Waarom niet een hele mantel?

Na deze dagen van rouw kunnen we niet genoeg benadrukken dat oprecht geluk van vele kleine dingen afhangt, misschien nog het meest van jouw eigen ingesteldheid! Een GELUK-kige dag gewenst!

Vandaag elf november. Wereldwijd herdenken wij honderd jaar grote oorlog. Voor velen onder ons is dit een feestdag, een vrije dag. Een dag om dankbaar te herdenken wat zo vele jonge wensen voor ons deden om ons voorgoed een vrij leven te geven...

Vandaag gaat mijn aandacht evenzeer uit naar het feest van Sint-Maarten, Martinus van Tours. Aan hem dank ik mijn naam. Een naamfeest wordt in onze streken niet gevierd, maar toen ik ooit in deze periode in India verbleef, werd ik overhangen met bloemen, werd een bijzondere maaltijd klaargemaakt, werd ik naar een dorpje gereden om de H. Mis bij te wonen. Ja, naamfeesten zijn daar belangrijker dan verjaardagen, en misschien terecht.

Ik kreeg op mijn naamfeest meer kaartjes toegestuurd dan op mijn verjaardag. Hou je dus niet in, en vraag om mijn adres...

Sint-Maaren is voor mij ook en stuk werkelijkheid geworden, in die zin dat ik mijn mantel graag deel, letterlijk en figuurlijk met deze die het fysisch of psychisch even moeilijk hebben . Een luisterend oor bieden, even onderdak bieden zoals je recent nog kon lezen.

Gelukkige feestdag aan allen die de naam van Martin, Martine, Maarten en afgeleiden dragen! Moge je ook op je eigen manier, en op je eigen plaats je mantel delen, aandacht schenken, zeker in deze moeilijk wordende tijden.

Wat echt de moeite waard is,
is ook veel moeite waard.

DRIE ZAKEN KUNNEN NIET LANG VERBORGEN BLIJVEN:

DE MAAN

DE ZON

EN

DE WAARHEID

November is heel wat meer dan dodenmaand, het is beseffen dat we nu mogen leven en elke dag moeten plukken die ons gegeven is, al is elke dag totaal anders, soms met grote en kleine verassingen, als er maar LIEFDE is!

Als gevoelig en empathisch mens reageer ik sterk op mijn omgeving en heb ik het feilloos door als mensen niet echt zijn. Ik heb echte en betekenisvolle relaties nodig met andere mensen en ik voel me helemaal niet prettig bij mensen die nep zijn.

Als empathisch mens klap ik dicht bij mensen die nep zijn:
Als heel gevoelig mens biedt onze wereld me heel veel uitdagingen en één daarvan is het omgaan met onechte mensen. Wanneer ik iemand ontmoet die niet oprecht is dan struikel ik over m´n woorden en kan ik niets meer uitbrengen.

Ik zie recht door een nep persoon heen en alle alarmbellen gaan rinkelen. Ik weet ook dat deze ‘neppe’ personen niet persé slecht zijn, maar ik weet wel dat deze persoon nog veel ‘werk’ nodig heeft.

We kunnen gewoon niet zonder ...

God,
help me nieuwe melodieën ontdekken,
gedurfde variaties
op Jezus´ origineel levensritme.

MAAR DAN POSITIEF!

Heiligen,
heiligen lijken schaars te worden.
't Is ook moeilijk ze te herkennen.
Hier en daar wordt er eens eentje herkend,
meestal na zijn of haar dood.
Net als bij kunstenaars.

Helden zijn gemakkelijker te herkennen.
We lezen in de krant
hoe zij hun voetbalploeg naar de top hebben geschopt.
Anderen glitteren op het filmfestival van Cannes
Nog anderen worden oorverdovend grijsgedraaid op CD's .
Om van oorlogshelden maar te zwijgen.

Onlangs las ik dat heiligen drie eigenschappen hebben:

Ten eerste zien ze hun eigen fouten.
Dat is mooi, ze hebben dus fouten.
Daar kunnen u en ik wat moed uit putten.

Vervolgens proberen ze niet iets te worden door prestaties,
maar ze nemen het leven aan als een gift van God.
Dat lijkt gemakkelijker dan het is.
Moet u eens proberen.
't Geeft in elk geval grote rust.

En ten slotte weten ze te dienen.
Dat laatste is wellicht het moeilijkste,
ook al hebben we daarvan de mond vol.
Echt dienen.
Niet 'het ene plezier is het andere waard'.
Belangeloos.

Er stond nog iets bij op het eind.
Dat ze voortdurend behoefte hebben aan genade.
Dat laatste is wellicht hun diepste geheim.

Liefde brengt ons altijd weer bij elkaar.
Waar banden van liefde mij met een ander mens verbinden,
zullen we elkaar altijd weer terugzien.

Zowel in het leven na de dood, als in een volgend leven.
Want liefde is de kracht die ons steeds weer bij elkaar brengt
en die in een oogwenk de grootste afstanden overbrugt.

Hans Stolp

Je kent het vast wel dat je de hele dag aan het rennen bent, van afspraak naar afspraak, ondertussen blijven de mailtjes en facebookmeldingen binnenkomen en dan heb ik het nog niet eens over de oneindige stroom aan gedachten in je hoofd. Het is druk en het is veel. Dat is helemaal ok, daar is in feite niks mis mee. Mits je de andere kant van het verhaal ook ruimte geeft (een verhaal heeft altijd 2 kanten, heb ik niet zelf verzonnen hoor). En die andere kant is rust en ruimte en ademen en af en toe stilstaan bij het feit dat je leeft.

