Een mens van alle seizoenen.

WEES TROUW AAN JEZELF

Trouw aan het oude, als het goed is.
Trouw aan het nieuwe, als het opbouwend is.
Trouw aan de traditie, als ze scheppend is.

Trouw aan het verleden, dat voorbijging en bleef.
Trouw aan het heden, dat is en verdwijnt.
Trouw aan de toekomst, die reeds begonnen is.

Trouw aan jezelf, als trouw aan de ander.
Trouw maakt groot en deelt zich uit als zegen.
Trouw leeft van de lange adem van God zelf.

HET MAG GEEN NAAM HEBBEN, EN TOCH……….…

Hadden we maar duizend armen.
Voor elke vluchteling die onder erbarmelijke omstandigheden
bij ons terecht komt een arm om haar of hem te omarmen:
Kom maar bij ons. Hier kun je veilig tot rust komen;
totdat de wereld het klaar krijgt om de situatie in je thuisland
zodanig te klaren dat je terug kunt.
En als dat te lang duurt, kun je hier blijven.
We kunnen best iets van je leren, denk ik.
We kunnen veel van elkaar leren, weet ik.

In China staat op een strandje aan een baai in Honkong een machtig beeld van de godin Guanyin; de “godin” met de duizend armen.( Godin van Barmhartigheid) Ze heeft ook vaak vier gezichten, zodat ze iedereen, in alle vier de windstreken, kan helpen.

Onze Maria. Zij heeft ook duizend titels, duizend armen: ivoren toren, ark van het verbond, morgenster, heil van de zieken, toevlucht van de zondaars, troosteres van de bedroefden, ……..

Nu wij nog.

Beste blogvrienden,

Even deze intro om het verhaal te kaderen.

Misschien wilt u thuis blijven wonen in de plaats van de stap naar een voorziening te zetten. Of verblijft u momenteel in een voorziening, maar zou u liever thuis bij uw ouders wonen.

Die keuze ligt echter niet zo voor de hand. Meestal hebt u immers hulp nodig bij allerlei activiteiten uit het dagelijks leven. Het Persoonlijke-Assistentiebudget (PAB) kan u in die zin een oplossing bieden. Het is een stap naar een zelfstandiger leven, naar meer sociale integratie.

Alexander, die sinds zijn 29ste levensjaar lijdt aan de ziekte van Parkinson, maar in eigen woonst wenst te blijven, doet dus sinds jaar en dag beroep op deze dienst. Gelukkig is er zo een dienst,want zijn ziekte kost hem heel veel aan medicatie, doktersbezoeken, operatieve ingrepen.

Er werd hem anderhalf jaar geleden een nieuwe assitstente aan de hand gedaan. Zij moet zorgen voor zijn comfort, zijn maaltijden, het onderhoud van de woning. Daarnaast moet zij hem soms naar de dokter of ziekenhuis brengen, of zorgt ze dat hij bij famoilie of vrienden kan.

Het mag raar klinken, maar als invalide is hij nu werkgever en betaalt ook alle sociale lasten, dus in eerste plaats haar loon.

Op zich geen probleem tot de dame in kwestie hoe langer hoe meer beslag op Alexander gaat leggen. Ze neemt een hand, dan een arm en op de duur is hij niet langer de werkgever, maar ondergaat hij alles, ook al was hij ooit zaakvoerder. Het gebeurt zonder men het echt merkt. De assistente komt te laat, vertrekt te vroeg, vindt dat de vaat te veel is, durfde het zelfs aan de opa van Alexander op te bellen om hem te vragen te komen helpen. De man zelf is reeds 84 jaar. Ongehoord. Gezien er geen vaatwasmachine is voorzien lijkt hjet haar een reden om Alexander te pushen op zoek te gaan naar een betere locatie. Ze neemt zonder medeweten van Alexander zelfs contact op met Immokantoren om te zoeken naar een appartement. Nog erger, ze annuleert zelfs het huurcontract.

