GELUK

Toen ik bij blogvrienden las over oponthoud tijdens hun reis, moest ik aan het volgende denken. Ik kwam na drie weken terug uit India waar ik met en tussen de plattelandsbewoners meeleefde. Na die lange tijd, met wisselende uren, waren allen zo moe dat, toen we plots een landing maakten, de meesten dachten dat we reeds in Londen waren. Niets was minder waar naturlijk, want wij zijn gestrand in Teheran; het was middernacht. We zaten zes uur vast, niet één winkel, we konden ons niet verplaatsen. Allen opeengepakt in één lokaal. Het betrof een loos bomalarm. Laatste vernamen we slechts toen we veplicht moesten uitstappen en we zelfs geen handbagage mochten meenemen. Een dame die nogal rijkelijk omhangen was met juwelen wilde niet uitstappen zonder haar handtas. Zo kwam ze in de armen van de kapitein die haar in stilte vertelde dat het wel moest wegens bomalarm. Enkel zij en ik hebben het toen geweten.Toen we dus na uren buiten kwamen, lagen alle valiezen verspreid over een oppervlakte zo groot als een voetbalveld. We moesten ze zelf gaan zoeken en eigenhandig in juiste container werpen zodat ze niet  naar de States meevlogen!

Vrienden en familie die ons stonden op te wachten in Zaventem waren natuurlijk al lang terug naar hun woning gereden. Daar sta je dan. Gelukkig kon ik een goede vriend uit zijn bed bellen die dan  nog maar eens de tocht maakte van om en bij de twee uur rijden om me op te halen.

TEHERAN, ik vergeet het nooit. Ik kan gans de wereld vertellen dat ik er was, maar ik heb er niets gezien, niet eens de zeer luxueuze winkels rond dat wachtkamertje! Maar de Indiareis was en blijft een wondermooi verhaal! Lees maar enkele bedenkingen in de rechterkolom beneden.

gebed maakt je minder wrokkig ...

afscheidswoorden van een terminale vriend met kanker  op chat; zijn naam Joeri.

Ik weet niet hoe het komt dat ik dit gesprek heb opgeslagen. We hadden afgesproken samen iets te gaan eten. Hij begon aarzelend en met veel verontschuldigingen dat het etentje niet zou kunnen doorgaan, maar ik wist niet hoe terminaal hij was. Hij had de ziekte nooit echt benoemd. En dan dit intens chatgesprek, het laatste, vooral die laatste regels; niet gelovend dat we elkaar niet meer zouden spreken.

Gebed maakt je minder wrokkig zij dan ook zijn woorden, en dat in zijn diepste ellende. Na vele jaren wil ik dit met jullie delen.

Joeri zegt: gebed maakt je minder wrokkig

martin zegt:  maar we doen het helaas te weinig, ok toch

Joeri zegt: maar mijn eerste gebed zat vol wrok en haat

Joeri zegt: ook al komen er geen rustgevende antwoorden

Joeri zegt: je gebed mildert de pijn, wraak en haat

Joeri zegt: en zet die negatieve energie om in positieve meer helende, genzende kracht

Joeri zegt: en 't kan nog

martin zegt: blij dat van jou te horen in de stilte van deze aond

martin zegt: en ik kan het enkel maar beamen

Joeri zegt: iets in mij doet me niet opgeven en dat iest dat moet Hij zijn

martin zegt: want ook ik weet niet waar ik morgen kom, en toch ... alhoewel helemaal niet vergelijkbaar met uw situatie

martin zegt: ja, zoals in het lied IK ZAL ER ZIJN VOOR U

Joeri zegt: uiteindelijk krijgt ieder zijn deel

Joeri zegt: en ieder pakt het anders aan

martin zegt: heeft Hij ons dan toch niet aan elkaar gegeven, beste, zelfs voor deze korte tijd

Joeri zegt: ik ga je laten martin
Joeri zegt: hou je kloek, en 't gaje goed

martin zegt: om dan nog precies over onze Vader bezig te zijn!

Joeri zegt: wiens wegen ondoorgrondelijk zijn

martin zegt: laten we voor en met elkaar bidden

martin zegt: wel te rusten

Joeri zegt: slaap lekker

martin zegt: en tot ...

Joeri zegt: ooit nog eens....

EN DAN WAS HIJ WEG.....

"... Als je zo oud zult zijn, dan geniet je van een goed glas wijn en goed eten, en van kleine erfenissen. Dat is de seksualiteit van de ouderdom. Gedachten laten je niet los, maar de hormonen ...." Voor jullie gelezen.

Al vraag ik me bij deze af of dit enkel geldt voor priesters die een leven lang celibatair leefden. Zo velen gaan gebukt onder dit leed omdat ze door een of ander reden, al dan niet vrijwillig, zo door het leven moeten en/of moesten.

Om de vrede tussen de religies te waarborgen gaat de paus in op een geheime goudhandel met de islamitische wereld. Wanneer dit gerucht in het Vaticaan begint rond te zingen, komen duistere tegenkrachten in actie.

Met alle middelen probeert de pauselijke nuntius, kardinaal Albertini, het leven van de Heilige Vader te beschermen. Maar het goud van het Vaticaan is van oudsher in handen van de maffia, die niet bepaald zachtzinnig is als het om het verdedigen van zijn macht gaat. En Albertini heeft er nog geen idee van dat hij hard op weg is een eeuwenoud geheim te onthullen dat het geloof op zijn grondvesten zal doen trillen.

