Woensdag 3 december 2008
de gewonde vogel
Zoals een moeder vertelde aan haar dochter de dag voor het huwelijk over het zand in de hand, - een tekst die ik trouwens hier al eerder neergepoot heb - zo vertele ze vroeger toen haar dochter nog een klein meisje was vaak het verhaal over het gewonde vogeltje.
Een meisje vond op een dag een gewonde vogel. Ze had de vogel in een kooi gezet en zich volledig op de verzorging van de vogel gestort. Dank zij haar goede zorgen en de oplettendheid werd het dier elke dag een beetje beter. Uiteindelijk was hij weer kerngezond en werd het tijd hem los te laten. Maar het meisje was zich zo aan de vogel gaan hechten dat ze het niet over haar hart kon krijgen om hem terug naar de natuur te sturen. Ze was als de dood dat ze haar vriendje nooit meer terug zou zien, dat hij weg zou vliegen, de wijde wereld in, en haar zou vergeten. Daarom kocht ze een mooie grotere kooi voor haar vriendje, gaf hem de lekkerste hapjes en hield hem elke dag gezelschap. Op een dag toen het meisje uit de school kwam en naar haar vogel ging kijken, trof ze haar lieveling doord aan, zijn lichaampje half verwrongen tussen de tralies. In een poging zich uit de kooi te bevrijden had het dier zichzelf de dood ingejaagd.
Toen de moeder vaststelde dat het meisje soms leed onder dit verhaal gaf ze er een andere wending aan. Het meisje liet toen het arme dier wél uiteindelijk los uit de kooi, en na vele omzwervingen en jaren later, zat het vogeltje bij jaar slaapkamer op het raam te fluiten en bleef het daarna uit vrije wil bij het meisje wonen. Niet in een kooi, maar in de tuin.
Ligt het soms ook niet een beetje aan ons hoe we soms mensen kunnen verliezen waar we zo aan gehecht zijn; of is er ook een betere versie, nl. indien we die vrienden hebben losgelaten we onverwacht een telefoon krijgen zelfs vele jaren later zonder er nog echt te hebben aan gedacht?!
