STIL

Dankbaar voor de bijzondere maand oktober kijken we nog even achterom. Het is een schiermoment want die ondergaande zon staat symbool voor wat ook de dodenmaand wordt genoemd, en zo trekken wij de maand novermber in gang. Toch raar dat de meesten onder ons dan ietwat treurig zijn, want wat is er mooier in onze rijke traditie dan het feest van Allerheiligen dat er zit aan te komen. Je merkt het zelfs in het licht van de verrijzenis in deze fotomeditatie. De dood heeft niet het laatste woord, zie het licht aan de horizon! Zomaar wat bedenkingen bij deze prachtige foto.

Mooie rustitge maandag verder aan u allen!

Op school stonden ze op het bord geschreven,
het werkwoord hebben en het werkwoord zijn;
hiermee was tijd, was eeuwigheid gegeven,
de ene werklijkheid, de and're schijn.

Hebben is niets. Is oorlog. Is niet leven.
Is van de wereld en haar goden zijn.
Zijn is, boven die dingen zijn uitgeheven,
vervuld worden van goddelijke pijn.

Hebben is hard. Is lichaam. Is twee borsten.
Is naar de aarde hongeren en dorsten.
Is enkel zinnen, enkel botte plicht.

Zijn is de ziel, is luisteren, is wijken,
is kind worden en naar de sterren kijken,
en daarheen langzaam worden opgelicht.

Ed Hoornik

Wat eens in een nog niet zolang geleden tijd, de volle aandacht had, dat was de menselijke ziel. Het hele gebied van zingeving, van hoe te leven, goed en kwaad, vrijheid en gehoorzaamheid, lijden en dood. Met name in de filosofie en in het kerkelijk leven werd daarover beschouwd. Het innerlijk leven ook wel het geestesleven had grote aandacht en mensen hadden zorg om hun innerlijk: … hun ziel.

Het hebben heeft alle aandacht en het zijn raakt op de achtergrond. Het gaat om pakken, begrijpen, beheersen, objectiveren. En begrippen, als verwondering, reflecteren over het leven en sterfelijkheid, streven naar een hoger doel verdwijnen naar de achtergrond. En om dat laatste gaat het in de zorg om de ziel en behoort wezenlijk bij het mens zijn en als de ziel geen zorg krijgt, dan vervreemdt de mens van zichzelf en wordt hij ‘ziek’. En het lijkt erop, hoe ‘voller’ de levens van mensen zijn met materie, met ratio, met technologie, hoe ‘leger’ de ziel en het innerlijk en dan neemt de ziel ‘wraak’ door mensen in zinloosheid te laten verdrinken. En blijkt het leven meer mysterie dan de mens kan ‘begrijpen’.

WAAR VIND JE ZE NOG?

NIET DIERECT?

DAN ONS MAAR BEROEPEN OP DIT HEERLIJKE LIEDJE,

ALLES BETER DAN HALLOWEEN.

Op een grote paddestoel,
Rood met witte stippen,
Zat kabouter Spillebeen,
Heen en weer te wippen.
Krak, zei toen de paddestoel,
Met een diepe zucht,
Allebei de beentjes,
Hoepla in de lucht!

Maar kabouter Spillebeen
Ging toch door met wippen.
Op die grote paddestoel,
Rood met witte stippen.
Daar kwam Vader Langbaard aan
En die zei toen luid:
"Moet dat stoeltje ook kapot?
Spillebeen, schei uit!"

Genegenheid! Een warm gevoel voor iemand waarvan je houdt. Affectie, liefde, vriendschap en sympathie dat je van iemand krijgt. Wat een rijk woord met tal van synoniemen. Begrijpelijk dat ieder van ons er ontzettend naar verlangt en er ruim bedeeld van wil worden.

Iedereen een dag met veel liefde.