Opa die al tien jaar voor hem zorgt, wordt gewoon aan de deur gezet; hij mag gewoon niet meer binnen. Terwijl Alexander recent werd opgenomen voor een ingreep aan zijn knie, moest opa vaststellen dat de assistente heel wat kostbare dingen,zoals een zilverken kandelaar, naast de vuillniszak had gezet, niet om ze mee te geven met het groot vuil, maar om mee te nemen naar huis.

Gelukkig voor Alexander was opa er plots, want de dame in kwestie dacht dat de jongeman nog een paar dagen in het ziekenhuis zou verblijven. Opa kwam gewoon voorbereidingen treffen voor de thuiskomst en zo schrok hij zich een hoedje bij het aanzicht.

Het zal jullie niet verwonderen dat dit alles aanleiding heeft gegeven tot haar ontslag. Maar wat in de tussentijd? Daar moest ik niet lang over nadenken. Ik ben langs gegaan, heb opgeruimd, de vaatwas gedaan, gezorgd dat er eten was en nog van die dingen, belangeloos voor niets.  Vandaar dat je kon lezen  dat ik 'mantelzorger' was voor even.

Groeten,

Maarten

Deze data, beste blogvienden, kennissen en familie, omvatten inderdaad de negentig levensjaren van mijn vader, die dus vandaag deze bijzondere verjaardag mag vieren, een verjaardag die weinigen gegund is; zeker als je daarbij weet dat hij al meer dan 62 jaar samen is met mijn moeder, beiden nog samen wonend in eigen woning al die jaren.

Wie mij al langer volgt weet hoe intens vader nog bezig is in zijn groenten- en fruittuin, hoe gedreven nog om iets perfect te maken, want het blijft een vakman, de ingenieur die hij nooit mocht worden van zijn ouders.

Het is moeilijk vandaag iets neer te pennen over hem bij de ze verjaardag, hoe contradictorisch ook, want wat zeg je aan je vader die negentig jaar geworden is, nog helder van geest is?!  Hij heeft zijn drie zussen en twee broers overleefd, heeft haast alle familieleden zien stervern, verloor alle burren in de dood alsook zij vrienden van vroeger - op het werk of van op de parochie....

In dit korte bestek kan ik niet anders dan zeggen dat we fier en dankbaar mogen zijn. Deze woorden heb ik hem voorbije maanden al een paar maal toegezegd wanneer hij zegt dat hij niets meer kan. En toch boert hij voort, letterlijk.

Ik ben samen met mijn zussen vader heel dankbaar, en dat kan niet genoeg gezegd worden al houdt hij niet van  veel wierook om zich heen.

Laten we ook niet vergeten dat hij nog maar een paar jaar terug afstand moest doen van zijn zoon, zijn eigen vlees en bloed, en van zijn kleindochter. U kon dit al eerder lezen in mijn blogberichten.

Maar opgeven staat niet in zijn woordenboek. Misschien heeft hij naar het voorbeeld van zijn moeder kracht geput in het eenvoudig gelovig aanvaarden en stille voortdoen.

Het klinkt cliché en wat mistroostig, en toch, naar waarheid en plicht was en is zijn leven gericht.

PAPA, ik wens je dan ook van gansere hart een bijzonder gelukkige verjaardag toe, met nog vele jaren samen met moeder in een zo goed mogelijke gezondheid naar hart en geest!i

PROFICIAT EN DANK!

MARTIN

Er zijn zo veel vormen van relaties die op vandaag meer dan ooit onze aandacht en waardering verdienen. Of er nu harder moet gewerkt worden aan de liefde of aan de vriendschap laat ik nu even in het midden, maar dat we er mogen zijn voor en met elkaar is een zegen!

Ook wel de ronzenkransmaand genoemd.

Zij vraagt:

Heb je van alles?

Hij pakt haar hand

vast en zegt:

NU WEL!

