Kerstboodschap

Geen tijd hebben voor bezinning, is geen tijd hebben om te kijken waar we heen gaan omdat we het te druk hebben met er te komen.

A. D. Sertillanges

Vooral nu lijkt niemand tijd te hebben, want er moet nog zoveel aangekocht worden, eindejaarslijstjes afwerken, kerstshoppen van Roeslare tot Brugge, van Antwerpen over Parijs tot in Keulen of Londen. Hoe kunnen wij dan nog, gepakt en gezakt, denken aan de oorsprong van deze KERSTtijd?! 

Overal horen we al lang voor Kerstmis via de radio dat voor vele mensen zowel Kerstmis als Oudejaarsavond voor velen dagen van eenzaamheid zijn. MAAR ZIJN WIJ HET DAN NIET DIE VAN DE ANDER EEN EENZAME MAKEN, ZELF EENZAAM 'GEMAAKT' WORDEN door het maar op alle manieren te benadrukken, tot mensen het nog gaan geloven ook?! De televisie is inderdaad een machtig medium dat beelden laat zien van overvolle winkelcentra, goedgedekte tafels en duur aangeklede tv-personalities die zich bewegen in glamour en glitter, maar die zo ver weg staat van het echte leven. Naar deze beelden te moeten kijken, en voor sommigen weten dat er naast de deur een feestmaal wordt aangericht, kan ergens pijn doen. Maar hoe komt het dat een zelfde feestmaal bij die zelfde buren u tijdens het jaar helemaal niet stoort?

O, nog dit, waarom kan diezelfde TV er niet voor zorgen dat precies op deze Kerstavond wél tijd kan gemaakt worden voor de zin en zingeving, zeg maar BEZINNING rond de geboorte van Jezus. Is dit niet het uitgelezen moment bij uitstek, zeker wanneer men hoort dat velen het liefst Kerst vierin in de huiskring?
Inderdaad nog vele vragen die om een antwoord wachten.
Advent is wachten tot op laatste moment!
Enkel wat stilte en aandacht kan kan een poging zijn tot ...

Dan is STILLE NACHT inderdaad wél degelijk op zijn plaats!

Bond Zonder Naam (maar ook andre organisaties) heeft ontelbare spreuken en doordenkers bedacht en uitgebracht. Maar wellicht niet één is zo in ieders geheugen gegrift en heeft alle tijden doorstaan als volgende:

NODIG EENS EEN EENZAME UIT.

Toen deze boodschap decennia terug gelanceerd werd klonk hij zowel in het praatcafé als vanop de kansel, en iedereen voelde zich heel even ten diepste van binnen aangesproken, zeker in de kersttijd.
Voor velen onder ons, gelovig of niet, was het een uitnodiging er ook daadwerkelijk iets mee te doen, al dan niet een stoel bij te zetten of zélf naar die eenzame toe te gaan, de alleenstaande, de hoogbejaarde, de dakloze.

Wat is er ondertussen veranderd in onze maatschappij, in onze rijke Nederlanden, zodat je die spreuk amper niet langer meer hoort klinken? Een terechte bedenking zeker wanneer je merkt hoe we ondanks alle multimedia we niet langer hoeven alleen, eenzaam en verlaten te zijn? En toch, is de razendsnelle groei van 'vriendensites' als Netlog en Féacebook niet één van tekenen hoe velen op vandaag vereenzamen?! Ja, ook op dit eigenste SenionenNet klinkt vaak een roep om aandacht, om  gehoord worden, ja, zelfs uitgenodigd te worden.

Maar het verschil met toen is dat er op vandaag wél gelezen wordt maar er niet langer meer naar gehandeld  Er wordt geen stoel meer bijgeplaatst, ook al zijn de meeste huizen groter geworden en vele kamers vrij zijn voor een gast. Straks worden de tafels feestelijk aangekleed, maakt u zich misschien zelf op om er een feestavond van te maken.

Heb jij die andere uitgenodigd of zit je zelf zwijgend voor je uit te staren tussen een gals wijn en een brokje kaas, naar de tevebeelden kijkend, en wachtend tot het middernacht is. Zwartgallig? Neen, helemaal niet, want ik denk zelfs dat we zelf het antwoord geven als we horen: "Ik zal blij zijn dat deze dagen voorbij zijn".
"Prettig" en "Vrolijk" zijn dan woorden die helemaal niet op hun plaats zijn, tenzij we elkaar mogen uitnodigen. We hebben nog even de tijd om "een eenzame uit te nodigen", maar die eenzame hoopt ook op onze aanwezigheid na de jaarwende.

“och ja, voor de rest. wens iedereen veel geluk toe voor het nieuwe jaar, gezondheid en van die zever da je altijd moet aanhoren van anderen”.

Blogvrienden, ik was daarnet getroffen bij het lezen van een voortijdige nieuwjaarswens die ik las op een forum en die ik hierboven weergeef.  Ik heb er als volgt spontaan op gereageerd.