Eigenlijk geloof ik niets,
en twijfel ik aan alles, zelfs aan U.
Maar soms, wanneer ik denk dat Gij waarachtig leeft,
dan denk ik, dat Gij Liefde zijt, en eenzaam,
en dat, in dezelfde wanhoop, Gij mij zoekt
zoals ik U.

Gerard Reve

Wie kent het niet, hoe jong of oud je ook mag zijn, gelovig of niet, een heel druk leven of tijd te over hebben?! Pijn en lijden, angst en hoop. Zo vele emoties die ervoor kunnen zorgen dat je de herfst voelt in je hoofd, ook al is het zomer. In deze maanden brijkt zo een tijd aan, want de natuur heeft wel degelijk invleod op ons gemoed en welzijn. Denk maar even hoe we de eerste helft van dit afgelopen jaar gesmeekt hebben naar zon, veel zon!

Een remedie tegen die hefst is je mogen en kunnen omringen door liefde en vriendschap, en misschien door gewoon te bloggen ....

En voor ik reacties krijg als een tijd terug op een gelijkaardig blogje, ik voel me goed! Niets aan de hand.

Muziek raakt vaak een gevoelige snaar. U hoort een mooie melodie en u voelt zich vrolijk. Er klinkt een zuivere stem, en u bent plots ontroerd. Een lied van vroeger geeft een brok in de keel; een klassiek concert brengt u in tranen. Dat samenspel tussen emotie en muziek is een bijzondere ervaring die wij met elkaar delen. Maar het is meer dan dat.

Muziek is niet alleen leuk en lichtvoetig, maar brengt mensen dichter bij zichzelf en dichter bij de ander. Dat merk je in de samenleving. Muziek verbindt en brengt mensen, letterlijk en figuurlijk, in beweging.

Jaloerse mensen zijn
verscheurende dieren!

Jaloersheid roept primair en rauw gedrag bij mensen op, net als bij dieren in nood...........

Helaas volledig verleden tijd wat het briefschrijven betreft. Dan heeft het bloggen misschien toch nog zijn zin voor de toekomst, toch als je de foto ziet.

Wie van jullie heeft trouwens ooit zo een echte brief 'verstuurd' of ontvangen? Ik ben benieuwd.

Menselijk geweld is misbruik van kracht of macht.
Moord, verkrachting, agressie, terreur …
gebeuren in een blinde impuls of als berekende daad.
Stalken, kleineren, op de vuist gaan,
verbale en psychologische oorlogsvoering
zijn een teken van onmacht.

Geweld gedijt in een milieu van uitsluiting,
discriminatie, ongelijkheid, fundamentalisme …
Het nestelt zich tussen individuen
en plant zich voort in groepen.
Geweld herleidt de ander tot object.

Geweld kan nooit door de beugel.
Het ontspoort, escaleert, lokt opnieuw geweld uit …
Geweld schaadt, leidt tot angst,
schokt vertrouwen, veroorzaakt een breuk.

Geweld loert om de hoek. Altijd.
Toch is er een andere keuze:
de weg van de kleine goedheid,
van warme zorg voor jezelf,
voor de ander en de aarde.

Waar conflicten uitgepraat worden,
waar mensen kwetsbaar, broos,
teder en attent kunnen zijn,
waar trouw en vertrouwen hoog scoren,
daar maakt geweld weinig kans.

Dat heeft die man uit Nazareth voorgedaan,
zijn leven lang, tot op het kruis.

Geweld houdt ons bezig.
Hoe gaan we ermee om?

ZEKER ER NU WEER EENS EEN WREDE OORLOG IS UITGEBROKEN!

ZO, N U WEET JE HET! LOL.

Hij schreef een klein gedichtje
het had niet veel om handen
maar het had iets van een lichtje
dat in het donker brandde

(Toon)

KIJK EENS IN DE SPIEGEL EN  VRAAG JE DAN EENS AF:

SPIEGELTJE, SPIEGELTJE AAN DE WAND

,
HOE MOOI BEN IK AAN DE BINNENKANT ?