Probeer het zelf maar eens. Hier en nu op dit moment. Laat je handen los van je toetsenbord of leg je telefoon even neer. Doe je ogen dicht (eerst even deze zin uitlezen) en adem een paar keer diep in en uit. Mogelijk hoor je auto’s voorbij rijden, mensen met elkaar in gesprek, de radio op de achtergrond of je buik rommelen. Maar ergens daar tussen al die geluiden in is het stil. Alles begint en eindigt met stilte. Stilte is de basis van waar uit weer iets nieuws kan ontstaan.
Het is eigenlijk niet in woorden te vatten, het is ervaren, voelen en het is leven. Zo toepasselijk op deze Allerzielendag waar "alleen maar STIL" soms het beste antwoord is.

Stil zou ik willen zijn vandaag
en vertoeven en verwijlen
bij zo velen die mij dierbaar zijn
maar die rusten in de aarde,
geborgen in de eeuwigheid van uw liefde.

Ik draag hun namen in mijn hart,
en meer nog dan hun namen
de herinnering aan wie ze zijn geweest…

Zij hebben van mij gehouden.
Ik hield van hen.
Zij hebben mij gemaakt
tot wie ik ben…
Zo talrijk zijn ze reeds, lieve God:
familie, buren, kennissen, goede vrienden…
Zo velen dichtbij en veraf.

Stil zou ik willen zijn vandaag
en in die stilte - uw stilte -
dankbaar toeven en verwijlen
bij zo velen die mij dierbaar zijn
en die rusten in de aarde.

BIJ DEZE WENS IK ALLE MEDEBLOGGERS EEN ZALIGE HOOGDAG VAN ALLERHEILIGEN!

Dankbaar voor de bijzondere maand oktober kijken we nog even achterom. Het is een schiermoment want die ondergaande zon staat symbool voor wat ook de dodenmaand wordt genoemd, en zo trekken wij de maand novermber in gang. Toch raar dat de meesten onder ons dan ietwat treurig zijn, want wat is er mooier in onze rijke traditie dan het feest van Allerheiligen dat er zit aan te komen. Je merkt het zelfs in het licht van de verrijzenis in deze fotomeditatie. De dood heeft niet het laatste woord, zie het licht aan de horizon! Zomaar wat bedenkingen bij deze prachtige foto.

Mooie rustitge maandag verder aan u allen!

Op school stonden ze op het bord geschreven,
het werkwoord hebben en het werkwoord zijn;
hiermee was tijd, was eeuwigheid gegeven,
de ene werklijkheid, de and're schijn.

Hebben is niets. Is oorlog. Is niet leven.
Is van de wereld en haar goden zijn.
Zijn is, boven die dingen zijn uitgeheven,
vervuld worden van goddelijke pijn.

Hebben is hard. Is lichaam. Is twee borsten.
Is naar de aarde hongeren en dorsten.
Is enkel zinnen, enkel botte plicht.

Zijn is de ziel, is luisteren, is wijken,
is kind worden en naar de sterren kijken,
en daarheen langzaam worden opgelicht.

Ed Hoornik

Wat eens in een nog niet zolang geleden tijd, de volle aandacht had, dat was de menselijke ziel. Het hele gebied van zingeving, van hoe te leven, goed en kwaad, vrijheid en gehoorzaamheid, lijden en dood. Met name in de filosofie en in het kerkelijk leven werd daarover beschouwd. Het innerlijk leven ook wel het geestesleven had grote aandacht en mensen hadden zorg om hun innerlijk: … hun ziel.

Het hebben heeft alle aandacht en het zijn raakt op de achtergrond. Het gaat om pakken, begrijpen, beheersen, objectiveren. En begrippen, als verwondering, reflecteren over het leven en sterfelijkheid, streven naar een hoger doel verdwijnen naar de achtergrond. En om dat laatste gaat het in de zorg om de ziel en behoort wezenlijk bij het mens zijn en als de ziel geen zorg krijgt, dan vervreemdt de mens van zichzelf en wordt hij ‘ziek’. En het lijkt erop, hoe ‘voller’ de levens van mensen zijn met materie, met ratio, met technologie, hoe ‘leger’ de ziel en het innerlijk en dan neemt de ziel ‘wraak’ door mensen in zinloosheid te laten verdrinken. En blijkt het leven meer mysterie dan de mens kan ‘begrijpen’.

WAAR VIND JE ZE NOG?

NIET DIERECT?

DAN ONS MAAR BEROEPEN OP DIT HEERLIJKE LIEDJE,

ALLES BETER DAN HALLOWEEN.

Op een grote paddestoel,
Rood met witte stippen,
Zat kabouter Spillebeen,
Heen en weer te wippen.
Krak, zei toen de paddestoel,
Met een diepe zucht,
Allebei de beentjes,
Hoepla in de lucht!

Maar kabouter Spillebeen
Ging toch door met wippen.
Op die grote paddestoel,
Rood met witte stippen.
Daar kwam Vader Langbaard aan
En die zei toen luid:
"Moet dat stoeltje ook kapot?
Spillebeen, schei uit!"

Genegenheid! Een warm gevoel voor iemand waarvan je houdt. Affectie, liefde, vriendschap en sympathie dat je van iemand krijgt. Wat een rijk woord met tal van synoniemen. Begrijpelijk dat ieder van ons er ontzettend naar verlangt en er ruim bedeeld van wil worden.

Iedereen een dag met veel liefde.