Wie niet stevig in zijn geloofsschoenen staat, zou nu wel meteen in de afgrond vallen... Ik heb de boek zeer graag gelezen, historisch onderbouwd, en ik zal alvast gaan zoeken welke werken ik nog kan vinden van deze auteur, vier sterren waardig!

Het boek is plots brandend actueel! Leg het boek dus maar onder de kerstboom.

Mooi zijn ze allen de moeders der wereld
dag in, dag uit, wakend over hun kind.
Zij zijn het evenbeeld van een Madonna
die zonder voorkeur ons allen bemint.
Teer is de liefde van al onze moeders
maar zij staat sterk tegen dreigende macht.
Zo innig goed zijn zij, al onze moeders
dat zij zich opoff’ren zonder een klacht.

Het leven eist zijn prijs, de kind’ren worden wijs,
de moeders worden grijs,
maar wat ook verdwijnt, hun schoonheid die blijft.
Mooi zijn ze allen, de moeders der wereld
de grootste schatten van goedheid en trouw.
En op die vrouwen, op al onze moeders,
daar heeft de mensheid haar hoop op gebouwd.

Moeders, Moeders, hoe veel zorg
heeft liefde u meegebracht.
‘t Leven is voor moeders één berusten.
Geen enk’le klacht komt er over uw lippen
als uw kind’ren eens gaan,
één voor één u ontglippen,
naar een eigen bestaan.

Mooi zijn ze allen de moeders der wereld
dag in, dag uit, wakend over hun kind.
Zij zijn het evenbeeld van een Madonna
die zonder voorkeur ons allen bemint.
Teer is de liefde van al onze moeders
maar zij staat sterk tegen dreigende macht.
Zo innig goed zijn zij, al onze moeders
dat zij zich opoff’ren zonder een klacht.

Het leven eist zijn prijs, de kind’ren worden wijs,
de moeders worden grijs,
maar wat ook verdwijnt, hun schoonheid die blijft.
Mooi zijn ze allen, de moeders der wereld,
maar boven allen, de mooiste ben jij,
jij die mij ‘t best van jezelf hebt gegeven,
mijn grootste geluk ben jij, moedertje mijn.

Dit lied niet zomaar gepost maar heel bijzonder in deze dagen voor Kerzstmis,

alle moedes ter ere, een evenbeeld van een Madonna, de Madonna die wij MARIA noemen.

Wat doe je als je een envelop met geld vindt? En wat doe je als je weet dat iemand een envelop met geld heeft gevonden en jij kunt dat geld goed gebruiken?

Eugene Wren, een welgestelde kunsthandelaar van vijftig jaar, staat op het punt om met de mooie arts Ella te trouwen. Hij heeft het roken en drinken inmiddels onder controle, maar krijgt er een onschuldige verslaving voor terug die nog grote gevolgen zal hebben. Op een dag vindt hij een envelop met geld, een behoorlijk bedrag. Hij besluit niet naar de politie te gaan, maar een briefje met de vondst en zijn telefoonnummer op een lantaarnpaal op te hangen. Dit briefje zorgt ervoor dat de levens van verschillende mensen, met al hun obsessies, dromen en problemen bij elkaar komen: de kruimeldief Lance die gechanteerd wordt en het geld goed kan gebruiken, zijn ex-vriendin Gemma, en de depressieve eigenaar van het geld, Joel, die patiënt wordt van Ella. Al deze mensen verlangen eigenlijk alleen maar eerlijkheid, maar moeten daarvoor wel eerst hun donkere kant onder ogen zien.

Nog nooit zo een grappige fantasierijke thriller gelezen! Vier sterren waard!

zijn velen blij een échte kerstkaart in de bus te krijgen, wat betekent dat men intens aan je heeft gedacht, want men heeft er de nodige tijd voor uitgetrokken, de juiste kaart gekocht en op de post gedaan. Een kaart soms om te koesteren voor jaren lang! Zelf ontvang ik ze ook graag en schrijf ze misschien nog liever, voor ieder een persoonlijke boordschap in zijn of haar situatie. Ja, schrijven en bloggen is een hobby van me. Ik zie wel dat de laatste tijd mijn handschrift sterk verslecht is.

 Wie dus al eerder dacht een kaart te schrijven t.g.v. mijn verjaardag, kan dit nu goed maken met zijn kerstwensen. Je stuurt maar een mailtje en dan geef ik je mijn adres.

Barmhartigheid betekent voor mij in de complexiteit van het samenleven en in ons eigen leven steeds zoeken om het hart, het positieve en zinvolle durven te zien en te beleven.. Begrip opbrengen, vergeven, opnieuiw beginnen met anderen en met jezelf. Dat vraagt vaak heel veel innerlijke kracht en soms is het een lange en lastige weg. Ons vertrouwen  in een barmhartige Vader, zoals Jezus ons leerde, is gelukkig een steun. Barmhartigheid maak je in de praktijk door zoveel als kan met jouw hart naar mensen te luisteren,en door in de liturgie Gods liefde, Gods glimlach en vergeving aan te brengen.

Barmhartigheid is een thuis en een plek met een hart aanbieden.

Naar André Monstrey, rector van de basiliek Onze-Lieve-Vrouw Onbevlekt Ontvangen, Dadizele.