Adventsbezinning.

Veertig jaar geleden reeds, en lang voor alle tops ronnd het klimaat, waarschuwde Louis Neefs ons reeds voor de gevaren die we onszelf aandoen. Daarom toepasselijk dit lied tijdens de klimaatconferentie.

Dit is een lied voor de mensen die zorgen,
dat morgen de mensen al dood zullen zijn,
dit is een lied voor de doden van morgen,
begraven gekist in een stenen woestijn

Laat ons een bloem en wat gras dat nog groen is, laat ons een boom en het zicht op de zee
vergeet voor één keer hoeveel geld een miljoen is, de wereld die moet nog een eeuwigheid mee

Je preekt en je hakt en je boort door de bergen, je maakt elke heuvel gelijk met de grond, de reuzen van nu lijken morgen maar dwergen, vooruitgang vernieuwd wat er gisteren nog stond

Laat ons een bloem en wat gras dat nog groen is, laat ons een boom en het zicht op de zee
vergeet voor één keer hoeveel geld een miljoen is, de wereld die moet nog een eeuwigheid mee

De vis in de zeeën vergiftigd gestorven,
het zand op de stranden vervuild door mazout,
en jij door je tankers en chequeboek bedorven, je weet zelfs niet meer waar de meeuw heeft gebroed

Laat ons een bloem en wat gras dat nog groen is, laat ons een boom en het zicht op de zee
vergeet voor één keer hoeveel geld een miljoen is, de wereld die moet nog een eeuwigheid mee

En zo zal dan morgen het leven verdwijnen,
verslagen door staal en gewapend beton,
de maan zal dan koud op je nachtmerries schijnen, geen mens die nog weet hoe het einde begon

Laat ons een bloem en wat gras dat nog groen is, laat ons een boom en het zicht op de zee
vergeet voor één keer hoeveel geld een miljoen is, de wereld die moet nog een eeuwigheid mee

Vier wandpanelen, geheel uit amber gehouwen en schitterend bewerkt, vormen samen de Amberzaal. In 1941 zijn de panelen door de Duitsers gestolen uit het Catharinapaleis in Sint Petersburg en vervoerd naar Koningsberg. Vanaf aprik 1945 zijn de panelen spoorloos verdwenen en nooit meer teruggevonden. Het rustige en prettige leven van rechter Rachel Cutler wordt danig verstoord wanneer haar vader, die de verschrikkingen van de Tweede Weredoorlog heeft overleefd, onder verdachte omstandigheden overlijdt. Hij laat cryptische aanwijzingen achter over een levenslang bewaard geheim, over iets wat de Amberzaal heet. Rachel vertrekt samen met haar ex-man Paul naar Europa om de waarheid rond haar vaders leven en dood te achterhalen. En daar raken ze al snel verwikkeld in een verraderlijk spel met als inzet... de Amberzaal.

Recent nog in het nieuws want twee mensen zouden de wagons vol kostbare eigendommen, goud? - gevonden hebben...

“Er zullen lichtjes zijn, feestjes, prachtig versierde bomen en dito kerststalletjes... En dat terwijl de hele wereld oorlog blijft voeren.” Door alle gebeurtenissen van de voorbije weken ziet paus Franciscus de feestdagen maar somber in. “Kerstmis wordt een schijnvertoning.”

Een mooie vlinder fladderde rond

op een donkere avond.

Opeens zag hij een klein lichtje in de verte.

Hij zag een vlammetje

dat zachtjes heen en weer bewoog.

De vlinder vond het prachtig.

Maar... hij wilde meer dan alleen maar be­wonderen.

Hij wilde erin doordringen, zoals in een bloem,

er helemaal in opgaan.

Hij vloog er rakelings over en...

viel verdoofd neer.

Hij had zijn pootjes verbrand.

Maar zodra hij weer bijkwam,

vloog hij er opnieuw naartoe,

want die drang was te sterk in hem.

Hij ging er helemaal op in...

in de vlammen.

Verschroeid viel hij in de olie,

die het vlammetje voedde.

Stervend schreeuwde de vlinder:

"Vreselijk licht, ik dacht bij jou het geluk te vinden,

maar ik vond er slechts de dood.

Het was een dwaas verlangen.

Je bent gevaarlijk, maar nu is het te la­at."

Maar het licht antwoordde:

"Arme vlinder. Ik ben niet de zon, zoals jij dacht,

ik ben slechts een vlam."

Leonardo Da Vinci

“Meester, is het goed om veel te praten?” vroeg een leerling.

Als antwoord kreeg hij te horen:

“Denk aan de kikkers en de haan.

Kikkers kwaken dag en nacht,

daarom luistert niemand naar hen.

De haan kraait enkel ’s morgens,

iedereen hoort hem

en weet dat een nieuwe dag zich aanmeldt.”

De leerling begreep, knikte en … zweeg.

... naar mensen die ik even een thuis geef, dan voel ik vaak aan dat velen van hen geen liefde hebben gekend, dat ze geen echte vrienden hebben; velen van hen zijn op heel jonge leeftijd van huis gegaan. Als ze daarbij nog tsjolen in Brussel zoals ik één van die gasten heb gekend, is de stap vlug gezet ook 'iemand te zijn' en zich aan te sluiten bij zo een groeperingen.  Ik vrees zelfs dat ik een gast ken die naar Syrië is getrokken, hij had niets te verliezen en had al vaker de gevangenissen vanbinnen gezien....

Meer dan een gastenboekbericht.