”Gezondheid en van die zever”. Wil ik even op reageren want inderdaad het wordt heel gauw uitgesproken: Gelukkig Nieuwjaar en een goede gezondheid, (alsof met dat ‘en’ er bij moet, maar men zelf op dat moment eigenlijk niet gelooft in wat men de ander oprecht toewenst), maar weet dat alles begint met een goede gezondheid waarop de rest volgt. Wie ooit zelf voor korte of lange tijd is ziek geweest, psychisch of lichamelijk, zal weten wat zo een wens betekent.

Toen ik een afscheidsbrief kreeg van een vriend die wist dat hij aan kanker zou sterven, en dat heel kort voor het eindejaar, en hij daarin schreef: “voor mij zo spoedig mogelijk de eeuwige rust, maar voor u een goede gezondheid”, wel mensen, ik kan u verzekeren dat deze wens voor een goede gezondheid me sterk heeft aangegrepen. Hij wenste me niets anders dan enkel dit: een goede gezondheid!  …. ‘en van die zever’ is misschien het resultaat omdat wij denken dat ziekte enkel maar anderen overkomt!

Dus vandaar aan u en uw geliefden wens ik dat je 2009 gezond mag doorkomen, dan komt het geluk mee op je pad! Dit is mijn vroege kerstwens!

Maarten

Onze Vader

Hoe zou ik je ooit kunnen beliegen?
Hoe zou ik je ooit kunnen bedriegen?
Jij die mij zogoed kent.
Hoe zou ik ooit kunnen van jou weglopen?
Hoe zou ik ooit bij een ander liefde kopen?
Jij die mij steeds vergezelt,
waarheen ik ook zal lopen.

Gij die alles ziet,
die steeds waakt.
Gij die geen slaap benut,
die nooit leeft in een fantasiewereld.
Alleen jij weet hoe het ware leven
in elkaar steekt.

Jij kent elke slag,
elke stoot.
Jij hebt weet van
ieder zijn wens en droom.
Alleen jij leeft zonder één enkele zonde.

Want jij kent de weg naar het ware licht.
Jij kent de weg naar het eeuwig leven.
Alleen jij weet, “hoe klein ook”
elke daad van menselijk falen te doorgronden.

Jij zal er zijn,
alleen jij zal de deur wagenwijd openen
in het laatste uur van ons bestaan,
om ons zo naar binnen te laten lopen;
al heb jij weet van elke zonde
die we begingen,
of nog zullen begaan.

Want wanneer ons lichaam achterblijven zal,
onze geest zal dwalen,
en onze ziel rusten,
zullen wij toch nog steeds naar het aardse
blijven verlangen.

Acht jaar lang, in een auto met twee sturen.....
Als je verliefd bent, maakt de weg niet uit.
Maar als die tijd voorbij is,
Wil je zelf gaan sturen, in een auto met twee sturen,
Samen op die zelfde weg...




Na verloop van tijd wil je soms een andere richting,
Jij wilt links en zij wil rechts...
Maar je houdt toch van elkaar,
Dus soms eens links en dan eens rechts....

Tot de tijd komt dat jouw wil de wet is,
Je geeft niets toe en gaat nooit rechts.
Beide denk je er zo over,
Samen trek je aan twee sturen,
Samen op die lange weg....

Dan begint het autootje te scheuren,
Het kan niet links en meteen rechts...
Samen zie je het gebeuren,
Slingerend op dezelfde weg....
In de spiegel zie je de kinderen,
zittend op de achterbank.....

En al dat over blijft zijn twee sturen...
Eindelijk kan jij links en zij naar rechts.
Ieder kiest zijn eigen route,
maar in het midden van de weg,
is dat niet maf....
Rijdt alleen nog maar een bankje,
Met alles waar je ooit om gaf...
Je ziet je dochters zwaaien,
Een naar links en een naar rechts...
Dus samen stuur je naar het midden,
Deze weg was toch eens recht?

Recht gaat nu de auto met twee sturen,
samen op dezelfde weg...
Maar geen van beide laat het stuur los,
Niemand haalt zijn voet van het gas..
Op de bank hoor je je dochters,
Maar voor je loert een addertje in 't gras..

Het autootje is niet onder controle,
Toch begaat het steeds de weg...
Met twee voeten op het gas nu....
Raast het reeds de toekomst in....
Hup het nieuwe jaar in samen,
Maar het doel is nu verdwenen,
ook al gaat de auto recht...

Goed beschouwd is het een wrak geworden,
Met een gezinnetje erin...
Niemand dacht aan repareren,
Want ieder doet zijn eigen zin...
Kuilen zie je in de weg nu,
Maar niemand stuurt er meer omheen...

In de auto is het koud nu,
Want de wind waait er recht doorheen...
Niemand weet wat er moet gebeuren,
niemand weet meer echt waarheen...
Kunnen we niet naar de dealer,
Voor ieder een autootje alleen......
Of is ie toch te repareren,
Willen we toch niet alleen...

Maar een auto met twee sturen,
is een te groot probleem,
Als we het nog gaan proberen,
Kunnen we er niet meer omheen...

2 jaar trekken aan die sturen eist zijn tol,
Beiden moesten beter weten,
Mensen, maak toch samen lol..
Stap toch samen uit die auto,
Ren verliefd het gras weer in....
En vernietig die twee sturen,
Ga maar lekker achterin..

