. Een suggestie voor gebedsgroepen die moeilijk samen kunnen komen en zch zo verbonden weten?!

Maarten

p.s. Het toeval wil dat deze week in "Kerk en Leven" een bijdrage verscheen met als titel: ROZENKRANS ALS SCHOCKTHERIE waarbij verwezen wordt naar een uitgave "Niet aanraken en zwijgen. De Geheiemen van de rozenkrans, Halewijn, Antwerpen,2008.