Lok ons Heer

De dood houdt geen rekening met seizoenen of feestmaanden. De dood midden in de kersttijd is dan ook nog tragischer voor heel velen onder ons, gelovig of niet.

Wij leggen bloemen op de kist en op het graf, maar zoals ik ergens las: Eigenlijk moeten we bloemen leggen bij onszelf. Want daar verblijven ze, onze doden, daar rusten ze, daar bewegen ze. Daar danst de dierbare als een ongrijpbare lichtvlek in ons rond.

Welke weg ben je ingeslagen?

Mensen hebben, terecht of onterecht, een mening rond vluchtelingen die een dak boven het hoofd krijgen, een bad en een warme maaltijd. En dan hoor je heel vaak: "Wat met mensen die jaar in jaar uit in armoede leven." WELZIJNSZORG is dan ook hier in deze tijd op zijn plaats. Laten we maar mild delen van onze overvloed. Iedereen kent wel iemand in zijn of haar omgeving die op het eind van de maand moeilijk de eindjes aan elkaar krijgt, ook al was hij of zij nooit een plantrekker. De meesten onder hen hebben er niet voor gekozen te leven in armoede. Vergeten wij hen niet, al was het maar om even binnen te lopen en vragen of die mensen iets nodig hebben.

Dank voor uw zorg! Zo maak je er echt een warme winter van zoals de media het van ons vraagt!

Nog maar eens beklemtonen!

Ons Guinees biggetje is gestorven.

Niets sensationeels. Elke dag sterven er.

Maar het was een lief beestje.

Onvermoeibaar huppelde het over zijn wiel,

kroop in het zagemeel,

rende opnieuw over het rad.

Een kort leven lang.

Nu is het dood.

Van honger?

Van eenzaamheid, denk ik.

Alleen in een hokje,

ook al heb je een alleraardigst wiel,

is toch niet alles.

Ook niet voor zo'n biggetje.

Sterft er een, dan wordt het vervangen.

Het rent en knaagt en draait en kruipt

onder het zagemeel. Men geeft het eten.

Kijk hoe plezierig, zegt men.

Men versiert het hokje met allerhande spu­llen.

Kijk eens hoe het zich amuseert, zegt men.

En dan wordt men het gewoon. Vergeet het.

Ach, ja, we hebben nog zo'n marmotje...

En plots ontdekken we: het is dood.

Spijtig zeggen we. Had het nou echt te weinig eten?

Kijk, het zit onder het zagemeel, zegt men.

Weggekropen. Van verdriet? Van eenzaamheid?

Waarom kruipt zo'n Guinees biggetje

nu in godsnaam onder het zagemeel om daar te sterven?...

Gedaan ermee.

Een ander neemt je hokje.

Een ander loopt in je wiel.

Een ander kruipt onder het zagemeel.

Hé, zegt men, een ander!

En dat is al veel, zo men dat ziet!

BRUYNINCKX WARD. Advents- en Vastenbezinning.

Kip­dorp 30, Antwerpen.

Op de keper beschouwd is een mirakel een vorm van religieus dienstbetoon. Zoals men vroeger soms op voorspraak van een lokale politicus iets gedaan kon krijgen in Brussel, zo kan men op voorspraak van iemand die in de hemel vertoeft soms iets gedaan krijgen van God – aan sommige hemelbewoners kan God immers niets weigeren.

Te Lourdes doet God aan dienstbetoon door in zijn plaats mensen voor medemensen dienstbaar te stellen. Meer dan in gelijk welk bedevaartsoord ziet men duizenden zieken met om en rond hen hun begeleiders. Dokters, vrpleegkundigen, brancardiers en helpers, bedienaars van de vieringen en gebedsdiensten zijn er om mensen dienstbaar te zijn in hun gebed, ja zelfs om samen met hen te bidden.

Kunnen we de liefde redden?

gehoord in een manifestatie in Parijs.

De enige plek waar je (nog) naartoe kan

is je thuis.

Engels gezegde.

Wie gelukkig is,

kan net dat tikje meer.

Je moet trachten jezelf trouw te blijven.

Dat is een dagelijks gevecht.

u

... een tijd van wachten en verwachten, waar Maria centraal staat, maar waar wij worden opgeroepen nieuwe wegen te gaan, ons te ontfermen over de armen in eigen buurt en familie...

HEEL ZEKER OP DIT SINTERKLAASFEEST!

 Als ik toevallig voor je deur sta te huilen,
Zou je mij troosten?  

Als ik je bel en vroeg om mij op te halen omdat er iets gebeurd is,
Zou je dan komen?

Als ik op een dag aan het eind ben
gekomen van mijn leven;
Wil je dan deel uitmaken van die laatste dag?  

Als ik een schouder nodig heb om op uit te huilen,
Zou je me dan de jouwe geven?  

Van de 3591 mensen die IS in Syrië heeft geëxecuteerd, is het merendeel burger.    

Lieve broer, vandaag zou je 59 jaar geworden zijn.

Veel te vroeg en totaal onverwacht ging je heen

en liet je ons alleen.

Blijf voor ons allen zorgen.

Met jouw dromen ben je weggevlogen.

Je ziet zoveel, maar het is gewoon en het gaat voorbij zonder dat je het zag.
Je hoort zoveel, maar het is gewoon en het gaat voorbij zonder dat je het hoorde.
Je voelt zoveel, maar het is gewoon, en het gaat voorbij zonder dat je het voelde.

Zo maar, dingen, mensen, gebeurtenissen.
Zo maar kleine dingen die het leven kruiden.
Zo maar een bloem. Je ziet de schoonheid niet meer.
Zo maar een mens. Je voelt zijn hart niet meer.
Zo maar een wonder. Je leeft gewoon verder.

Als dit tekstje over ons ging, laten we het dan anders aanpakken ...

In de naam van de Vader, en de Zoon en de Heilige Geest.