Thuis is geen huis
maar louter een gevoel.
Thuis is geen dak
maar een veilig weten.
Thuis is geen muren
maar leven in vrijheid.
Thuis is geen woning
maar je zelf kunnen zijn.
Thuis is geen bodem
maar een zeker bestaan.
Thuis is Iemand
die je neemt zoals je bent.
Thuis is geen plek
om te wonen.
Thuis is geliefd zijn
ondanks je gebreken.
Thuis is met God zijn.
Met God die is, die was en blijft
altijd en overal de zelfde
waar ik ook ben.
Met Hem ben ik thuis.
Thuis is waar God is.

Wij moeten niet bang zijn voor de islamisering van Europa. Wij moeten ons wel zorgen maken over de zwakte van Europese christenen. Daarom worden christenen uitgedaagd om oriëntatie te bieden, licht te zijn, mensen te steunen en met raad en daad bij te staan, en te stralen van vreugde.

Bron: Radio Vaticana (Duitstalig)/Kathpress

1 Oktober 1966 - 50 jaar geleden

Jules Detavernier verbleef al zes maanden in het ziekenhuis "De Bijloke" in Gent, waar hij behandeld werd voor slokdarmkanker en op3 oktober 1966 heeft hij de strijd tegen die vreselijke ziekte verloren. Het tienjarige jongetje dat ik toen was, begreep het allemaal niet zo goed. Het verdriet van mijn moeder en zus was overweldigend. Na zijn overlijden moest ik wachten in het kantoortje van de verpleegsters en daar hing een groot metalen bord, maar daarin vakjes met de namen van de patienten erin. Ik had papa's naam vlug gevonden en toen kwam een verpleegster binnen,merkte mij niet eens op en haalde het briefje met de naam van mijn vader uit het vakje, scheurde het en wierp het achteloos in de vuilnisbak. Ik heb de stukjes papier uit de vuilnisbak gehaald. Ze hebben jaren in mijn portefeuille gezeten tot ze uiteindelijk helemaal verpulverd waren. 

Dit gaat uiteraard niet over mijn vader, en ook de namen en data kloppen niet, maar het verhaal op zich is wel waar. Nog anderen hebben op jonge leeftijd gelijkaardige dingen meegemaakt. Het was de tijd voor de gsm, en men kon je via de telefoon vaak niet bereiken. Zo reed een ander naar het ziekenhuis om zijn vader te bezoeken, stapte de kamer binnen, vond er een leeg bed en opgerolde lakens...

Voor velen is het geld op!

Maar waaaraan denk jij als ik dit aan jou voorleg?

'Op een gegeven moment vind

je een lief

en een bestemming in het leven.'

Een ontmoeting werd vriendschap,
vriendschap werd liefde,
liefde werd trouw!

LAAT ONS TOCH IN VREDE LEVEN!

Het is nu al jaren geleden dat mijn oudste neef Filip 
een vaas had gebroken.
Scherven en tranen, alleen nog verdriet.

Ik raapte de scherven op,
tilde hem op de arm
en plukte bloemen in de tuin,
een prachtig boeket in een mengeling van kleuren,
zijn kleine armen vol
op enkele bloemen blonk een kindertraan.

En ik zei: 'Kindje huil niet meer,
de vaas diende alleen maar om bloemen in te zetten.
Maar nu draag jij de bloemen en ik draag jou!
Kom, we spelen 'vaas', jij en ik.
Zing je iets? Gelukkig kind!

Als je groot bent zal ik je vragen: 'Wie is God?'
En je zult antwoorden:
'Iemand die scherven opraapt als ik iets gebroken heb,
iemand die met mij bloemen plukt, die mij draagt,
die mij vraagt: Zing je iets?"

KINDJE, HUIL NIET .... WELLICHT VAAK GEZEGD DOOR MIJN MOEDER DIE PRECIES VANDAAG 87 KAARSJES MAG UITBLAZEN. PROFICIAT EN DANK U, MAMA!

In beeld.