Persoonlijke-assistentiebudget (PAB)

Deze data, beste blogvienden, kennissen en familie, omvatten inderdaad de negentig levensjaren van mijn vader, die dus vandaag deze bijzondere verjaardag mag vieren, een verjaardag die weinigen gegund is; zeker als je daarbij weet dat hij al meer dan 62 jaar samen is met mijn moeder, beiden nog samen wonend in eigen woning al die jaren.

Wie mij al langer volgt weet hoe intens vader nog bezig is in zijn groenten- en fruittuin, hoe gedreven nog om iets perfect te maken, want het blijft een vakman, de ingenieur die hij nooit mocht worden van zijn ouders.

Het is moeilijk vandaag iets neer te pennen over hem bij de ze verjaardag, hoe contradictorisch ook, want wat zeg je aan je vader die negentig jaar geworden is, nog helder van geest is?!  Hij heeft zijn drie zussen en twee broers overleefd, heeft haast alle familieleden zien stervern, verloor alle burren in de dood alsook zij vrienden van vroeger - op het werk of van op de parochie....

In dit korte bestek kan ik niet anders dan zeggen dat we fier en dankbaar mogen zijn. Deze woorden heb ik hem voorbije maanden al een paar maal toegezegd wanneer hij zegt dat hij niets meer kan. En toch boert hij voort, letterlijk.

Ik ben samen met mijn zussen vader heel dankbaar, en dat kan niet genoeg gezegd worden al houdt hij niet van  veel wierook om zich heen.

Laten we ook niet vergeten dat hij nog maar een paar jaar terug afstand moest doen van zijn zoon, zijn eigen vlees en bloed, en van zijn kleindochter. U kon dit al eerder lezen in mijn blogberichten.

Maar opgeven staat niet in zijn woordenboek. Misschien heeft hij naar het voorbeeld van zijn moeder kracht geput in het eenvoudig gelovig aanvaarden en stille voortdoen.

Het klinkt cliché en wat mistroostig, en toch, naar waarheid en plicht was en is zijn leven gericht.

PAPA, ik wens je dan ook van gansere hart een bijzonder gelukkige verjaardag toe, met nog vele jaren samen met moeder in een zo goed mogelijke gezondheid naar hart en geest!i

PROFICIAT EN DANK!

MARTIN

Er zijn zo veel vormen van relaties die op vandaag meer dan ooit onze aandacht en waardering verdienen. Of er nu harder moet gewerkt worden aan de liefde of aan de vriendschap laat ik nu even in het midden, maar dat we er mogen zijn voor en met elkaar is een zegen!

Ook wel de ronzenkransmaand genoemd.

Zij vraagt:

Heb je van alles?

Hij pakt haar hand

vast en zegt:

NU WEL!

Thuis is geen huis
maar louter een gevoel.
Thuis is geen dak
maar een veilig weten.
Thuis is geen muren
maar leven in vrijheid.
Thuis is geen woning
maar je zelf kunnen zijn.
Thuis is geen bodem
maar een zeker bestaan.
Thuis is Iemand
die je neemt zoals je bent.
Thuis is geen plek
om te wonen.
Thuis is geliefd zijn
ondanks je gebreken.
Thuis is met God zijn.
Met God die is, die was en blijft
altijd en overal de zelfde
waar ik ook ben.
Met Hem ben ik thuis.
Thuis is waar God is.

Wij moeten niet bang zijn voor de islamisering van Europa. Wij moeten ons wel zorgen maken over de zwakte van Europese christenen. Daarom worden christenen uitgedaagd om oriëntatie te bieden, licht te zijn, mensen te steunen en met raad en daad bij te staan, en te stralen van vreugde.

Bron: Radio Vaticana (Duitstalig)/Kathpress

1 Oktober 1966 - 50 jaar geleden

Jules Detavernier verbleef al zes maanden in het ziekenhuis "De Bijloke" in Gent, waar hij behandeld werd voor slokdarmkanker en op3 oktober 1966 heeft hij de strijd tegen die vreselijke ziekte verloren. Het tienjarige jongetje dat ik toen was, begreep het allemaal niet zo goed. Het verdriet van mijn moeder en zus was overweldigend. Na zijn overlijden moest ik wachten in het kantoortje van de verpleegsters en daar hing een groot metalen bord, maar daarin vakjes met de namen van de patienten erin. Ik had papa's naam vlug gevonden en toen kwam een verpleegster binnen,merkte mij niet eens op en haalde het briefje met de naam van mijn vader uit het vakje, scheurde het en wierp het achteloos in de vuilnisbak. Ik heb de stukjes papier uit de vuilnisbak gehaald. Ze hebben jaren in mijn portefeuille gezeten tot ze uiteindelijk helemaal verpulverd waren. 