Met dank aan Ctjeuh voor de overwegingen nu hij achteruitkijkt bij dit jaareinde.

Voor wie dit leest,
wil ik mooie woorden verzinnen.
Voor wie dit leest,
wil ik mijn gedachten in tweeën splijten,
want ik schrijf voor hem en voor haar
elk woord vol liefde neer.
Geen letter, geen woord, geen enkele zin
zal ooit minder waarde of oprechtheid
uitzaaien.
Voor wie dit leest
zal ik dagen en nachten nieuwe woorden
ontdekken.
Want woorden zijn vaker dan een pleister
de remedie tegen een bloedend hart.


Ja, een woord bracht je tot mij, vriend,
en het werd veel méér dan een remedie.
Je vroeg iets te doen met je dichtwerk.
Ik breng het graag naar anderen!

Maarten

HET HART VAN EEN VROUW
 IS ZO DIEP ALS DE ZEE

even aanklikken, een bezinning voor deze dag!

Als onze wereld donker wordt,
als twijfel ons verbittert en verscheurt,
als wij geen vrede vinden in onszelf,
als verzoening ons onmogelijk lijkt,
Maria, bid vooor ons.

Als wij wachter op het licht,
als wij danken om de schepping,
als wij een stap naar vrede zetten,
als wij ons met onszelf verzoenen,
Maria, sta ons bij.






Als wij niet trouw zijn aan uw Zoon,
als wij ons sluiten voor de liefde,
als wij niet groeien in geloof,
als wij kleinmoedig zijn in de hoop,
Maria, bid voor ons.

Als wij trouw zijn in het kleine,
als wij leven in de liefde,
als wij de weg gaan van geloof,
als wij ondanks alles hopen,
Maria, sta ons bij.


tekst: Caritas Van Houdt
plaatje met dank aan Elouise.

doe je met je ogen die willen ZIEN.

Naar binnen zien om te ervaren hoe MARIA in het leven stond nu we op vandaag een bijzoner feest vieren.

8 december: Maria onbevlekt ontvangen.

Wanneer mensen nog steeds vragen waarom het blauwe kleur is bewaard op de blog is dit omdat de figuur van Maria de rode draad blijft in mijn 'verhaallijn'.
Maria, die zo sterk aanwezig is in deze voorbereidingstijd naar Kerstmis toe!

Laat ons dan vooral niet indommelen bij de eerste kerstmuziek maar vooral WAAKZAAM worden en blijven zoals een moeder die luistert bij het stille schreien van een pas geboren baby; de baby die ze daarnet nog slapend in het wiegje legde, en pas de deur tegenaan gedaan, hoort ze hoe de baby zijn stemmetje verheft
.
Kinderen vragen en zoeken van in de moederschoot geborgenhied, warmte en
AANDACHT! Jonge mensen en ouderen vragen nog altijd diezelfde geborgenheid die ze tenslotte doorheen de mensen bij Maria en God  vinden.

Mogen wij zo naar elk-ander omZIEN in deze adventstijd, deze tijd van welzijnszorg, bereid om zoals Maria te ONTVANGEN wie er dan ook  aan onze deur klopt, zelfs op een ongepast uur, want misschien zie je misschien wél Jezus die even jouw aandacht, jouw oor te lenen vraagt in doodgewone dingen. Want 'wat je voor de minsten van de Mijnen hebt gedaan heb je ook aan Mij gedaan'.

Het kunnen inderdaad ook de woorden van Maria zijn die wij vandaag vieren!

Het leven mag dan niet elke dag een feest , neen zelfs soms een lijdensweg, maar laat ons telkens kijkne met de ogen van Maria en zo naar Jezus, hoe zwak en zondig we ons ook voelen.
 

Succes, Gezondheid,

Liefde, Genegenheid

zijn slechts enkele

van een hele reeks

sleutelwoorden die

vele deuren openen!

Laat mij je strohalmpje zijn....

dat is mijn levenstaak....

lief zijn voor anderen

en af en toe voor mezelf......

Een mooi liefdesverhaal.

Een jongen heeft kanker en heeft nog maar slechts één maand te leven.

Hij werd in stilte verliefd op het meisje aan de kassa in een cd-winkel.

Helaas kon en durfde hij niets vertellen over zijn liefde jegens haar.

Elke dag ging hij naar deze cd-winkel en kocht er een cd, enkel en alleen

om even met haar te kunnen praten.

Na die maand kwam de jongen inderdaad te overlijden.

Op een dag ging het meisje naar zijn huis en vroeg naar hem.

Zijn moeder vertelde haar dat hij gestorven was en bracht haar naar zijn kamer.

Het meisje zag alle cd’s liggen …ongeopend.

Het meisje begon onophoudelijk te huilen …. En stierf in haar tranen.

Weet je waarom zij zo heeft gehuild?

Omdat zij zelf al haar liefdesbrieven in deze cd-doosjes had bewaard.

Ja, ook zij hield heel veel van hem.

Moraal van het verhaal:

Wanneer je écht van iemand houdt, zeg het hem/haar dan direct,

En wacht niet tot het lot er anders over beschikt.