Dit gaat uiteraard niet over mijn vader, en ook de namen en data kloppen niet, maar het verhaal op zich is wel waar. Nog anderen hebben op jonge leeftijd gelijkaardige dingen meegemaakt. Het was de tijd voor de gsm, en men kon je via de telefoon vaak niet bereiken. Zo reed een ander naar het ziekenhuis om zijn vader te bezoeken, stapte de kamer binnen, vond er een leeg bed en opgerolde lakens...

Voor velen is het geld op!

Maar waaaraan denk jij als ik dit aan jou voorleg?

'Op een gegeven moment vind

je een lief

en een bestemming in het leven.'

Een ontmoeting werd vriendschap,
vriendschap werd liefde,
liefde werd trouw!

LAAT ONS TOCH IN VREDE LEVEN!

Het is nu al jaren geleden dat mijn oudste neef Filip 
een vaas had gebroken.
Scherven en tranen, alleen nog verdriet.

Ik raapte de scherven op,
tilde hem op de arm
en plukte bloemen in de tuin,
een prachtig boeket in een mengeling van kleuren,
zijn kleine armen vol
op enkele bloemen blonk een kindertraan.

En ik zei: 'Kindje huil niet meer,
de vaas diende alleen maar om bloemen in te zetten.
Maar nu draag jij de bloemen en ik draag jou!
Kom, we spelen 'vaas', jij en ik.
Zing je iets? Gelukkig kind!

Als je groot bent zal ik je vragen: 'Wie is God?'
En je zult antwoorden:
'Iemand die scherven opraapt als ik iets gebroken heb,
iemand die met mij bloemen plukt, die mij draagt,
die mij vraagt: Zing je iets?"

KINDJE, HUIL NIET .... WELLICHT VAAK GEZEGD DOOR MIJN MOEDER DIE PRECIES VANDAAG 87 KAARSJES MAG UITBLAZEN. PROFICIAT EN DANK U, MAMA!

In beeld.

De Serenity Prayer is een gedeelte uit een gebed van Reinhold Niebuhr, Amerikaanse theoloog. Hij schreef het in 1943 en het oorspronkelijke gebed is een stuk uitgebreider. Wij kennen vooral de vier eerste regels.

Het gebed van Reinhold Niebuhr is een gebed om kalmte.

God, schenk me de kalmte om te aanvaarden

wat ik niet kan veranderen.

De moed om te veranderen wat ik kan veranderen.

En de wijsheid om het verschil te zien.

Te leven van dag tot dag,

van moment tot moment.

Om moeilijke tijden te aanvaarden

als een weg naar vrede.

Om de zondige wereld te nemen zoals die is.

Niet zoals ik wil dat die is.

Erop vertrouwen dat U alle dingen goedmaakt

als ik me aan uw wil overgeef.

Om in dit leven gelukkig genoeg te zijn

en met U uiterst gelukkig te zijn in de eeuwigheid.

Amen.

In de klas houdt een leraar een briefje van 10 euro biljet in de lucht en vraagt: " wie wil hem hebben?"
Natuurlijk heffen alle leerlingen hun hand.
Dan kreukt hij het briefje en vraagt: " wil je het nog steeds?"
Weer heffen alle leerlingen hun handen.
De leraar gooit het briefje op de grond en begint er op te stampen en vraagt: " wil je hem nu nog steeds?"
En weer heffen alle leerlingen hun handen.
Dan zegt de leraar: " jullie hebben vandaag een belangrijke les geleerd! Het maakt niet uit wat ik met deze 10 euro doe, en toch wil je hem hebben, weetje waarom? Dat komt omdat zijn waarde altijd het zelfde blijft, wat je er ook mee doet hij is en blijft altijd 10 euro waard! En zal zijn waarden nooit verliezen!

Je zult in je leven meerdere malen wanhopig zijn en van sommige mensen weggeduwd worden, genaaid of zelfs gehaat worden. en je zult het gevoel hebben dat je niets meer waard bent maar wees er wel van bewust dat het niet uit maakt welke kwellingen je ervaren moet in het leven, hoeveel mensen je ook wegduwen! Hou de eer aan je zelf en hou van de mensen die je liefhebben, alleen zo word je nooit minder waard! En alleen zo zal je nooit je waarden verliezen!
Ook als je geen rijkdom bezit, en niets meer hebt, verlies nooit je eigen waarden!!

‘Wat jullie ook doen, doe het van harte,

alsof het voor de Heer was

en niet voor mensen.’

(Kol 3:23)